Dla kupującego jeszcze ważniejsze od liczby sprzedanych maszyn jest jednak zaplecze serwisowe. Także tutaj Kramer ma przewagę, gdyż od 2018 roku współpracuje z John Deere, co pozwala nabywcom korzystać z rozbudowanej sieci serwisowej.

Branża znalazła się w stanie, który można określić jako stagnację oczekiwania – wszyscy czekają, tylko nie do końca wiadomo na co.

Może na tańsze kredyty, może na lepsze ceny płodów rolnych, a może na… cud. Problem w tym, że brak inwestycji dziś może się zemścić za kilka lat, gdy park maszynowy się zestarzeje, a koszty remontów i przestojów wzrosną.

Które ciągniki rolnicy kupują najczęściej z rynku wtórnego?

Na aukcjach Ritchie Bros. sprzedaż ciągników rolniczych w pierwszym kwartale 2025 roku wzrosła aż o 39% w porównaniu z rokiem poprzednim. Średnia cena poszła w górę o 4%, co w warunkach nadpodaży jest wyraźnym sygnałem, że kupujący wolą zapłacić więcej za sprzęt w dobrym stanie, niż ryzykować „okazyjne” złomy.

Zobacz też: Jakie ciągniki rolnicy kupowali najczęściej w lipcu 2025?

Najczęściej kupowane marki ciągników rolniczych

• Fendt – lider sprzedaży na aukcjach
• John Deere
• New Holland

Kto kupuje najwięcej używanych ciągników w Europie?

• Niemcy
• Włochy
• Hiszpania

Na platformie Mascus sytuacja wygląda nieco inaczej – oferta wzrosła o 13%, ale zapytań od kupujących było mniej o 12%. W tym kanale John Deere pozostaje marką numer 1, a największe zakupy robią Niemcy, Szwecja i Dania.

Które kombajny rolnicy kupują najczęściej na rynku wtórnym?

Sprzedaż kombajnów na aukcjach Ritchie Bros. w I kwartale 2025 roku wzrosła prawie trzykrotnie – z 7 do 20 sztuk. Ale to nie oznacza boomu na najnowsze maszyny. Wręcz przeciwnie – średni wiek sprzedanych kombajnów wzrósł z 7 do 11 lat, a średni czas pracy z 1817 do 2447 godzin.

Średnia cena sprzedaży spadła dramatycznie – z 150 975 euro do 67 326 euro (-55%). Rolnicy wybierają więc tańsze, starsze modele, często kosztem wydajności i komfortu.

Najpopularniejsze marki kombajnów na rynku wtórnym

• Claas – lider
• Fendt
• Deutz-Fahr (wyprzedził John Deere)

Kto kupuje najwięcej używanych kombajnów w Europie?

• Niemcy
• Francja
• Włochy

Na Mascus największy popyt dotyczył marek Claas, New Holland i John Deere, a najwięcej kombajnów kupowano w Niemczech, Polsce i Szwecji.

Zbiera szybciej, myśli sam, pokazuje dane w telefonie – taki ma być nowy Claas Lexion!

Sprzedaż pras zwijających używanych. Najnowsze dane 2025

Segment używanych pras zwijających w pierwszym kwartale 2025 roku odżył – sprzedaż na aukcjach wzrosła o 50% (z 40 do 60 sztuk), a średnia cena skoczyła o 36% – z 9030 do 12 243 euro. Co więcej, średni wiek maszyn spadł z 12 do 11 lat, co sugeruje, że rolnicy inwestują w nowsze i lepsze sprzęty.

Najlepiej sprzedające się marki:

• Claas
• John Deere
• Krone

Najwięksi nabywcy używanych pras:

• Niemcy
• Włochy
• Francja

Na Mascus popyt spadał – sprzedaż o 13%, zapytania o 19% – ale wciąż największym zainteresowaniem cieszyły się prasy McHale, Claas i John Deere.

Maszyny zielonkowe hitem targów Agro-Tech Minikowo. Brak mocy produkcyjnych

Największe rynki maszyn używanych

Zestawiając wszystkie dane, widać wyraźny trend:

• Więcej ofert i większa sprzedaż używanego sprzętu – od ciągników, przez kombajny, po prasy.
• Ceny maszyn używanych rosną (wyjątkiem są kombajny, gdzie spadek wynika z wyboru starszych modeli).
• Największymi rynkami zbytu są Niemcy, Włochy, Hiszpania, Francja, Szwecja i Polska.

To nie jest oznaka rozkwitu, lecz raczej potwierdzenie, że rolnictwo znalazło się w fazie przeczekiwania. Rolnicy modernizują sprzęt taniej, kupując używane maszyny, ale jednocześnie ograniczają inwestycje w nowe technologie.

Jeśli ta tendencja utrzyma się przez kolejne lata, w wielu gospodarstwach mogą pojawić się problemy z wydajnością, awaryjnością i konkurencyjnością. Bo choć używany Fendt czy Claas potrafi pracować długo, to żadna maszyna nie jest wieczna.

Jakie ciągniki używane wybierali rolnicy? Oto dane z pierwszego półrocza

Dominator 108 SL Maxi – niezniszczalna klasyka

FOTO: Kowalski

Dominator 108 SL w wersji Maxi uchodzi za maszynę "bez tajemnic". Młocarnia o średnicy 450 mm, pięć wytrząsaczy i niemal ośmiometrowa powierzchnia separacji sprawiają, że kombajn radzi sobie zarówno w pszenicy, jak i w rzepaku. Najczęściej spotykany silnik Mercedes‑Benz OM 442 rozwija około 180 KM i współpracuje z hydrostatyczną przekładnią jezdną. Zbiornik na ziarno mieści 7,5 m³, a heder C510 o szerokości 5,1 m pozwala utrzymać przyzwoitą wydajność przy rozsądnym spalaniu.

FOTO: Kowalski

W maju i czerwcu 2025 roku na portalach ogłoszeniowych widniało kilkanaście ofert Dominatora 108 SL. Najtańsze maszyny, wymagające kosmetyki, wystawiano za około 68 tys. zł. Najdroższe, po pełnym przeglądzie, z klimatyzacją, sitami 3D i wózkiem transportowym do hedera, kosztowały do 155 tys. zł. Typowe przebiegi wynosiły od trzech do niespełna czterech tysięcy motogodzin, co – przy trzydziestoletnim wieku – uznaje się za akceptowalne, o ile serwis potwierdzi dobrą kondycję silnika i układu wytrząsaczy.

Mega 204 – technologia APS w służbie wydajności

W roku 1993 Claas wprowadził serię Mega wyposażoną w system Accelerated Pre‑Separation, w skrócie APS. Dodatkowy bęben przyspieszający rozluźnia masę jeszcze przed główną młocarnią, dzięki czemu pięcioklawiszowa Mega 204 dorównuje, a nierzadko przewyższa Dominatora pod względem przepustowości, zwłaszcza gdy słoma jest lekko wilgotna. Zbiornik Mega mieści 6,2 m³, standardowy heder ma 5,4 m szerokości, a cały zestaw napędza sześciocylindrowy Mercedes OM 457 o mocy około 200 KM.

FOTO: Kowalski

Maszyny z roczników 1995 i starszych pojawiają się na polskich portalach rzadziej niż Dominatory, ale wiosną 2025 udało się znaleźć dwa reprezentatywne ogłoszenia. Pierwsze dotyczyło Mega 203 z 1995 roku: 5 150 motogodzin, kompletne APS, hydrostat, klimatyzacja, cena 135 tys. zł. Drugie – Mega 204 z tego samego rocznika, bez hedera, z przebiegiem około 4 500 godzin, wycenione na 125 tys. zł. Na Traktorpoolu i Agriaffaires pojawiały się oferty Mega 204 sprowadzonych z Niemiec i Francji w granicach 30–35 tys. euro, czyli 130–160 tys. zł, przy przebiegach między 4,5 a 5,5 tys. godzin.

Dominator i Mega – jak wypadły w terenie?

Podczas testu zorganizowanego przez redakcję profi w Pepinghege koło Beckum oba kombajny pracowały w pszenicy odmiany Kontra plonującej 10,36 t/ha. Każdy otrzymał identyczny heder C450 o szerokości 4,5 m. Wilgotność ziarna wynosiła 16,7 procent, a słomy 18,3 procent. Już po pierwszych przejazdach Mega 204 utrzymywała wyraźnie wyższą przepustowość bez wzrostu strat. Dzięki systemowi APS przepływ masy pozostawał stabilny, więc operator nie musiał redukować prędkości, gdy słoma stawała się bardziej wilgotna. Spalanie obu maszyn było zbliżone i oscylowało wokół 23 litrów na godzinę, jednak Mega wykonała tę samą pracę w krótszym czasie, co przełożyło się na lepszy wynik w litrach paliwa na tonę ziarna. Po zakończeniu próby redaktorzy stwierdzili, że pięcioklawiszowa Mega 204 dorównuje, a chwilami przewyższa sześcioklawiszowego Dominatora w trudnej masie.

Co wybrać i dlaczego?

Rolnik, który prowadzi gospodarstwo do około 150 hektarów, doceni prostotę Dominatora 108 SL. Maszyna jest łatwa w naprawie, a części są stosunkowo tanie i łatwo dostępne. Wersja Maxi z hydrostatem i sitami 3D pozwala na komfortowy zbiór nawet wtedy, gdy okno pogodowe jest krótkie. W większych gospodarstwach, zwłaszcza takich, które niejednokrotnie muszą zbierać zboże o podwyższonej wilgotności, lepszą inwestycją okaże się jednak Mega 204. System APS znacząco zmniejsza ryzyko zapchania i pozwala utrzymać wysoką przepustowość bez wzrostu strat, co przy rosnących cenach paliwa staje się argumentem nie do przecenienia.

Na co uważać przez zakupem?

Przed zakupem warto dokładnie sprawdzić kilka punktów. W obu modelach luz na wytrząsaczach i podsiewaczach może oznaczać kosztowną regenerację. W Megach należy obejrzeć stan bębna APS – wyrobione palce lub pęknięcia poważnie obniżą wydajność. W Dominatorze typowym słabym miejscem bywają łożyska wału młocarni; głośna praca lub gorące obudowy sugerują szybki remont. Instalacja elektryczna Mega jest bardziej rozbudowana niż w Dominatorze, dlatego dobrze jest poświęcić dodatkową godzinę na spokojne przejrzenie wszystkich czujników i przewodów.

Podsumowanie

Dominator 108 SL pozostaje najtańszą i najprostszą drogą do posiadania własnego kombajnu o wydajności wystarczającej dla średniego gospodarstwa. Mega 204 wymaga nieco większego budżetu i dokładniejszego przeglądu, ale odwdzięcza się wyższą przepustowością i większą odpornością na trudne warunki polowe. Zad­bany egzemplarz 204‑ki potrafi zaskoczyć nie tylko ilością zebranego zboża, lecz także bardzo korzystnym zużyciem paliwa na tonę plonu. Wybór należy do rolnika, byle został dokonany zanim dojrzale kłosy zaczną przygniatać lipcowy wiatr.

opr. Łukasz Siara

Przetarg odbędzie się 27 czerwca w siedzibie Urzędu Gminy Pępowo, ul. Stanisławy Nadstawek 6 (woj. wielkopolskie). Licytacja ciągnika rolniczego rozpocznie się o godzinie 10. Dwie godziny później, a więc w samo południe, odbędzie się licytacja kosiarki talerzowej.

Sprawdź, które przyczepy wybierali rolnicy w maju 2025?

Termin wpłaty wadium to 26 czerwca. Za datę wpłacenia wadium uważa się wpływ wymaganej kwoty na rachunek gminy Pępowo. Wystawiony na licytację sprzęt można oglądać do piątku w godzinach od 7:00 do 15:00, po wcześniejszym uzgodnieniu terminu telefonicznie.

Ursus z lat 80. Jaki jest stan techniczny?

Ciągnik rolniczy Ursus C-360, którego data pierwszej rejestracji to 13 maja 1983 roku, jest w średnim stanie technicznym. Posiada amatorskie naprawy drzwi oraz instalacji elektrycznej. Ważne jest, że zarówno ubezpieczenie OC, jak i przegląd techniczny pojazdu są ważne.

Jego silnik o pojemności 3120 ccm i mocy 37 KW (50KM) to model S-4003, z zapłonem samoczynnym, posiadający 4 cylindry w układzie rzędowym. Dopuszczalna masa ciągnika wynosi 2955 kg, rozstaw osi to 2172 mm, a skrzynia biegów jest manualna. Cena wywoławcza ciągnika to 15 500,00 zł, a wymagane wadium wynosi 1 550,00 zł.

Jakie są ceny używanych przyczep samozbierających? Przegląd ogłoszeń

Gmina sprzedaje też kosiarkę. Co mówi opis przetargowy?

Kosiarka posiada dwa talerze, przybliżoną masę 450 kg i sterowanie hydrauliczne. Cena wywoławcza wynosi 360,00 zł, a wadium – 36,00 zł. Niemniej w przypadku tego sprzętu marka i model nie zostały ustalone. Co ważne, sprzęt ten jest mocno nadjedzony przez ząb czasu. Kosiarka jest w bardzo złym stanie, duża korozja ramy, powierzchnia lakierowa skorodowana, główna obudowa (bęben) nosi dużo śladów spawania oraz napraw prowizorycznych, pas napędowy spękany, wałek napędowy zużyty, brak czytelnych oznaczeń na maszynie, brak możliwości podłączenia, stan techniczny nie pozwala na bezpieczne użytkowanie ze względu na naruszenie przez korozję głównych elementów nośnych maszyny, plandeka osłaniająca koloru żółtego.

Źródło: tygodnik-rolniczy.pl

Ile kosztuje prawie nowa przyczepa Strautmann?

W jednym z ogłoszeń na stronie traktorpool.pl sprzedawana jest przyczepa Strautmann Super Vitesse CFS 3502 o poj. załadunkowej 57 m3. Model ten charakteryzuje się podwoziem typu tandem ze skrętną osią. Maszyna wyposażona jest m.in. w ISOBUS, opony w rozmiarze 800/40 R 22.5, podbieracz o szerokości 1,8 m, rotor z możliwością pocięcia materiału na kawałki o długości 39 mm. Przyczepa z 2023 r. wyceniana jest na 386 tys. zł netto.

FOTO: traktorpool

Mniejsza objętość, niższa cena – Vicon Rotex z Holandii

Nieco tańszą opcją jest przyczepa Vicon Rotex 400 z 2018 r. Maszyna o poj. 26 m³ wyposażona jest w hydrauliczną podłogę rusztową, 2-m podbieracz, rotor, pneumatyczny układ hamulcowy czy ISOBUS. Maszyna może poruszać się maks. z prędkością 40 km/h. Sprzedający z Holandii maszynę wycenia na 180 tys. zł netto.

Pöttinger Jumbo 10010 L – jaka jest cena?

W innym ogłoszeniu serwisu traktorpool na sprzedaż wystawiona jest przyczepa samozbierająca Pöttinger Jumbo 10010 L. Trzyosiowa maszyna ma 12 m długości, 2,81 m szerokości i 3,77 m wysokości i pomieści ładunek o poj. 47 m³. Przyczepa Jumbo została wyprodukowana w 2010 roku i wyposażona jest m.in. w 2-m podbieracz, rotor z 45 nożami o min. długości cięcia 34 mm, hydrauliczną klapę tylną, przegubowy dyszel czy hydrauliczną podłogę. Za taką maszynę trzeba zapłacić 252 tys. zł netto.

Claas sprzed 25 lat – ile jest dziś wart?

75 tys. zł netto, na tyle wycenia swoją 25-letnią przyczepę samozbierającą Claas Quantum 5500 P sprzedający z Polski. Maszyna pomieści 34 m³ materiału, ma podwozie tandemowa ze skrętną osią, hydrauliczny dyszel, rotor z 33 nożami czy oryginalny sterownik. Jak informuje ogłoszeniodawca przyczepa nie wymaga wkładu finansowego, jest cała w oryginale i nie była malowana.

Przyczepa demonstracyjna z Niemiec – Schuitemaker Rapide 6600 W 

Pochodząca z 2022 r. przyczepa Schuitemaker Rapide 6600 W  przepracowała dotychczas zaledwie 125 h. Jak zaznacza sprzedający z Niemiec jest to maszyny demonstracyjna. Przyczepa wyposażona jest w podbieracz o szerokości 2,2 m, rotor z 9-rzędami zębów w kształcie gwiazdy (szerokości zębów 20 mm). Jej wymiary przestrzeni ładunkowej to 7,48 m x 2,34 m x 2,40 m, dzięki czemu pomieści aż 42 m³. Oprócz tego ma m.in. hydraulicznie sterowaną podłogę, zaczep kulowy, skrętne koła z wymuszonym sterowaniem, szybki system wymiany nożowej, osłony, ocynkowane ściany boczne, system wykrywania obciążenia, opony 800/45 R26.5 z 99% bieżnika czy panel sterowania z ekranem dotykowym obsługiwany za pomocą 2 joysticków. Maszyna sprzedawana jest za kwotę ok. 520 tys. zł netto.

FOTO: traktorpool

Źródło: topagrar.pl

Kolejną cechą charakterystyczną i wyraźnym krokiem naprzód pod względem stabilności są dwuczęściowe przeguby belek. Rok po przedstawieniu pierwszych maszyn drugiej generacji, czyli w 2005 roku, zastąpiła ona wszystkie modele zawieszane. W 2006 roku zaktualizowane zostały również ciągnione modele KWT.

FOTO: Tobias Bensing

Jaka średnica karuzeli w przetrząsaczu Krone jest tą odpowiednią?

Podobnie jak inni producenci również Krone oferuje różne rozmiary karuzel. Nasza rada – nie dajcie się skusić korzystnymi cenowo, dużymi szerokościami roboczymi. Na przykład średnica karuzel w czterokaruzelowych modelach 5.52 lub sześciokaruzelowych modelach 7.82, wynosi 1,70 lub 1,80 m. Według naszych doświadczeń małe karuzele o średnicy 1,50 m są wprawdzie droższe w przeliczeniu na metr szerokości roboczej, ale ]]> Używane Sat, 10 May 2025 16:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/uzywane/jak-korzystnie-kupic-uzywany-przetrzasacz-na-tapet-bierzemy-krone-vendro-2531791 false https://profitechnika.pl/uzywane/ciagnik-ursus-1614-to-legenda-zobacz-ile-kosztuje-na-rynku-wtornym-2529052 Choć produkcję Ursusa 1614 zakończono kilkanaście lat temu, wciąż jest chętnie kupowany. Jaka jest jego wartość rynkowa i co decyduje o cenie? Co zmieniło się w Ursusie 1614 w porównaniu do poprzednika?

Ciągnik Ursus 1614 powstał jako modernizacja modelu 1604. W stosunku do poprzednika miał nieco mocniejszy silnik z wyraźnie wyższą wartością momentu obrotowego. Wyraźnie też zwiększono wydajność tylnego podnośnika, który mógł unieść 5,5 tony zamiast 4 w 1604.

Sprawdź też: Produkcja ciągników w Afryce? MTZ Belarus ma ambitne plany

Ursusa 1614 produkowano aż przez ćwierć wieku – od 1984 do 2009 roku, stąd pomiędzy egzemplarzami z początkowych lat produkcji a tymi z XXI wieku możemy znaleźć sporo różnic obejmujących czy to wspomaganie układu kierowniczego czy kwestie komfortu.

parametry techniczne Ursus 1614 tabela

FOTO: Mateusz Wasak

Ile dziś trzeba zapłacić za używanego Ursusa 1614?

Jak to zwykle bywa w przypadku ciągników rolniczych, mniejszą rolę w kontekście wyceny ma rok produkcji, zaś większą stan techniczny. Za najgorzej wyglądające egzemplarze pochodzące jeszcze z lat 80. musimy dziś zapłacić ok. 50 tys. zł, choć dobrze utrzymane są wyceniane w zakresie od 60 do 70 tys. zł. Ten przedział cenowy jest zresztą najbardziej powszechny dla tego modelu, jednak za najlepiej utrzymane ciągniki z końca produkcji sprzedawcy życzą sobie nawet ponad 80-90 tys. zł. W ramach ciekawostki, ostatnie 1614 wyprodukowane w 2009 roku wyceniane były wówczas na 170 tys. zł netto.

Źródło: wrp.pl

Wraz ze wzrostem w cen nowych maszyn i wysoką inflacją w ostatnich latach obserwujemy coraz trudniejszą sytuację na rynku wtórnym. Paradoksalnie więc ceny z roku na rok coraz bardziej wysłużonych przecież egzemplarzy, zamiast spadać, stały w miejscu bądź wręcz rosły. Nie inaczej jest w przypadku kombajnów zbożowych; na ogół za ok. 100 tys. zł możemy obecnie kupić kombajn co najwyżej z połowy lat 90., a więc podobnie jak... 10 lat temu.

Sprawdź też: Jakie są ceny używanych pras? Przegląd 2025 z traktorpool.pl

Claas dominuje w ogłoszeniach. Ile kosztują te kombajny?

Fakt, że serwisy ogłoszeniowe w kategoriach "kombajny zbożowe" zdominowane są przez maszyny Claasa nikogo raczej nie dziwi. Można śmiało stwierdzić, że stanowią one co najmniej 50% egzemplarzy. Popularność niemieckich kombajnów i dobra dostępność części zamiennych winduje jednak ich ceny.

Za kwotę ok. 100 tys. zł możemy wybierać spośród Dominatorów najczęściej z przełomu lat 80. i 90. Np. za 105 tys. brutto został wystawiony bogato wyposażony Dominator 88 SL (SL oznacza napęd hydrostatyczny w odróżnieniu od mechanicznej wersji S, wszystkie kombajny z serii poza modelem 108 miały 5 klawiszy) z systemem 3D (sita wykonują ruch poprzeczny na skłonach) z 1989 roku. Należy jednak wspomnieć, że kombajn nie ma hedera i ten będzie stanowił dodatkowy wydatek.

Claas Dominator

FOTO: mw

Kolejny egzemplarz, jednak 2 lata starszy, wystawiono za 115 tys. brutto. Kombajn sprowadzono z Niemiec i jak deklaruje sprzedawca, przeszedł on przegląd techniczny i jest w pełni gotowy do pracy. Ten kombajn ma już heder o szerokości 4,5 m. 

Ceny największych Dominatorów - 108 - również oscylują w granicach 100 tys. zł; są one zróżnicowane nawet nie tyle ze względu na wariant napędu (a znajdziemy wersje zarówno mechaniczne jak i z hydrostatem) czy wyposażenia, co od stanu technicznego maszyny.

Pozostałe kombajny 

Wśród kombajnów za ok. 100 tys. zł drugą najpopularniejszą serią po Dominatorach jest TX New Hollanda, przy czym najpopularniejszym modelem jest TX 34. Kombajny te produkowano w latach 1987-1994 i wyposażano w 6-cylindrowe silniki o mocy 183 KM. Na ich korzyść po latach przemawia nieskomplikowana konstrukcja. TX-y będą nieco tańsze od Dominatorów; 90 tys. zł zazwyczaj wystarczy już na kombajn z 4,5-metrowym hederem z początku lat 90.

W interesującej nas kwocie kolejną propozycją może być Massey Ferguson 32 lub 34; tych również nie brakuje w ogłoszeniach i zazwyczaj będą to egzemplarze o kilka lat młodsze od wspomnianych już kombajnów; maszynę z czujnikiem strat i systemem diagnostycznym z 1994 roku można kupić za ok. 100 tys. zł, jednak to właśnie wysoki stopień zaawansowania konstrukcji może okazać się po latach jej największą wadą. 

Ze wspomnianym budżetem można pochylić się chociażby nad John Deerem 1188 SEII Hydro 4. Moc 205 koni, duży bęben młócący i 6 wytrząsaczy w połączeniu z 5,5-metrowym hederem pozwolą na wydajną pracę, jeżeli podzespoły leciwego egzemplarza się nie poddadzą (co dotyczy każdego wymienionego w tym tekście), choć kombajn John Deere‘a uchodzi za wytrzymałą konstrukcję. 1180 SEII to wydatek rzędu 90-110 tys. zł.

Podrasowany Bizon Rekord Z058 z częściami od kombajnów Claas i New Holland! Jak spisuje się podczas żniw?

Bizon będzie młodszy

Za ok. 100 tys. zł można nabyć Bizona Rekorda Z058, który będzie zresztą sporo młodszy od zachodniej konkurencji i może pochodzić z II połowy lat 90. W ogłoszeniach znajdziemy także kombajny innych marek; niektóre modele Case IH czy Deutz-Fahra, jednak stanowią one niewielką część ofert. Przy zakupie tak leciwych maszyn pamiętajmy, żeby kierować się przede wszystkim ich stanem technicznym. 100 tys. zł to nadal niemało pieniędzy, choć w przypadku kombajnów zbożowych niestety na niewiele wystarcza...

Źródło: tygodnik-rolniczy.pl

Ciągnik rolniczy to podstawowe narzędzie pracy każdego rolnika. Choć na pierwszy rzut oka każdy wie, jak wygląda, niewielu zdaje sobie sprawę z jego prawnej definicji. Zgodnie z Ustawą Prawo o ruchu drogowym, ciągnik rolniczy to pojazd silnikowy, który może osiągać prędkość nie mniejszą niż 6 km/h, zaprojektowany do pracy łącznie z osprzętem rolniczym, leśnym lub ogrodniczym. Dodatkowo maszyna taka może być przystosowana do ciągnięcia przyczep oraz wykonywania prac ziemnych.

Zakup używanego ciągnika, podobnie jak każdego innego pojazdu, wiąże się z koniecznością dokładnego sprawdzenia jego przeszłości. Wielu rolników próbuje umniejszyć faktyczny przebieg motogodzin, ubarwić jego historię, tak aby w oczach potencjalnego kupującego ten ciągnik rolniczy, był właśnie tym wymarzonym i idealnym dla niego. Sprawdź również, na co zwrócić uwagę przy zakupie używanego rozrzutnika obornika?

To wszystko można bardzo łatwo zweryfikować i co istotne — nie kosztuje to nawet złotówki.

Jak sprawdzić ciągnik rolniczy przed zakupem?

Przy zakupie jakiegokolwiek używanego pojazdu, w tym także ciągnika rolniczego, bardzo pomocna okazuje się rządowa wyszukiwarka pojazdów w bazie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, dostępna w TYM miejscu.

Aby w kilka chwil dowiedzieć się, czy ciągnik ma ważne badania techniczne, aktualne ubezpieczenie OC, a także czy nie był wyrejestrowany lub kradziony, wystarczy wejść w podany wyżej link łącza internetowego, a następnie wpisać dane, które z pewnością rolnik zainteresowany kupnem ciągnika rolniczego otrzyma od jego aktualnego właściciela. Te dane to nic innego jak numer rejestracyjny, numer VIN oraz datę pierwszej rejestracji maszyny.

Korzystanie z tej darmowej usługi weryfikacji pojazdu daje pewność i bezpieczeństwo przy zakupie używanego ciągnika. Dzięki niej rolnicy mogą:

• szybko zweryfikować stan prawny i techniczny pojazdu.
• uniknąć przykrych niespodzianek związanych z ukrytymi wadami lub nielegalnymi zmianami w dokumentacji.
• czuć się pewnie, podejmując decyzje o zakupie, co ma kluczowe znaczenie dla efektywnej pracy na gospodarstwie.

Usługa jest całkowicie bezpłatna, co czyni ją niezwykle atrakcyjnym narzędziem dla każdego rolnika planującego zakup używanego sprzętu.

Gdy rolnik sprzedający ciągnik nie będzie chciał udostępnić kupującemu takich danych, to powinna być przysłowiowa czerwona flaga dla potencjalnego nabywcy i lepiej dalej nie prowadzić negocjacji, tylko poszukać innego sprzedawcy.

Źródło: tygodnik-rolniczy.pl

Obowiązkowa lektura przed zakupem!

Co należy sprawdzić przy oględzinach używanego rozsiewacza Kuhn lub Rauch MDS?

Claas, Krone, Kuhn – ile kosztują używane prasy?

Na platformie w zakładce prasy do słomy dostępne są zarówno prasy stało-, jak i zmiennokomorowe oraz wielkogabarytowe. Wśród nich znajdziemy marki takich producentów, jak m.in. Claas, Krone, John Deere, Kuhn, New Holland, Vicon czy Welger.

Zobacz także: Prototyp jednopasowej prasy Krone testowany w ukryciu! Mamy zdjęcia!

W jednym z ogłoszeń prasa zmiennokomorowa Claas Variant 460 RC z 2020 r. wyceniana jest na 95 tys. zł netto. Maszyna wykonała już 25 tys. bel. Prasa wyposażona jest m.in. w podbieracz z dociskaczem rolkowym o szerokości podbierania 2,1 m, rotor tnący z hydraulicznie opuszczaną komorą czy ISOBUS. W tym przypadku maszynę sprzedaje dealer marki Claas w Śmielinie (woj. kujawsko-pomorskie).

FOTO: Beba

Nieco tańszą opcją może być np. prasa Kuhn VB 2160 z 2010 roku. Maszyna wyposażona jest w szeroki, hydraulicznie regulowany podbieracz i ma centralne smarowanie. Sprzedający z Zelowa (woj. łódzkie) wycenia francuską prasę na 58 tys. zł netto.

W innym ogłoszeniu możemy zobaczyć prasę wielkogabarytową Krone Big Pack 1270 z 2012 roku, która ma na liczniku 64 164 szt. kostek. Maszyna jest wyposażona m.in. w centralne smarowanie, hydrauliczne wypychanie ostatniej kostki, tandemową oś, dmuchawę czyszczącą czy układ pneumatyczny. Cena prasy do dużej kostki Krone Big Pack 1270 wynosi 199 tys. zł netto. Maszynę można obejrzeć w Rakoniewicach (woj. wielkopolskie).

Ile kosztują polskie używane prasy do słomy?

Na portalu nie brakuje także maszyn polskiej produkcji. W jednej z ofert do sprzedania jest nowa prasa walcowa Metal-Fach Z 562. Prasa została wyprodukowana w 2024 r. Z funkcji wyposażenia ma m.in.  podbieracza o szerokości 1,8 m rotor, cyfrowy panel sterowania czy 13 noży tnących. Prasa wykonuje bele o średnicy 120 cm i ma niewielkie zapotrzebowanie na moc ok. 50 KM. Nową maszynę sprzedawca z Podlasia wycenia na 58 600 zł netto. 

FOTO: traktorpool.pl

Na serwisie traktorpool oferenci sprzedają aktualnie prawie 30 tys. ciągników, 9,5 tys. kombajnów i maszyn do zbioru, czy 12 tys. maszyn do uprawy roli i wiele innych. Maszyny oferowane są zarówno przez prywatnych sprzedawców jak i profesjonalnych dealerów. 

Źródło: topagrar.pl

Amazone ZA-F, ZA-U, ZA-M

Rozsiewacze Amazone serii ZA-F, ZA-U oraz ZA-M to popularne maszyny, które charakteryzują się solidną konstrukcją i szeroką funkcjonalnością, idealne do precyzyjnego wysiewu nawozów. Modele takie jak Amazone ZA-U 1001 (6 200 zł) i Amazone Zam Compact (4 900 zł) oferują pojemność 1000 l oraz hydrauliczne sterowanie zasuwami, co zapewnia wygodną i efektywną obsługę. Wyposażone są w tarcze i łopatki umożliwiające wysiew nawozu na szerokości 15-24 m, co sprawia, że są to maszyny idealne do średniej wielkości gospodarstw. Należy jednak zwrócić uwagę na stan wizualny – niektóre modele, jak Zam Compact, mają ogniska rdzy, zwłaszcza w zbiorniku i na ramie, co może wpłynąć na ich trwałość.

FOTO: traktorpool

FOTO: traktorpool

Z kolei Amazone ZA-M 1001 (12 500 zł) to model w bardzo dobrym stanie, garażowany, wyposażony w limiter graniczny i plandekę. Mimo że stan wizualny jest dobry, warto sprawdzić stan techniczny, szczególnie pod kątem działania hydraulicznych zasuw i elementów konstrukcyjnych. Modele te, szczególnie z rocznika 2013, oferują więcej zaawansowanych funkcji, co podnosi ich wartość, ale również cenę.

Rauch i Kuhn MDS

Rozsiewacze Rauch i Kuhn MDS są cenione za precyzję wysiewu nawozów i trwałość, a ich konstrukcja nie zmieniła się od 1987 roku, z systemem MDS (Multi Disc System). Modele produkowane od 2002 roku wprowadziły spawane połączenia oraz nowe przekładnie, a różne oznaczenia (K, R, D) wskazują na zastosowanie różnych siłowników do zamykania zasuw. Wersje z symbolem Q oferują elektryczne otwieranie zasuw, a dodatkowe akcesoria jak nadstawki czy plandeki zwiększają funkcjonalność. Listę elementów wraz cenami części zamiennych szeroko opisałem w nowym wydaniu profi 1 - 2025. 

FOTO: traktorpool

FOTO: traktorpool

Ceny używanych maszyn wahały się w zależności od wyposażenia i stanu technicznego: modele Rauch MDS 932 R (7 200 zł) i Kuhn MDS 921 (6 600 zł) to tańsze opcje, natomiast Kuhn MDS 935 (10 900 zł) oraz MDS 19.1 E-CLICK z elektrycznymi zasuwami (15 900 zł) to maszyny droższe, w zależności od stanu i roku produkcji. Warto dokładnie sprawdzić stan ramy, zasuw, mechanizmy hydrauliczne i elektryczne, szczególnie w starszych modelach, aby uniknąć problemów z korozją i zużyciem elementów.

Bogballe

Rozsiewacze Bogballe cieszą się dużą popularnością na rynku wtórnym dzięki solidnej konstrukcji i precyzyjności. Modele takie jak Bogballe DZ Trend, Bogballe E1000 i Bogballe 1200L oferują różnorodne funkcje, takie jak hydrauliczne zamykanie zasuw, regulowaną szerokość roboczą oraz mieszadła. Modele wyższej klasy mają dodatkowe wyposażenie, jak kalibratory czy gumowe osłony. Ceny używanych rozsiewaczy mogą się różnić, przy czym dla maszyn powyżej 10 000 zł wahania wynoszą około +/- 3 000 zł, głównie w zależności od stanu powłoki lakierniczej i kompletności wyposażenia. Tańsze modele, takie jak Bogballe E1000, mogą kosztować około 5 000 zł, z różnicą +/- 1 000 zł w zależności od stanu technicznego. Wybór zależy od pojemności, szerokości roboczej i stanu maszyny.

FOTO: traktorpool

FOTO: traktorpool

Sulky DRC DRV DPX

Rozsiewacze Sulky DRC i Sulky DRV rzadko pojawiają się na rynku wtórnym, ale ich solidna konstrukcja i niezawodność zasługują na uwagę. Modele takie jak Sulky DRC 850 (7 900 zł) z ręcznym sterowaniem linkowym oraz Sulky DRC z 2009 roku (8 500 zł), wyposażony w plandekę, cieszą się uznaniem za swoją trwałość i wydajność. Warto również zwrócić uwagę na rozsiewacz Sulky DPX (8 000 zł), który posiada pojemność zbiornika 1000 l, szerokość roboczą 12 m, mechaniczny napęd oraz hydrauliczne sterowanie dawką nawozu. Maszyna, która była użytkowana na powierzchni 500 ha, jest w dobrym stanie technicznym, a jej liczba właścicieli wynosi 2. Choć ogłoszeń tych maszyn jest mało, ich stan techniczny oraz jakość powłok lakierniczych świadczą o staranności poprzednich właścicieli i mogą wpłynąć na ich dalszą trwałość i wydajność.

FOTO: traktorpool

opr. Łukasz Siara

Wśród ogłoszeń pojawiają się egzemplarze z symbolami K, R (lub R2) oraz D. Pierwsze dwa mówią o zastosowaniu siłowników jednostronnego działania do zamykania zasuw ze sprężyną otwierającą.

... podobnie jak sprężyny zamykające zbiornik w modelach z siłownikami jednostronnego działania..

FOTO: Siara

Opcjonalne w wersji K, a standardowe dla maszyn z oznaczeniem R z boku zbiornika jest zastosowanie zaworów rozdzielających pozwalających na zamykanie lewej lub prawej zasuwy. Maszyny z symbolem Q nawiązują do sterownika Quantron M, a skoro mówimy o sterowniku, to oznacza, że zasuwy w tym wyposażeniu MDS otwierane są elektrycznie.

FOTO: traktorpool

Różnice widać również w dodatkowym wyposażeniu, bowiem nietrudno jest trafić na maszyny z różnymi rodzajami nadstawek M623 oraz M863 (dla serii.1 M zwiększającymi pojemności modeli 700- i 900-litrowych o kolejno 600 i 850 l). Nierzadko pierwsi użytkownicy decydowali się na fabryczne plandeki zabezpieczające skrzynię załadunkową. Rzadziej oferowane są egzemplarze wyposażone w ograniczniki szerokości wysiewu GSE oraz Telimat do zdalnego uruchamiania siewu granicznego, który oferowany był dla wersji MDS Q.

Brak lub wysunięte podkładki między ramą a zbiornikiem mogą powodować niewłaściwą pracę mieszadła.

FOTO: Siara

Rama może kryć niespodzianki

Zakup używanego rozsiewacza nawozu Kuhn MDS wymaga starannego sprawdzenia jego stanu technicznego. Pierwszym krokiem jest dokładna kontrola elementów metalowych pod kątem korozji, szczególnie ramy nośnej w miejscu łączenia profili w przedniej części maszyny. Tworzy się tam przestrzeń, w której osadza się nawóz, a podczas mycia jest ona zasłonięta.

Wrażliwym na korozję elementem są trudne do umycia narożniki w wewnętrznej części ramy.

FOTO: Siara

Należy przyjrzeć się jej szczególnie uważnie. Kolejnym punktem, na który warto spojrzeć, są podkładki ustalające wysokość zbiornika, ponieważ warunkują one poprawne działanie mieszadła ze względu na szczelinę między trzpieniem a dnem zbiornika. Powinna ona mieć szerokość maksymalnie 20 mm. Jeśli z podkładkami wszystko w porządku, a zauważalne są dysproporcje w wysokości zbiornika względem tarcz, może to być sygnał o naruszonej geometrii ramy, a to już poważny problem, który zazwyczaj dyskwalifikuje rozsiewacz przy zakupie. Masa własna tej serii rozsiewaczy wynosi ok. 250 kg, a podczas oględzin dwie osoby nie powinny mieć problemu z przechyleniem rozsiewacza, aby zajrzeć pod spód ramy, a jeśli jego były użytkownik lub handlarz nie stawiał go na palety podczas magazynowania, możemy natknąć się tam na sporą ilość rdzy.

Obornik, kompost lub wapno to nawozy, które wymagają rozrzutnika – najlepiej o dużej pojemności. W ostatnich latach na znaczeniu zyskały rozrzutniki niskopodłogowe, co określa ich główną cechę, czyli osadzoną nisko między kołami jezdnymi skrzynię ładunkową. Dzięki temu do rozrzutnika można zamontować duże koła – o wiele wyższe niż w konwencjonalnych konstrukcjach z kołami pod skrzynią. Kolejnym plusem rozrzutników niskopodłogowych może być niska wysokość załadunku – choć nie dotyczy to większych modeli o pojemności powyżej 12 m³. Do ich napełnienia potrzebna jest większa maszyna niż mała ładowarka podwórzowa.

Jakie są zalety rozrzutników obornika z niską podłogą?

Plusem rozrzutników niskopodłogowych ze względu na wystarczające obciążenie dyszla zaczepowego jest stabilność w transporcie i pracy na zboczach. Jakie są ich minusy? Oczywiście, szerokie koła na zewnątrz zmniejszają szerokość skrzyni ładunkowej. Ponadto ładowność rozrzutników jednoosiowych jest ograniczona, a przy osi umieszczonej daleko z tyłu maszyny nie są zwrotne, chociaż wszyscy producenci montują wąskie i przeważnie resorowane dyszle.

Prosty i bardzo dobrze utrzymany rozrzutnik Strautmann.

FOTO:

Od czego zacząć sprawdzanie używanego rozrzutnika obornika przy zakupie?

Sprawdzenie używanego rozrzutnika przy zakupie zaczyna się od układu przeniesienia napędu: jak wygląda wał przegubowo-teleskopowy? Zazwyczaj są one stosunkowo długie i wyposażone w przegub szerokokątny. Ponieważ rozrzutniki są sprzężone na zaczep dolny ciągnika, dolne ramiona TUZ, jeśli nie są podniesione, mogą doprowadzić do wygięcia wału. Łatwo to spostrzec po wgniecionej osłonie z tworzywa. Warto włączyć WOM, uruchamiając rozrzutnik z pełną prędkością roboczą i sprawdzić, ]]> Używane Sat, 08 Jun 2024 17:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/uzywane/na-co-zwrocic-uwage-przy-zakupie-uzywanego-rozrzutnika-obornika-2511970 true https://profitechnika.pl/uzywane/jaki-zabytkowy-ciagnik-do-10-tysiecy-zlotych-massey-a-moze-dzik-z-maska-ursusa-2510651 Jeszcze ćwierć wieku temu można było kupić zabytkowy i do tego sprawny traktor po okazyjnej cenie. Jednak w miarę popularyzacji ruchu kolekcjonerskiego wiele się zmieniło. Sprawdzamy, jakie modele zabytkowych traktorów można kupić poniżej 10 tys. złotych? Przeglądając oferty na serwisach ogłoszeniowych, trudno znaleźć sprawny egzemplarz do 5 tys. zł. Czy rynek oferuje jeszcze retrotraktory, które stanowią kompromisowe połączenie ceny i dobrego stanu technicznego? To ważne pytanie, które stawiają sobie szczególnie fani starszej techniki, rozpoczynający przygodę z zabytkowymi traktorami.

Ciągnikowe oldtimery w dobrej cenie!

Ciekawe propozycje znajdziemy w przedziale do 10 tys. zł, jak chociażby te przedstawione w dalszej części artykułu. Oczywiście, to tylko kilka najczęściej spotykanych rolniczych oldtimerów, które nie wyczerpują przekroju całego rynku. Bierzemy pod uwagę wyłącznie modele w miarę kompletne i dające się uruchomić. Warto mieć na uwadze starą zasadę, że cena wyjściowa stanowi propozycję sprzedającego, którą ostatecznie weryfikuje kupujący.

Ferguson TE z silnikiem Continental

Traktory Ferguson serii TE są jednymi z najczęściej spotykanych zabytkowych ciągników w Europie, w tym także w Polsce. Większość sprawnych egzemplarzy w serwisach ogłoszeniowych proponowana jest w widełkach cenowych od 6 do 9 tys. zł.

W modelu TE-20 początkowo montowano silnik Continental. Następnie od 1947 roku stosowano w nim jednostkę Standard Motor z cylindrami o średnicy 80 mm, dlatego tę wersję potocznie nazywano Standard 80. Dla odróżnienia wprowadzono wówczas dla tego ciągnika symbol TEA-20.

Ciągnik Ferguson TEA-20 ze względu na przyzwoitą dostępność części zamiennych może być idealnym traktorem dla chcących rozpocząć przygodę ze starą techniką rolniczą.

FOTO: Rafał Mazur

W 1949 roku zastąpił go silnik Standard 85 z cylindrami powiększonymi do średnicy 85 mm. Oprócz podstawowego wariantu dostarczano 13 wersji tego ciągnika. Od 1951 roku silnikiem, który towarzyszył jednostce benzynowej, był 4-cylindrowy diesel Standard Motor 20C. Traktory z tym silnikiem nosiły oznaczenie TEF-20.

Model TEF-20 z silnikiem Diesla wizualnie tylko nieznacznie odbiegał od swego benzynowego brata. Na pierwszy rzut oka uwagę zwraca akumulator na lewej półosi.

FOTO: Rafał Mazur

Na co zwrócić uwagę przy zakupie ciągnika zabytkowego?

Ze względu na dużą liczbę dostępnych części zamiennych, ciągniki Ferguson serii TE stanowią przyjazną propozycję w zakresie możliwości remontowych. Wyjątkiem jest skrzynia biegów wraz z tylnym mostem, do których produkowanych jest ledwie kilka elementów. Na pocieszenie warto zaznaczyć, że te podzespoły cechują się wysoką trwałością. Usterki, które najczęściej dają się we znaki układowi przeniesienia napędu to zużyte łożyska i wycieki z tylnych półosi.

Poszukiwany przez kolekcjonerów Ferguson Gold z 1956 roku to mechanicznie ten sam traktor co FE-35. Jednakże jego silnik i obudowę przekładni pokrywał złoty lakier. Zdarza się, że w niektórych egzemplarzach pod szarą farbą znajdziemy taką malaturę.

FOTO: Rafał Mazur

Co sprawdzić w układzie hydraulicznym zabytkowego ciągnika?

W układzie hydraulicznym kłopoty może sprawiać wyrobiony zawór reakcji oraz zawory sterujące podnośnikiem. Benzynowe silniki Standard Motor to niewysilone jednostki, cechujące się dużą żywotnością. W przypadku mocno zużytej lub zatartej jednostki można ją z powodzeniem ponownie przywrócić do życia. Sprawę ułatwia dostępność zamienników silnika. Do najczęstszych usterek należą: wycieki z uszczelniaczy wału korbowego, zaśniedziałe elementy układu zapłonowego, zacinający się zawór pływaka gaźnikowego, zablokowany termostat, hałasujące łożyska pompy wody i prądnicy.

Najpopularniejsze silniki jakie umieszczano w traktorach Ferguson i Massey Ferguson z lat 1949–1964: A – Standard 85 montowany w modelu TEA-20, B – Standard 87 występujący w FE-35 oraz C – Perkinsa A3.152 napędzający modele MF-35.

FOTO: Rafał Mazur

Często spotykanym problemem jest zbyt niskie ciśnienie oleju przy temperaturze roboczej silnika (75–90 stopni Celcjusza). Wówczas warto przyjrzeć się, na jakim oleju pracuje silnik, bowiem współczesne oleje mineralne mówiąc potocznie są „za rzadkie” do układów korbowych, opracowanych w latach 40. XX wieku. Ten problem przeważnie znika po zastosowaniu specjalnego oleju mineralnego dla silników benzynowych wyprodukowanych przed 1950 rokiem.

Ulepszony Ferguson FE-35

W serwisach ogłoszeniowych za podobną cenę pojawia się model FE-35, czyli następca Fergusona TEA. Ciągnik ten ze względu na dobrą dostępność części zamiennych, jest również godny polecenia. Ma wiele cech wspólnych z poprzednikiem, jednakże został wyposażony w kilka istotnych unowocześnień. Do najważniejszych z nich należy ośmiobiegowa przekładnia, dwustopniowe sprzęgło oraz zależny i niezależny WOM. Kolejne zmiany to wydajniejsza pompa hydrauliczna i kanał do wyprowadzenia hydrauliki zewnętrznej. Podstawowym silnikiem w FE-35
była jednostka Standard 87 o zapłonie iskrowym, która w porównaniu z poprzednikiem miała cylindry o większej średnicy – 87 mm. Drugim silnikiem był wysokoprężny, 4-cylindrowy Standard 23C, w którym zastosowano suche tuleje oraz rotacyjną pompę wtryskową. Od 1958 roku zaczęto stosować nazwę Massey Ferguson 35. W następnym roku pod maskę trafił silnik Perkinsa A3.152.

Przed zakupem Fergusona TEA-20 lub FE-35 warto zwrócić uwagę na miejsca najczęściej występujących wycieków oleju: A – przedni uszczelniacz wału korbowego (silniki Standard 85/87), B – tylny uszczelniacz wału korbowego, C – uszczelniacz głównego wału skrzyni biegów, D – zewnętrzne uszczelniacze półosi, E – uszczelniacz WOM.

FOTO: Rafał Mazur

Czar polskiej motoryzacji, czyli ciągnik Dzik

Większość kultowych ciągników polskiej produkcji w ogłoszeniach wyceniana jest powyżej 10 tys. zł. Świadczy to o dużym zainteresowaniu i ogromnym sentymencie, jakim darzą je kolekcjonerzy. Natomiast w interesującym nas zakresie cenowym ciekawą propozycję stanowi jednoosiowy mikrociągnik Dzik. Ceny sprawnych egzemplarzy zawierają się w szerokim wachlarzu od 3,5 do 7,5 tys. zł. Tu należy rozróżnić kilka serii tych ciągników. Najczęściej z powodu wielkości produkcji pojawiają się Dzik-2 i Dzik-21. Modele z pierwszej serii Dzik-1 to białe kruki. Nic dziwnego, gdyż powstało ich ]]> Używane a.jakubek@profitechnika.pl (Artur Jakubek) Tue, 21 May 2024 13:15:00 +0200 https://profitechnika.pl/uzywane/jaki-zabytkowy-ciagnik-do-10-tysiecy-zlotych-massey-a-moze-dzik-z-maska-ursusa-2510651 true https://profitechnika.pl/uzywane/kupujemy-uzywany-rozsiewacz-nawozu-rauch-axis-2507136 Pierwsza generacja rozsiewaczy nawozów Axis jest obecna na rynku od 2006 roku, a druga pojawiła się w 2015 roku. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę przy zakupie rozsiewacza z drugiej ręki. Wspieranie inwestycji w rolnictwie ma wpływ również na rynek maszyn używanych. Wciąż pojawiają się oferty sprzedaży rozsiewaczy w dobrym stanie, m.in. dwie generacje modeli serii Axis firmy Rauch. À propos: jak rozszyfrować oznaczenie modelu? Jeśli rozsiewacz nosi nazwę Axis 30.2 H EMC + W VariSpread 8 L1500, to należy zinterpretować ją następująco:

• Axis oznacza serię,

• 30 wskazuje na model o pojemności podstawowej 1400 l i ładowności 3200 kg,

• H EMC oznacza napęd hydrauliczny i elektroniczną kontrolę przepływu,

• W oznacza zintegrowany system ważenia,

• a VariSpread 8 (lub VS8) opisuje wariant z section control do sterowania 4 sekcjami na każdą stronę,

• L1500 oznacza dodatkowy zbiornik o pojemności 1500 l.

Możliwości konfiguracji jest wiele: w przypadku maszyn Axis 20, 30 i 50 mamy do czynienia z trzema różnymi modelami podstawowymi, przy czym wszystkie dostępne są w różnych wersjach wyposażenia. Patrz tabela: „Objaśnienia symboli”.

Mechaniczny czy hydrauliczny napęd rozsiewacza Axis?

Modele Axis mają napęd mechaniczny (M) lub hydrauliczny (H). Rozsiewacze napędzane mechanicznie są dostępne z lub bez elektronicznej kontroli przepływu nawozu (EMC), z kolei hydrauliczne – wyłącznie z EMC. Dzięki temu systemowi nie ma potrzeby przeprowadzania prób kręconych, ponieważ system rejestruje w sposób ciągły przepływ nawozu i rejestrując moment obrotowy talerza rozsiewającego. W modelach hydraulicznych (H) mierzone jest w tym celu ciśnienie oleju, w jednostkach napędzanych mechanicznie (M) pomiar wykonuje drążek skrętny w przekładni. Od drugiej generacji oba systemy mierzą moment obrotowy dzięki tzw. magnetostrykcyjnym czujnikom położenia. W praktyce EMC jest chwalone za dużą dokładność. Nie można jednak wykluczyć usterek, np. w samych czujnikach. Zdarzają się również uszkodzenia kabli. Aby uniknąć niemiłego zaskoczenia, przed zakupem warto zajrzeć w pozycję System/Test w terminalu. Ta opcja umożliwia odszukanie informacji o możliwych wadach czujników.

Porównanie danych technicznych modeli obu generacji rozsiewaczy Rauch Axis.

FOTO: profi

Terminale obsługowe rozsiewaczy Rauch Axis

À propos terminali: w przypadku maszyn bez interfejsu ISOBUS, z rozsiewaczem należy kupić przeznaczony do niego terminal, ponieważ zawiera potrzebne sterowniki. W zależności od roku produkcji są różne modele i wersje oprogramowania (generacja A, E lub E2), ich stan jest w dużej mierze podobny. Natomiast w przypadku rozsiewaczy z interfejsem ISOBUS, można z powodzeniem korzystać z terminali będących na wyposażeniu, np. ciągnika.

Plusy hydraulicznego napędu rozsiewacza

Z technicznego punktu widzenia zarówno napęd mechaniczny, jak i hydrauliczny wydają się dojrzałymi konstrukcjami. Rolnicy, którzy pracują z napędem hydraulicznym, nie chcą się już z nim rozstawać. Zalety takie jak rozsiew krawędziowy lub graniczny bez dodatkowego ograniczania dawki ]]> Używane Fri, 05 Apr 2024 06:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/uzywane/kupujemy-uzywany-rozsiewacz-nawozu-rauch-axis-2507136 true https://profitechnika.pl/uzywane/na-co-zwrocic-uwage-przy-zakupie-uzywanego-merlo-turbofarmer-2447073 Merlo oferuje ładowarki teleskopowe dla rolnictwa od około 30 lat. Pokazujemy, dlaczego model Turbofarmer 38.10 może być interesujący i co należy sprawdzić przed zakupem. Kilka miesięcy temu Merlo zaprezentowało najnowszą odsłonę serii Turbofarmer, która obejmuje przede wszystkim zmiany w kabinie i obsłudze oraz dostosowanie silników do normy emisji spalin Euro V. Obecnie serię rozpoczyna najmniejszy model 27.6, o wysokości podnoszenia 6 m i ładowności 2,7 t, a największym modelem jest TF 65.9, o wysokości podnoszenia 9 m i ładowności 6,5 t. Na początek słowo o oznaczeniach modeli. Dwie pierwsze cyfry to udźwig maszyny, a po kropce następują cyfry oznaczające maksymalną wysokość podnoszenia.

W starszych maszynach warto zajrzeć pod deskę rozdzielczą.

FOTO: profi

Używany Merlo Turbofarmer 38.10

W tym artykule skupimy się na modelu Turbofarmer 38.10. Ta ładowarka teleskopowa ma udźwig 3,8 t i wysokość podnoszenia 10 m i wraz z modelami 40.7 i 42.7 jest jedną z najczęściej używanych maszyn Merlo w rolnictwie. W tych modelach klienci szczególnie doceniają dobrą obsługę, ergonomię, precyzyjne sterowanie oraz wysoki komfort jazdy.

Pierwsze oględziny używanej ładowarki

Poszukując używanego modelu 38.10, jest w czym wybierać. Z jednej strony mamy ładowarki z oznaczeniem P, które pochodzą z produkcji od 2005 do 2014 r., a z drugiej są też nowo zaprojektowane modele Turbofarmer po roku produkcji 2014, które można rozpoznać po oznaczeniu typu TF. O różnicach technicznych opowiemy później. Dodatkowe oznaczenie TT jest informacją, że maszyna ma hydrauliczne poziomowanie (w zakresie 8 stopni) i przesuw boczny.

Czy warto kupić ładnie utrzymaną ładowarkę Merlo?

Mocny układ zawieszenia w modelu 8.31 podnosi ok. 10 t.

FOTO: Lucas Colsman

Wspołpraca Deutz-Fahr z AGCO

Deutz-Fahr gorączkowo pracował nad rozwiązaniem tego problemu i zwrócił się do AGCO, które miało licencję Deutz Allis. AGCO oparło na niej serię dużych ciągników 9600 o mocy do 170 kW/230 KM, które były produkowane w Indipendence w stanie Missouri.
Później Deutz-Fahr promował Agrostar 8.31 tym, że ciągnik był testowany w amerykańskich gospodarstwach wielkoobszarowych. Jürgen Martens, który w tamtym czasie był zaangażowany w projekt Agrostar 8.31 jako kierownik produktu w Deutz-Fahr, tak wspomina ten okres: „Byliśmy pod ogromną presją czasu. Pierwsza jazda próbna ciągnikiem odbyła się w 1992 roku, a wkrótce potem zapadła decyzja o produkcji Agrostara z amerykańskimi korzeniami”.

Agrostar 8.31 pojawił się w Europie w 1993 roku

Pierwsze 25 ciągników dotarło do Niemiec do portu Bremerhaven na promie RoRo już w lipcu 1993 roku. Jednak model 8.31 trzeba było najpierw dopasować do rynku niemieckiego. Wprawdzie maszyny w USA powstawały już wg niemieckiej specyfikacji, ale elementy, takie jak hamulce pneumatyczne, czy przedni podnośnik były montowane przez dealera Deutz MAG w Mittenwalde. „Ponadto ciągniki były indywidualnie sprawdzane w TÜV, ponieważ nie było homologacji dla tego typu maszyn”.

Model Agrostar polegał na starym, dobrym znajomym – chłodzonym powietrzem sześciocylindrowym silniku Deutza BF6L 513 FR o ogromnej pojemności 9,6 l, który pracował już w DX 8.30 – topowym modelu Deutz-Fahr w latach 80. Dzięki turbosprężarce przy 2300 obr./min silnik generował moc do 169 kW/230 KM.

Jaką przekładnią dysponował Deutz-Fahr Agrostar 8.31?

{embed-gallery-1_class}{embed-gallery-1}112694{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86628{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86629{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86630{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86631{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86632{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86633{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86634{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86635{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86637{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86638{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86639{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86640{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86641{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}86642{/embed-gallery-1}{embed-gallery-1}112695{/embed-gallery-1}{/embed-gallery-1_class}

Jakie silniki montowano w ciągnikach Fendt Farmer 312?

Do 1990 roku model 312 był napędzany wolnossącym silnikiem MWM D 226.B-6 o pojemności 6,2 l, który pod koniec 1990 roku zastąpiono jednostką TD 226.B.6 z turbodoładowaniem, początkowo o mocy 116 KM, a później 125 KM. Duży Farmer o masie własnej nieco ponad 5 t był i jest poszukiwanym uniwersalnym ciągnikiem dla małych i średnich gospodarstw.

Niezależnie od tego, czy silnik jest wolnossący czy turbodoładowany, oba warianty uważane są za trwałe. Zbiornik paliwa ma pojemność 160 litrów.

FOTO: Bertling

Co wymaga wymiany w ciągniku po wielu przepracowanych motogodzinach?

Ponad 10 tys. motogodzin nie wydaje się być wielką przeszkodą dla tych silników. Wszak „312” Wiktora z 1990 roku ma teraz na liczniku 13 900 motogodzin.

– Kupiłem ciągnik, gdy miał około 12 800 motogodzin. Poprzedni właściciel wyremontował silnik przy 10 500 motogodzinach – informuje Wiktor, dumny właściciel Farmera 312.

– Jest jednak jedna rzecz, która wciąż wymaga naprawy. Otóż, nieszczelna jest pompa wtryskowa, więc planuję ją w najbliższym czasie wyremontować – podkreśla Wiktor.

Wymieniony został już termostat, czujnik temperatury i pompa wody. Zwłaszcza w starszych modelach należy szukać śladów przegrzania, tj. odchodzącego płatami lakieru na bloku silnika. Przyczyną może być przetarcie węża chłodnicy po wielu godzinach pracy przez zbyt blisko umiejscowiony klakson.

Dobre doświadczenia z tymi ciągnikami ma również Dominik van Hal, który jest właścicielem Farmera 312 z 1993 roku wyposażonego w silnik z turbodoładowaniem.

– Mimo 13 300 motogodzin nie musieliśmy jeszcze naprawiać silnika – podkreśla mechanik maszyn rolniczych z wykształcenia, który użytkuje ciągnik od około 12 lat. Problemem był pęknięty wspornik sprężarki powietrza, który służy również jako napinacz pasków klinowych.

Bardziej przyjazny w utrzymaniu: nowszą maskę silnika można otworzyć do góry.

FOTO: Bertling

Modyfikacje skrzyni biegów w ciągnikach Fendt Farmer

Równie trwałą (co silnik) konstrukcją jest synchronizowana manualna skrzynia biegów. Przy zakupie należy pamiętać, że poszczególne generacje różnią się w zakresie działania i komfortu.

Do 1991 roku model 312 miał w sumie 21 biegów do przodu i 6 do tyłu. W ciągnikach z rewersem do dyspozycji było również 21 biegów wstecznych, co swego czasu było wyraźnym krokiem naprzód. Oprócz dwóch grup przełożeń, biegi od pierwszego do trzeciego można redukować trzema półbiegami (L, M, S). Trzy dodatkowe nadbiegi służą do jazdy po drogach do 40 km/h.

Jeśli klocki hamulca przedniego napędu wymieni się zbyt późno, tarcza będzie pracować krzywo.

FOTO: Bertling

W maszynach, które dużo pracowały w uprawie, występują czasami problemy z pierścieniami synchronizatorów biegów od pierwszego do trzeciego. Warto sprawdzić, czy nie wyskakują one przy zmianie obciążenia. O ile w starszych modelach, jak „312” Wiktora, półbiegi są przełączane dźwignią z prawej strony kierownicy, o tyle w modelach z nowymi kabinami ta funkcja jest na dźwigni zmiany biegów. Nie chodzi tutaj o biegi zmieniane pod obciążeniem (powershift), jak w serii 500, ponieważ w serii 300 trzeba przy zmianie biegów wcisnąć sprzęgło. Komfortowy jest także elektrohydrauliczny rewers.

– Przekładnia nawrotna sprawia, że obsługa ciągnika jest znacznie wygodniejsza, np. podczas pracy z ładowaczem czołowym – dodaje Dominik. Jednak, żeby zmienić kierunek jazdy, również trzeba wcisnąć sprzęgło.

Przy zakupie warto sprawdzić, czy rewers działa płynnie. Problemy mogą być spowodowane uszkodzonymi przełącznikami na kierownicy lub zaciętymi czujnikami przesuwu w dolnej części skrzyni biegów. Jeśli prędkość jest zbyt duża do zmiany kierunku jazdy, blokowany jest pedał sprzęgła. Po zmniejszeniu prędkości i ponownym wciśnięciu pedału sprzęgła blokada powinna ustąpić.

Jak sprawdzić turbosprzęgło w ciągniku Fendt Farmer 312?

Typowe dla ciągników Fendt jest turbosprzęgło, którego naprawa może kosztować ponad 4000 euro. Dlatego podczas oględzin warto sprawdzić ten element. Zwłaszcza jeśli ciągnik transportował wiele ciężkich ładunków przy niskich obrotach silnika, trwale obciążona była hydrostatyczna część sprzęgła. Można wykonać krótki test, ]]> Używane Wed, 04 Jan 2023 10:00:00 +0100 https://profitechnika.pl/uzywane/kupujesz-klasycznego-fendta-farmera-312-zwroc-uwage-na-te-detale-2354406 true https://profitechnika.pl/uzywane/uzywany-case-ih-serii-farmall-c-2343249 Większe ciągniki Farmall C na rynku wtórnym kosztują od 40 tys. do 70 tys. euro. Mniejsze traktory z Turcji są nieco tańsze i łatwiej je znaleźć. Farmall C marki Case IH w 2013 roku zastąpił serię JXU. Wraz z identycznymi konstrukcyjnie modelami Steyr Kompakt, a także New Holland T4 i (od końca 2017 roku) T5, większe modele z tych serii mają silniki o mocy od 55 kW/75 KM do 84 kW/114 KM. Warto pamiętać, że wersja o mocy 75 KM, bazująca na większej platformie, jest dostępna tylko jako Steyr i New Holland.
W przypadku Case IH, oferta rozpoczyna się od modelu Farmall 85 C, o mocy znamionowej 63 kW/86 KM. W tym artykule odnosimy się przede wszystkim do wersji Farmall C produkcji włoskiej, chociaż większość kwestii dotyczy także pozostałych dwóch marek koncernu CNH.
Podczas przygotowywania niniejszego artykułu skorzystaliśmy z pomocy dealera, aby przyjrzeć się z bliska kilku używanym ciągnikom. Jeśli jesteś zainteresowany nowymi ciągnikami Farmall zajrzyj tutaj.

 

Cztery pokolenia

Od momentu wprowadzenia serii Farmall C pojawiały się w niej kolejne modyfikacje, więc na rynku jest już czwarta generacja. Największe zmiany wynikały z przepisów dotyczących emisji spalin. Pierwsza generacja nie wymagała żadnych układów oczyszczania spalin, natomiast druga miała katalizator utleniający (DOC) i filtr cząstek stałych (DPF), co pozwalało spełnić normę Euro IIIB. Trzecia generacja została wprowadzona w związku z przepisami Mother Regulation, których wymogi musiały spełniać wszystkie nowo rejestrowane ciągniki od stycznia 2018 r. Obejmuje to m.in. wyłącznik bezpieczeństwa wału odbioru mocy i montaż lusterek szerokokątnych.

Ciągniki czwartej generacji są dodatkowo wyposażone w katalizator SCR. Z tego powodu wymagane jest sukcesywne uzupełnianie płynu AdBlue. Ponadto silniki mają teraz o 0,2 litra większą pojemność skokową. Według producenta zwiększa to moc poszczególnych modeli nawet o 5 KM. Ale trudno spodziewać się na rynku wtórnym używanych ciągników najnowszej generacji.

Turbodoładowany czterocylindrowiec

Zacznijmy od silnika: jeśli jeździłeś już wcześniej ciągnikiem JX, znajdziesz tu wiele nowych rozwiązań. Przykładowo, w modelu Farmall zastosowano układ common rail z elektronicznym sterowaniem silnikiem. Czterocylindrowy silnik FPT o pojemności 3,4 litra jest dodatkowo doładowywany przez turbosprężarkę z chłodnicą międzystopniową, co pozwala osiągnąć deklarowaną moc znamionową. Od czasu do czasu można usłyszeć od użytkowników, że przy rozruchu silniki są nieco ospałe w dolnym zakresie obrotów. Dlatego w nowszych modelach prędkość rozruchowa jest automatycznie nieco zwiększana pod obciążeniem. Ogólnie silniki te mają opinię solidnych i oszczędnych. Są jednak dwie rzeczy, na które powinieneś uważać. Po pierwsze, pojawiło się kilka problemów z wentylacją dolnej części silnika. Ze względu na wysokie ciśnienie w skrzyni korbowej, sporadycznie występują nieszczelności na uszczelkach wału korbowego.

Prostym rozwiązaniem jest prętowy wskaźnik poziomu oleju z zaworem bezpieczeństwa. Upewnij się, czy jest on zamontowany w starszym modelu. W nowszych wersjach problem ten rozwiązano fabrycznie. Należy również nasłuchiwać hałasów z przestrzeni silnika, które przypominają odgłosy wbijania gwoździ. W kilku przypadkach wystąpiły usterki związane z tzw. bilansem masowym i co za tym idzie, kosztowną naprawą silnika. Ponieważ jednak problem pojawiał się najczęściej w pierwszych 150 godzinach pracy, większość używanych ciągników powinna mieć już go za sobą.

Sprawdzona manualna skrzynia biegów

Jeśli jeździłeś już ciągnikiem z serii TL, natychmiast odnajdziesz się w Farmallu, ponieważ podstawowe komponenty pochodzą z New Hollanda. Jest jednak kilka różnic w wariantach skrzyni biegów. Zaczyna się od prostej przekładni z mechanicznym biegiem wstecznym (Synchro-Shuttle), ale prawie każdy Farmall sprzedawany w Niemczech (stąd pochodzi spora część maszyn używanych) w tej klasie mocy ma rewers przełączany pod obciążeniem. Prostym wariantem jest tu przekładnia 12 × 12 z mechaniczno-hydrauliczną przekładnią nawrotną. Korzystając z dźwigni przy kierownicy, cięgno Bowdena obsługuje zawór Powershuttle. Taki sam system wykorzystywany jest do obsługi mokrego sprzęgła jazdy. Cztery synchronizowane biegi włączane są mechanicznie po wciśnięciu sprzęgła. Te trzy grupy nie są synchronizowane. Częściej spotykana jest przekładnia HiLo 24 × 24 biegi, z kierunkiem jazdy uruchamianym elektrohydraulicznie. W tym celu na kolumnie kierownicy jest dźwignia rewersu, znana z większych serii. Ponadto na dźwigni zmiany biegów są dwa przyciski do przełączania dwóch przełożeń pod obciążeniem i jeden pełniący rolę sprzęgła. 

Przekładnia HiLo

Jeśli ciągnik będzie często wykorzystywany w gospodarstwie do transportu, polecamy przekładnię HiLo. W obu wariantach prędkość maksymalna ciągnika wynosi 40 km/h. Dla szczególnie wolnej jazdy, niektóre Farmalle są wyposażone w dodatkową grupę biegów pełzających. Wszystkie ciągniki, które oglądaliśmy mają trzy prędkości WOM (540, 540E, 1000). Zależnie od typu przekładni włączane są mechanicznie lub elektrohydraulicznie. WOM 540E jest szczególnie przydatny do lekkich prac (np. przetrząsanie siana). Podczas pracy prędkość obrotowa silnika wynosi zaledwie 1535 obr./min, a w opcji dostępny jest nawet WOM zależny od prędkości jazdy.

To zaledwie połowa tekstu, cały artykuł ukazał się w magazynie Profi 1-2022, str. 60-64.

opr. jj

Zakup używanego siewnika nie musi być loterią. Pokazujemy na co zwrócić uwagę podczas oględzin takiego sprzętu z drugiej ręki. Siewnik Combiliner o szerokości 3 lub 4 m spoczywa na wale zagęszczającym. Połączony jest z broną wirnikowa, którą można pracować oddzielnie. Najczęściej stosowane są brony wirnikowe serii HR lub HRB. Trzeba wiedzieć, że 3-metrowe modele z oznaczeniem HRB 302 lub 303 przeznaczone są ciągników o mocy maksymalnej odpowiednio 140 KM lub 160 KM. Mają dziesięć wirników i mogą pracować z trzema prędkościami WOM: 540, 750 lub 1000. Przełożenia zmienia się przez wymianę par kół zębatych. Przelotowy napęd WOM na przekładni jest standardem.

Wymiana zębów

System szybkiej wymiany zębów występuje w HRB 303, ale nie w wersji HRB 302. Z kolei cięższe modele HR o szerokości 3 m mogą pracować z ciągnikami o mocy do 190 KM, w takim wariancie wspomniany system wymiany dostępny jest fabrycznie. Do wyboru są rodzaje i długości zębów. Najczęściej spotykane są wały Packera o średnicy 515 mm, a także Maxipacker o średnicy 535 mm i wały Steelliner, których średnica wynosi 500 lub 550 mm. Steelliner bazuje na rzadziej spotykanym wale pierścieniowym, o średnicy 592 mm. Za pomocą stalowych pierścieni zagęszcza on wstępnie glebę przed poszczególnymi redlicami siewnymi.

Podczas oględzin używanej maszyny należy sprawdzić przede wszystkim części zużywające się, takie jak zęby, zagarniacz i skrobaki na wale. Następnie zalecamy ocenę kondycji wałków wejściowych i wyjściowych przekładni, jak również wirników pod względem zużycia. Do tego zadania przyda się metalowa dźwignia.

Wycieki

Jeśli przy wirniku zauważysz wycieki, nie powinno być z tym wielkich problemów. Z czasem nie obejdzie się jednak bez zdemontowania obudowy łożyska i uszczelnienia tego miejsca przy umiarkowanym wysiłku. Z biegiem lat producent modernizował niektóre elementy, choćby uszczelnienie kaset łożysk wirnika. Zazwyczaj bez trudu można dostrzec poważne defekty, a jeszcze lepiej wychwycić to podczas próby maszyny. Brona wirnikowa w zasadzie jest bezobsługowa, oczywiście z wyjątkiem punktów smarowania wału. Nie zaszkodzi jednak spojrzeć na poziom oleju w przekładni. Przy zimnym oleju jego ślad powinien sięgać dolnej krawędzi śruby kontrolnej. Jeszcze trzy uwagi.

Do ustawianie głębokości roboczej maszyny służy matryca otworów. Co prawda nie trafiliśmy na wybite, czyli podłużne otwory, ale warto przyjrzeć się temu miejscu. Oceny wymaga również regulacja wrzeciona włóki: czy porusza się lekko, a gwint nie jest uszkodzony. Na koniec należy sprawdzić krawędzie blach. Wbrew pozorom, może to mieć znaczenie, choćby podczas negocjacji ostatecznej ceny. Na przykład w HRB 303 wymiana płyty – niestety bez oddzielnie przykręcanej części zużywalnej – kosztuje około 370 euro.

Szybkie przezbrojenie

Siewnik Integra został tak skonstruowany, aby w miarę szybko można było przestawić zestaw z uprawy gleby na siew i wrócić do pierwotnej wersji. Odbywa się to przez złącze trzypunktowe. Po bokach siewnika są dwa stabilne wsporniki rurowe na wale zagęszczającym. Do montażu lub demontażu należy poluzować po dwie śruby. Do odstawiania siewnika służą trzy wsporniki, dwa z boku i jeden z tyłu.

Często sprzedawaną i polecaną opcją jest hydrauliczny łącznik górny między broną mechaniczną a siewnikiem Integra. Ma to dwie zalety: po pierwsze, przy pełnym zbiorniku pozwala przesunąć środek ciężkości w stronę ciągnika. Po drugie: może służyć do uniesienia redlic, np. podczas objeżdżania granicy pola lub wyrównania bruzdy po pługu. W przeciwieństwie do wielu konkurentów, Integra ma manualną przekładnię, umożliwiającą regulację prędkości. W połączeniu z systemem objętościowego dozowania Helica, możliwe jest uzyskanie wszystkich dawek wysiewu kółkami ustawionymi zgodnie z tabelą wysiewu lub korzystając z aplikacji.

Regulacja korbą

Od 2010 r. regulacja dawki siewu odbywa się za pomocą pojedynczego przełącznika z prawej strony maszyny. Wcześniejsze modele miały system podzielony, który wymagał regulacji z obu stron. Zdaniem wielu użytkowników zastosowany tu system nie jest podatny na zużycie i bardzo wygodny, zwłaszcza przy zmianie materiału siewnego. Zamiast uruchamiania pojedynczych kółek dozujących w każdym rzędzie, w Integrze regulację wykonuje się za pomocą korby – to przydatne rozwiązanie w przypadku siewu mieszanek na międzyplony lub rzepaku.

Mniej atrakcyjne jest mocowanie rynienek kalibracyjnych. Przed ich użyciem, z tyłu zbiornika trzeba zawiesić mały kątownik. Ale wystarczy przejazd polną drogą, aby rynienki wypadły lub uszkodziły wbudowane uszczelki. Można sobie z tym poradzić, korzystając z przesuniętego w dół otworu na wspornik. Sprawia to, że są lepiej dopasowane, ale nadal nieidealne. Sposób kalibracji z wykorzystaniem rynienek jest godny pochwały.

Ślady żerowania myszy

Należy sprawdzić stan dolnych klap. W przypadku nadmiernego zużycia – lub z powodu uszkodzenia przez myszy – ustawiona liczba nasion może być niewystarczająca. Sześciobiegową przekładnię należy sprawdzać pod kątem szczelności i braku luzów. Nie słyszeliśmy jednak o żadnych poważnych problemach. Przekładnię można obsługiwać centralnie z tyłu za pomocą korby. Ustawienie jest widoczne na laserowo naniesionej skali.

Siewniki wyprodukowane po 2006 roku mają dodatkową skalę po prawej stronie przekładni, która pokazuje głębokość siewu i nacisk redlic. Ostatnia ważna modernizacja siewników dotyczyła nacisku redlic i zawieszenia belki wysiewającej. 

To zaledwie połowa tekstu – całość ukazała się w „Profi” 3/2021 str. 60-63.

opr. jj

Pasuje do traktora?

Najważniejsza jest ocena stanu wysięgnika, a przede wszystkim to czy interesujący model będzie pasował do naszego traktora. Najlepiej zapytać o te dane dealera, który dostarczył ciągnik do gospodarstwa. Można też samemu poszukać wskazówek dostępnych na stronach internetowych producentów sprzętu.

Jakie ma być wyposażenie?

Oprócz wielkości ładowacza warto pomyśleć o jego wyposażeniu w osprzęt. Rozważenia wymaga to, czy wystarczy tańsze rozwiązanie, czyli mechaniczna blokada narzędzi, a może zdecydować się na wersję z obsługą hydrauliczną?

Istotne znaczenie ma, czy chcemy mieć ładowacz ze sterowaniem mechanicznym za pomocą jednej dźwigni lub jak w nowszych ciągnikach elektrohydraulicznym? Na cenę wpływa to, czy wystarczą dwa istniejące zawory sterujące, a może potrzebny będzie trzeci obwód do obsługi narzędzi?

Prowadzenie równoległe

Poza tym trzeba się zastanowić, czy ładowacz powinien być wyposażony w równoległe prowadzenie narzędzi? Do wyboru są mechaniczne lub hydrauliczne warianty, przy czym niektóre hydrauliczne układy prowadzenia można wyłączyć przyciskiem, co pozwala sterować ustawieniem łyżki ładowacza, może to być przydatne podczas ładowania materiałów sypkich, np. ziarna. Wymienione opcje zwiększają liczbę punktów obrotu, co może odbić się na żywotności ładowacza i wpływa na jego cenę.

Kompletnie wyposażony pakiet!

Przy ocenie kosztów związanych z zakupem ładowacza nie należy lekceważyć tego, ile pochłonie modernizacja sprzętu, czyli wyposażenie go w dodatkowe jednostki sterujące, zamontowanie nowego szybkozłącza itp. W takim przypadku trzeba doliczyć 1500 czy 2000 euro na części (w naszym zestawieniu przyjrzeliśmy się modelom z rynku zachodniego). Dlatego lepiej szukać używanego ładowacza, który stanowi kompletnie wyposażony pakiet.

Najlepiej jeśli konsole mocujące na ciągniku były wcześniej zamontowane na takim samym modelu. Istotne jest, aby konsole równomiernie rozprowadzały obciążenie podczas pracy, co ma szczególne znaczenie w przypadku starszych ciągników. Z tego powodu oprócz punktów mocowania na ciągniku powinny być także zabezpieczenia w postaci dodatkowych podpór z przodu i z tyłu. W przeciwnym razie nieostrożna jazda może doprowadzić nawet do przełamania ciągnika.

Spawy i pęknięcia

Ogólnie biorąc, konsole są odporne na zużycie. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na zaczepy najazdowe, na których spoczywa wysięgnik ładowacza. Podczas oględzin sprzętu trzeba szukać ewentualnych miejsc spawania i pęknięć. Takie uszkodzenia świadczą o tym, że ładowacz czołowy był przeciążony lub w trakcie mocowania i zdejmowania wysięgnika nie wykonywano tych czynności starannie. Jeśli w zestawie nie ma konsol, trzeba liczyć się z dodatkowym wydatkiem.

"Skręcony" wysięgnik

Dużym problemem związanym z upływem lat użytkowania ładowaczy jest wypaczenie wysięgnika. Najlepszym sposobem na sprawdzenie tego elementu jest umieszczenie wysięgnika na równej powierzchni. Musi spoczywać na wszystkich czterech punktach, w przeciwnym razie może to świadczyć o jego „skręceniu”. Jeśli ładowacz spoczywa na stopach podporowych lub jest zamocowany, możesz sprawdzić równoległość prętów z jednej strony przez kontrolę wzrokową. W tym celu stań z boku przed ładowaczem i sprawdź, czy górne krawędzie podłużnic są równe. Z przodu można też ocenić, czy górne belki mocowania ramki euro ustawione są pod kątem prostym do głównej belki.

Montaż bez komplikacji

Najłatwiejszym sposobem sprawdzenia równoległości wysięgnika jest skontrolowanie wymiarów w kilku punktach. Oznacza to, że odległości między jedną a drugą belką muszą być takie same. Jeśli masz już konsole do montażu ładowacza, zmierz precyzyjnie ich wymiary. Dzięki temu będziesz miał pewność, że używany wysięgnik uda się zamontować bez komplikacji. Więcej szczegółów znajdziecie Państwo w magazynie "Profi" 6/2020 str. 46-49.

opr. jj

Zainteresowani używanymi ciągnikami Deutz-Fahr serii 7 o mocy od 220 do 260 KM znajdą ich bardzo szeroką ofertę, więc tym dokładniej należy się jej przyjrzeć!

Trzy modele

Prezentując serię 7 na wystawie Agritechnica 2011, firma z Lauingen – po uprzedniej premierze modelu TTV 630 klasy 200 KM – nie odkrywała Ameryki. Pokazano tam trzy modele, poczynając od 7210 TTV o mocy maksymalnej 163 kW/222 KM, przez 7230 o mocy 173 kW/235 KM, a na 7250 o mocy 193 kW/263 KM kończąc.

Chociaż seria 7210 TTV już w 2017 roku po zmodernizowaniu przekładni została przemianowania na 6215, to większe modele znajdują się do dzisiaj w sprzedaży. Dlatego też model 7210 TTV występuje jeszcze ze „starą” kabiną. Ale po kolei...

Oszczędny silnik, awaryjna elektryka

Pod potężną maską serii 7 kryje się silnik Deutza TCD 6.1, znany z oszczędności  i zrywności. Wielu użytkowników chwali go więc za moc i zużycie paliwa. A początkowe problemy z tulejami wtryskiwaczy rozpoznano odpowiednio wcześnie. Ważne tu jest jedynie, aby co 1500 godzin skontrolować i dociągnąć śruby. Trzeba by też spróbować dowiedzieć się, czy wcześniej silnik nie był chipowany w celu zwiększenia mocy. To może doprowadzić do przeciążenia układu chłodzenia silnika i nie tylko tego podzespołu.

Lepszy dostęp

Skoro już padło hasło chłodzenie: wraz z przejściem na produkcję spełniającą wymogi normy emisji spalin IV (Tier 4f) w 2016 roku, w serii 7 zastosowano większe, niemal całkowicie aluminiowe chłodnice, do których dostęp jest bardziej komfortowy. Poza tym od tamtej pory stosuje się ulepszone wentylatory ze sprzęgłem wiskotycznym i nowy obieg spalin z zewnętrznym powrotem, filtrem cząstek stałych i katalizatorem utleniającym. Wtedy też zmodernizowano układ AdBlue w taki sposób, że układ wydechowy wyposażony w katalizator SCR praktycznie nie sprawia już dziś większych kłopotów.

Wiele ulepszeń

Tu zresztą skuteczne okazały się już początkowe ulepszenia elektroniki i czujników tej serii traktorów Deutz-Fahr spełniających wymogi normy Stage IIIB. Przykładowo już na przełomie lat 2012/2013 zmieniono filtry wstępne AdBlue, co pozwoliło na zapobieganie zanieczyszczaniu filtrów paliwa i zatykaniu pomp AdBlue, a aktualizacja oprogramowania z nowym taktowaniem dyszy AdBlue wyeliminowała wiele komunikatów o błędach i zredukowała zużycie AdBlue.

opr. jj

Cały artykuł o używanych ciągnikach Deutz-Fahr 7 TTV prezentujemy w Profi 5/2020.

Przyjrzyjmy się szczegółowym różnicom

Często ogólne wrażenie mówi samo za siebie o stanie maszyny 

Wypełniona olejem wanna napędu elementów roboczych jest bezobsługowa

Uszczelnienie i łożyska wału uważane są za wytrzymałe i mało wrażliwe

A propos zębów: modele KE mają tzw. zęby wleczone o maksymalnej długości 26 cm

Istotny jest sposób zawieszania siewnika na ciągniku

Przejdźmy teraz do nabudowanego siewnika AD

Nie ma on kół, ale duże koło ostrogowe umieszczone z boku. W wersji o szerokości 3 m masz obecnie wybór pomiędzy bardzo podobnymi modelami AD303 i AD3000 Special lub Super. Różnice dotyczą głównie wielkości zbiorników ziarna. Nawet jeśli jakość wykonania i malatura cieszą się dobrą opinią, użytkownicy nie są w pełni usatysfakcjonowani, np. uszczelnieniem opcjonalnej pokrywy zbiornika. 

Należy również sprawdzić punkty obrotu na pokrywie skrzyni nasiennej,

Koła krzywkowe z tworzywa sztucznego zużywają się niewiele

Wałek dozujący i wałek przekaźnika

Na wałku przekaźnika za pojemnikiem do prób kręconych można szybko sprawdzić, czy i ile rzędów było wyłączonych na ścieżkach technologicznych. Koła zębate bez większego wysiłku można dostosować do pożądanej szerokości ścieżek. Zalecamy przetestowanie sprzęgła sprężynowego.

Redlice też są ważne

Do 2014 r. mocowania redlic były pomarańczowe, a od tego czasu są zielone. Zmiana koloru wskazuje na modyfikację połączenia. Dawniej nadmierne, jednostronne obciążenie powodowało niekiedy, że belki redlic pracowały na boki. Ta zmiana rozwiązała problem. Wygięte rury nasienne w używanych maszynach wskazują, czy poprzedni właściciel mógł, np. cofać z opuszczonymi redlicami.  

Zawsze trzeba sprawdzić miejsca, w których redlice rolkowe zużywają się najczęściej,

Podsumowanie:

System TMS

Pod koniec lat 90. Fendt wywołał sporą sensację dzięki wprowadzeniu na rynek ciągników Favorit 700 Vario z okrągłą maską. W 2003 r. wykonano pierwszą modernizację, w tym był system TMS, czyli elektroniczne sterowanie skrzyni biegów i silnika.

Dwa lata później zniknęła nazwa Favorit. Od czasu wprowadzenia maszyn zgodnych z normą emisji spalin COM II, seria ta nosiła nazwę 700 Vario. W tym samym czasie zyskała małą, wizualną zmianę na masce przez wprowadzenie bocznych „skrzeli”.

W 2007 r. nastąpiła istotna zmiana w ciągnikach bez AdBlue: wcześniej stosowany silnik Deutz BF6M 2013 C z pompowtryskiwaczami (common rail) i pojemnością skokową 5,7 l został zastąpiony przez 6-cylindrową jednostkę z common rail, ale o pojemności skokowej 6,1 l i z zewnętrznym układem recyrkulacji spalin.

Pierwsza pułapka

Tu można trafić na pierwszą pułapkę podczas zakupu używanego traktora. Niektórzy użytkownicy zgłaszali problemy z nowym silnikiem. Nasza rada: słuchaj uważnie używanego motoru Vario. Niepokojące mogą być przede wszystkim odgłosy uderzeń jakby młotkiem.

Od 2011 r. pracują również pierwsze modele z AdBlue do oczyszczania spalin. Dwa lata później do wszystkich nowych 700 trafiła technologia SCR w celu ograniczenia emisji spalin. Jednak na razie nie będziemy zajmować się tą najnowszą generacją. W tym artykule skupimy się wyłącznie na ciągnikach bez AdBlue.

Bezstopniowa przekładnia

Sercem systemu jest przekładnia bezstopniowa z rozdziałem mocy i dwoma zakresami prędkości. W momencie jej wprowadzenia uważano ją za niemal rewolucyjną, ale teraz nosi miano sprawdzonej technologii z pompą wielotłoczkową i silnikiem wychylnym. Oznacza to, że podczas ruszania ciągnikiem przekładnia działa głównie hydrostatycznie. Przy najwyższej prędkości jazdy silnik hydrauliczny przestawia się całkowicie na napęd mechaniczny  przez przekładnię planetarną. 

W miarę upływu czasu instalowano różne kombinacje przekładni tylnej osi, przy czym przekładnia ma zawsze identyczną budowę. Do 2007 r. w każdym ciągniku była ML 130. Wraz z wprowadzeniem w 2008 r. COM III (emisja spalin) wszystkie modele 700 zmieniono na ML 160, z wyjątkiem 718 Vario, który w napędzie zawsze miał ML 180.

Częstym powodem sprzedaży są układy napędowe. Na przestrzeni lat to głównie elementy hydrauliczne pompy i silnika cierpią z powodu nieszczelności lub problemów z łożyskami, które są trudne do zewnętrznej oceny przez laików.

opr. jj

Cały artykuł znajdą Państwo w magazynie "profi" 4/2019 str. 56-59.

Bez elektronicznych ozdobników

Kupując ciągnik znanej firmy zyskuje się przede wszystkim łatwy dostęp do części zamiennych i w razie potrzeby do rozbudowanej sieci warsztatów marki Case IH. Można je znaleźć w całym kraju. Tym bardziej, że w ciągnikach JX/JXU nie ma wielu elektronicznych ozdobników, więc masz także możliwość samodzielnego usunięcia awarii bez sprzętu diagnostycznego. Można się także przyjrzeć ciągnikom w kolorze niebieskim, które mają identyczną budowę z wyjątkiem kształtu dachu. To typowy przykład ciągników oferowanych w ramach koncernu. Ważna wskazówka: jeśli bardziej lubisz kolor niebieski niż czerwony, możesz kupić kopię znanej serii TLA lub T5000, obie marki New Holland.

Trzy i cztery cylindry

Rynek maszyn używanych oferuje wiele modeli o mocy od 60 KM (JX 60) do 100 KM (JX 110 U Maxima). Mniejsze wersje wyposażono w trzycylindrowy silnik, a większe ponad 70 KM mają cztery cylindry. Popularne modele czterocylindrowe zazwyczaj pracują bezproblemowo. Również zużycie paliwa nie jest wygórowane – o ile nie rozpędza się silników do dużych prędkości obrotowych.

Istotne znaczenie mają tu skrzynie biegów. Gdyby miały inne, lepsze przełożenia, silnik potrzebowałby mniej paliwa w niektórych pracach. Więc ostrożnie z pochopnym zrzucaniem winy za wysokie spalanie na silnik!

Sporo pali w transporcie

Wystarczy prosty przykład: ciągnik bez trudu jedzie po drodze z prędkością 40 km/h. Niestety, osiąga tę prędkość tylko przy najwyższej prędkości obrotowej silnika. Kto zamierza dużo pracować nim w transporcie, szybko zauważy wysokie zużycie paliwa.

Z tej obserwacji można wysnuć wniosek, że działy rozwoju silników i skrzyń biegów w koncernie CNH nie współpracowały w tym zakresie zbyt efektywnie. W tych ciągnikach wydaje się istnieć jeszcze jeden problem – między silnikiem i przekładnią – a mianowicie sprzęgło. Trwałość tego podzespołu rozczarowała już wielu użytkowników wspomnianych modeli. I to nierzadko w ciągu pierwszych 1000 godzin pracy, a później kilka razy.

Cały artykuł w magazynie "profi" 3/2019 str. 70-73.

Kombajny Case IH - kliknij tutaj.

• prasa zwijająca Impress posiadająca wbudowane 32 noże;
• przyczepy samozbierające Torro i Jumbo oferują teoretyczną długość cięcia 34 mm. 

Idealne cięcie 

Różnica między pierwszą generacją TM 1 i drugą TM 2 jest marginalna

Potężny, 6-cylindrowy silnik

À propos przekładni

Oprócz blasków są również cienie

Używane modele różnią się znacznie w zakresie komfortu

Jeśli chcesz, aby Twój pojazd był szczególnie zwrotny

Seria Agrotron K

Cały tekst w magazynie Profi 2/2019 s. 64-67

Starsze modele mogą być wskazówką

Na te elementy warto zwrócić uwagę

Podsumowanie

O maszynach używanych - w tym Claas Tucano - w kolejnych wydaniach magazynu "profi"!!!