ATH Premium to półzawieszana brona talerzowa składana hydraulicznie, produkowana przez polską firmę Agro-Tom z Pogorzeli. Wersja 5-metrowa jest jedną z największych w serii ATH Premium – dostępna jest także w szerokościach 4, 4,5 i 6 m. Na 5 metrach szerokości roboczej pracuje 40 talerzy o średnicy 510 mm (opcjonalnie 560 mm), a masa maszyny z wózkiem wynosi około 5200 kg. Do sprawnej współpracy z broną o tej szerokości producent zaleca ciągnik o mocy 140–170 KM.

Rama składa się hydraulicznie, co ułatwia transport. Standardowe wyposażenie obejmuje tylny wał 12-rurowy o średnicy 600 mm, wózek z dyszlem, hydrauliczną regulację głębokości, boczne ekrany oraz oświetlenie LED. Talerze osadzone są na piastach bezobsługowych z uszczelnieniem kasetowym, co ogranicza konieczność bieżącej obsługi technicznej.

Brona jest przeznaczona do uprawy przedsiewnej po orce lub wstępnej obróbce roli, a także do mieszania resztek pożniwnych oraz pracy na ścierniskach. Szeroki wybór wałów doprawiających, od daszkowych i ceownikowych, przez crosskill i dyskowe, po wały gumowe i pierścieniowe, pozwala dostosować wyposażyć bronę do pracy na różnych typach gleb.

Co zobaczyć na pokazach „Żniwa i siew" w Strzelcach?

Pokazy organizowane przez redakcje top agrar Polska i profi nie są tradycyjnymi targami. Maszyny pracują w polu, a uczestnicy mogą z bliska obserwować efekty ich pracy, porównywać technologie i rozmawiać bezpośrednio z przedstawicielami producentów oraz dealerów. To zupełnie inne doświadczenie niż oglądanie błyszczącego sprzętu na placu wystawowym.

Na polu pojawi się też kilka innych polskich maszyn uprawowych i siewnych – brona Agro-Masz Fox, kultywator bezorkowy Agro-Tom APH RS 4.2 czy siewnik pneumatyczny Agro-Masz Aquila. Dodatkową atrakcją będzie prezentacja technologii strip-till z siewnikiem pasowym Claydon F3 Evolution w zestawie z ciągnikiem John Deere. To dobra okazja, żeby na jednym polu porównać klasyczną uprawę talerzową z minimalnym przejazdami strip-till i wyrobić własną opinię o obu technologiach.

Program uzupełniają komentarze ekspertów obu redakcji, prezentacje odmian HR Strzelce, praktyczne informacje z zakresu ochrony roślin oraz poczęstunek.

Brona talerzowa Agro-Tom ATH Premium 5.0

FOTO: Agro-Tom

Polskie maszyny vs. zachodnia konkurencja – warto zobaczyć na żywo

Jednym z ciekawszych wątków tegorocznych pokazów jest zestawienie polskich producentów maszyn z droższymi markami zachodnimi. ATH Premium to maszyna, która coraz częściej pojawia się w zestawieniach z zagranicznymi bronami talerzowymi tej klasy. Jej mocna strona to duża masa robocza, szerokie możliwości konfiguracji wyposażenia dodatkowego i dostępność serwisu oraz części w kraju.

Brona talerzowa Agro-Tom ATH Premium od 4 m

FOTO: Agro-Tom

24 czerwca 2026, Strzelce k. Kutna – jak wziąć udział?

Pokazy „Żniwa i siew" odbędą się 24 czerwca 2026 r. w Strzelcach koło Kutna podczas Dni Pola HR Strzelce. Rejestracja dostępna jest na stronie top agrar Polska i profi. Wstęp jest bezpłatny.

FOTO: AHM

Jeżeli planujesz w najbliższych sezonach inwestycję w bronę talerzową, kultywator lub siewnik – a szczególnie jeśli rozważasz polskie alternatywy dla drogiego sprzętu zachodniego – ten pokaz jest właściwym miejscem na podjęcie świadomej decyzji.

• Tobroco-Giant G2700 E HD,

• JCB 403 E,

• Peeters Pitbull X27-50e,

• De Schans Relly 1.8 E,

• Schäffer 23e,

• Weidemann Hoftrac 1390e.

Lepszy jest napęd spalinowy czy elektryczny? O tym nie będziemy tutaj dyskutować. Sprawdzimy natomiast, jakie plusy i minusy ma sześć wymienionych powyżej maszyn. Podczas testu ładowarki elektryczne pracowały przez cztery tygodnie w gospodarstwie mlecznym w holenderskiej prowincji Brabancja Północna.

Poza brakiem rury wydechowej i naklejek z oznaczeniem typu, na pierwszy rzut oka na żadnej maszynie nie ma bezpośredniej wskazówki o rodzaju napędu. Również w ich obsłudze prawie nie ma różnic, choć brak silnika Diesla jest całkiem odczuwalny, a przede wszystkim słyszalny. Jednak elektryczne ładowarki również wydają dźwięki, ale o tym później więcej.

Ładowarki elektryczne testowano przez cztery tygodnie w gospodarstwie mlecznym. Wykonano tam także pomiary techniczne.

FOTO:

Operator przesiadający się z modelu spalinowego na elektryczny musi przestawić myślenie z powodu dwóch oddzielnie pracujących silników elektrycznych do napędu jazdy i hydrauliki. Nic nie daje tradycyjne „dodawanie gazu”. Zamiast tego prędkość jazdy określa się tylko pedałem jazdy, a prędkość pracy ramienia tylko wychyleniem joysticka.

Samasz oferuje wiele serii mulczerów w różnych wersjach konstrukcyjnych i szerokościach roboczych. Najwyżej w hierarchii znajduje się seria Mamut, klasyfikowana przez producenta jako superciężka. W jej skład wchodzą trzy kosiarki bijakowe czołowe o szerokości roboczej: 2,50, 2,80 oraz 3 m. W połączeniu z tylną jednostką o szerokości do 8,60 m można zbudować zestaw o łącznej szerokości roboczej 8,50 m, przy odpowiednio szerokich nakładkach.

Zobacz także: Pogrom omacnicy! Pokaz ponad 8 metrowych kosiarek bijakowych Samasz w podczas Święta Kukurydzy.

W modelu Venta 330 Kuhn skrócił odstęp między redlicami o 20 cm w porównaniu z "dużą" Ventą 3030. – Przy siewie w mulcz może być ciekawie – tak to skomentował rolnik podczas odbioru siewnika do testu. I rzeczywiście, siew międzyplonów, rzepaku i zbóż był momentami interesujący, ale nie z powodu redlic.

Seria siewników Venta 100 została opracowana jako lżejsza alternatywa dla znanej Venty 1000 (raport profi 4-2021). Najczęściej pracowaliśmy ciągnikiem New Holland TVT 145 o mocy 108 kW/147 KM, który dobrze radził sobie z ważącym na pusto ok. 2640 kg agregatem uprawowo-siewnym. Zgodnie z nomenklaturą Kuhna pierwsza cyfra w oznaczeniu 330 odnosi się do szerokości roboczej (3 m), a "30" wskazuje na redlice dwutalerzowe Seedflex. Kuhn oferuje także wersje "10" z redlicami stopkowymi i "20" z redlicami jednotalerzowymi, ale w praktyce sprzedają się one rzadziej.

Zobacz także: Ogromny pług na ogromnych kołach! Czym wyróżnia się nowy Kuhn Multi-Challenger XT?

Fendt ma w portfolio prasy o stałej komorze (Rotana F do średnicy bel 1,25 m) oraz modele zmiennokomorowe Rotana V 160 (bele o średnicy maks. 1,60 m) lub 180 (bele o maks. średnicy 1,80 m). Prasa stałokomorowa oraz model Rotana 160 V występują w wersji Combi jako prasoowijarka. Przetestowaliśmy Rotanę 160 V Xtra z 17-nożowym zespołem tnącym. Prasowaliśmy zarówno słomę, jak i siano oraz zielonkę.

Zobacz także: Prasa rolująca New Holland Pro-Belt 165 – cięższa, prostsza i szybsza niż Roll-Belt

New Holland Pro-Belt 165 – dane techniczne i dostępne wersje

Prasy Pro-Belt są dostępne jako mniejszy model 165, formujący bele o średnicy od 0,90 do 1,65 m lub jako większy model 190, o średnicy bel do 1,90 m. Obie wersje są wyposażone w rotor SuperFeed bez noży lub rotor CropCutter z 13 lub 25 nożami do wyboru. Testowaliśmy model Pro-Belt 165 z zespołem tnącym o 25 nożach, prasując słomę, siano i kiszonkę.

New Holland zastosował w prasach Pro-Belt prostszą konstrukcję, z mniejszą liczbą ruchomych części niż w modelach Roll-Belt, co ma ułatwić konserwację. Ponadto walce prasujące i ich łożyska zostały częściowo znacznie zwiększone i wzmocnione.

Podobnie jest z rolkami czterech pasów prasujących, które zyskały na masie i znacznie większą średnicę niż w mniejszych modelach. Dodatkowo zewnętrzna ich warstwa jest wulkanizowana i mają podwójny napęd. Wreszcie znacznie masywniejsza jest również rama.

Zaczep i dyszel: zwrotność prasy na nawrotach

Dobrze zaprojektowana jest wąska belka zaczepowa. Bezstopniowa regulacja umożliwia dopasowanie jej położenia do różnorakich wysokości zaczepu, tak aby zoptymalizować kąt pracy szerokokątnego wałka Walterscheid. Prasę można sprzęgnąć z ciągnikiem za pomocą zaczepu górnego i dolnego. Standardowo dostępne jest ucho zaczepowe, ale New Holland oferuje również zaczep kulowy K80. Zaczep to pierwszy element, od którego zaczyna się wydajność i jakość pracy prasy.

Czytaj także: Przyczepa Schuitemaker Rapide XC: zmienili wszystko, by poprawić jedno!

Czy przyczepa amozbierająca ma większą wydajność niż sieczkarnia?

Wydawać by się mogło, że temat przepustowości można szybko podsumować. Ale czy na pewno?
W pomiarach przeprowadzonych w naszym teście po raz pierwszy ustaliliśmy, że przyczepa samozbierająca marki Pöttinger podczas samego załadunku, nie wliczając zawracania, w ciągu godziny przerabia więcej zielonki (215 t świeżej masy, czyli 70 t suchej masy) niż sieczkarnia polowa (180 t świeżej masy; 59 t suchej masy na godzinę). Powód jest prosty. Po pierwsze firma Pöttinger oferuje odpowiednio mocny sprzęt do dużych ciągników, a po drugie sieczkarnia o mocy 539 KM cięła zielonkę na 23 mm, a więc nieco krócej niż przyczepa samozbierająca. Formując bele o średnicy 1,30 m prasoowijarka zbierała dokładnie 60 t świeżej masy (czyli 19,8 t suchej masy) na godzinę, ale wydajność zestawu ograniczała wyposażona w dwa ramiona owijarka. Gdyby nie ona, prasa pracowałaby z większą wydajnością.

Pracując zgrabiarką czterokaruzelową ułożyliśmy jednorodny pokos, który został zebrany wszystkimi trzema metodami zbioru.

FOTO: T. Bensing

Podczas sianokosów to wydajność dzienna ma znaczenie!

Ważna jest średnia wydajność na godzinę z uwzględnieniem czasu załadunku, rozładunku i transportu. Przy odległości 1,5 do 2 km między polem a silosem, sieczkarnią w naszym teście realnie udawało się zebrać 100 t/h świeżej masy (czyli 33 t/h suchej masy). W przypadku zbioru przyczepą samozbierającą przy tej samej odległości do silosu, jeden cykl trwał ok. 15 minut, co oznacza, że przyczepa zbierała ok. 50 t s.m. (16,5 t s.m.) na godzinę. Z naszych doświadczeń wynika, że prasoowijarka z uwzględnieniem wymiany folii itd. osiąga wydajność ok. 35 t ś.m. (11,55 t s. m.) na godzinę. W tym scenariuszu nie uwzględnialiśmy czasu potrzebnego na zwiezienie bel.

Jaka długość cięcia w prasie i przyczepie samozbierajacej?

Producenci przyczep samozbierających i pras oferują dziś wielonożowe zespoły tnące. W naszym teście teoretyczna długość cięcia wynosiła 25 mm w przypadku przyczepy samozbierającej i 36 mm w przypadku prasoowijarki. Sieczkarnia polowa (John Deere 8400i) była wyposażona w 48 z 64 możliwych do założenia noży. Maksymalna długość cięcia wynosiła tym samym 23 mm, dzięki czemu bezpośrednie porównanie przepustowości i wydajności cięcia sieczkarni z przyczepą samozbierającą nie jest do końca miarodajne. Ale nawet przy paszy krótszej o 2 mm sieczkarnia tnie z niezmiennie dobrą jakością. Na wykresie „Porównanie jakości cięcia”.

FOTO: T. Bensing

przedstawiliśmy wyniki pomiarów przeprowadzonych przez DLG (patrz tabela: „Tak wykonaliśmy pomiary”).

Wynika z nich, że 73% wszystkich łodyg trawy, która w uprawie polowej miały długość ponad 70 cm, było pociętych na kawałki o długości od 5 do 40 mm, przy czym 50% z nich mieściło się w przedziale 5–25 mm. W przypadku przyczepy samozbierającej i prasy na taką długość pociętych było ok. 30% łodyg. Zbiór prasą sprawia, że w paszy jest znacznie więcej zbyt długiej sieczki (41–80 mm lub więcej). Potwierdzają to także nasze wrażenia wizualne. Przyczepa samozaładowcza z wielonożowym zespołem tnącym w tym przypadku osiąga wynik znacznie bardziej zbliżony do wyników sieczkarni polowej.

Ta aparatura rejestrowała każdorazowo długości 1500 fragmentów łodyg.

FOTO: T. Bensing

Im mniejsza długość sieczki, tym łatwiej można rozłożyć i lepiej zagęścić zielonkę w silosie. Sprzęt do zagęszczania należy dobrać odpowiednio do wydajności zbioru! Warto pamiętać, że przy wydajności zbioru 100 t/h w przypadku sieczkarni do silosu trafia 33 t s.m., a przy 50 t/h świeżej masy – 17 t/h s.m. i taką ilość materiału trzeba szybko zagęścić.

Czytaj także: John Deere gwarantuje poziom spalania dla sieczkarni polowych 8600

Dlatego metoda zbioru pasz jest kwestią indywidualną każdego gospodarstwa. Sieczkarnia przygotowuje paszę z najbardziej stałą jakością i ma bardzo dużą dzienną wydajność zbioru. Przyczepa samozbierająca sprawdza się w uniwersalnych zastosowaniach i za jej pomocą przy zbiorze można łączyć zielonkę z różnych pól. Ponadto jest dobrym rozwiązaniem, gdy w gospodarstwie jest wiele rozproszonych pól, podczas gdy przemieszczanie się sieczkarnią wraz z pojazdem transportowym jest czasochłonne. Nie dziwi więc, że przyczepa samozaładowcza jest często stosowanym rozwiązaniem, łączącym wiele zalet.

Prasoowijarka pakuje paszę w folię bezpośrednio z pokosów i w porównaniu z pozostałymi technologiami ma najmniejszą wydajność godzinową. Oczywiście wydajność zależy od liczby i wielkości pól oraz ich oddalenia od miejsca składowania. Może być jednak obsługiwana przez jednego operatora, a dzięki temu nie wymaga udziału innych osób ani koordynacji zestawów maszyn. Za pomocą prasy bez problemu można także zbierać paszę niezależnie z poszczególnych obszarów pól.

Porównanie technologii zbioru pasz: sieczkarnią polową, przyczepą samozaładowczą i prasoowijarką.

FOTO: T. Bensing

Czy można określić najlepszą metodę zbioru zielonki?

Wszystkie metody zbioru mają plusy i minusy. Jest zbyt wiele zewnętrznych czynników (sposób kiszenia, struktura pól, łączna ilość zbieranego plonu, rodzaj paszy, warunki pogodowe, urządzenie dozujące itd.), by udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, którą z nich wybrać. Jeśli chodzi o samą wydajność cięcia, punktem odniesienia pozostaje nadal bęben sieczkarni, jednak technologie krótkiego cięcia stosowane, np. w przyczepie Pöttinger, wyraźnie za nim nadążają.

Artykuł pochodzi z magazynu profi 3-2024.

T. Bensing, opr. aj

Amazone rozszerzyło sprawdzoną serię rozsiewaczy zawieszanych ZA-TS, zwiększając pojemność zbiornika, która teraz wynosi maksymalnie 5000 l. Można ją jednak w pełni wykorzystać tylko przy lekkich nawozach, tj. moczniku, ponieważ maksymalna ładowność nadal wynosi 4500 kg – szkoda. Aby operator mógł w pełni wykorzystać przestrzeń ładunkową, producent zintegrował z oprogramowaniem automatyczne, aktywne ostrzeżenie przy przeciążeniu rozsiewacza przekraczającym 5%.

Pełna nazwa rozsiewacza brzmi: ZA-TS 5000 Hydro ProfisPro. Co oznaczają litery w nazwie modelu? 

• ZA – rozsiewacz odśrodkowy, zawieszany;
• TS – system wysiewu granicznego AutoTS;
• 5000 – pojemność w litrach;
• Hydro – ISOBUS z napędem hydraulicznym;
• ProfisPro – technologia ważenia i pomiar momentu obrotowego.

Łatwe zaczepianie rozsiewacza Amazone ZA-TS 5000

Rozsiewacz zaczepiany jest do ciągnika za pomocą trzypunktowego układu zawieszenia kat. III. Oprócz tego należy podłączyć złącza hydrauliczne load sensing, które w testowanym modelu odpowiadały za hydrauliczny napęd tarcz (dopłata 4750 euro, wszystkie ceny netto).

Dodatkowo należało jeszcze podłączyć jedną parę złączy (jeden dwukierunkowy obwód) do hydraulicznego sterowania plandeką (dopłata ok. 1700 euro) i systemem rozsiewu granicznego BorderTS. Oba mają wzorowe oznaczenie plus/minus, niestety brakuje naklejki, który kolor odpowiada której funkcji. Następnie trzeba jeszcze podłączyć ]]> Testy maszyn Thu, 08 May 2025 20:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/rozsiewacz-nawozow-amazone-za-ts-5000-zawieszany-gigant-2531683 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-wypadl-podczas-pracy-zestaw-kosiarek-samasz-xdf-301-sh-i-kdd-911-sth-2531599 Samasz unowocześnia swój sprzęt i chce zainteresować kosiarką czołową XDF 301 SH i tylną KDD 911 STH ISOBUS również usługodawców. Na ostatnich targach Agritechnica w 2023 roku, Samasz zaprezentował szereg nowych kosiarek, które na pierwszy rzut oka wyróżniają się nową kolorystyką. Przetestowaliśmy jedne z pierwszych dostarczonych maszyn. Sprawdziliśmy kosiarkę czołową XDF 301 SH o szerokości 3 m (w wersji przedseryjnej) oraz kosiarkę tylną KDD 911 STH ISOBUS o szerokości roboczej 9,10 m – która, jak wskazuje nazwa, jest teraz kompatybilna z systemem ISOBUS.

Zaczepianie pośrednie kosiarki czołowej Samasz

Kosiarka czołowa jest montowana za pomocą trójkąta zaczepowego. Oprócz wału przegubowego Bondioli & Pavesi, należy podłączyć kabel czujnika oraz kabel do kamery poprzecznej (certyfikowany przez DLG, dopłata 1800 euro, wszystkie ceny netto). Do podnoszenia na uwrociach lub hydraulicznego odciążania przez rozdzielacz (obwód) jednokierunkowy należy również podłączyć przewód olejowy.

Zalecamy montaż systemu kamer, ponieważ kosiarka wystaje do przodu prawie 2 m. Regulacji hydraulicznego odciążenia dokonuje się w terminalu ISOBUS, a manometr umożliwia kontrolę.

Wleczona belka tnąca kosiarki XDF 301 SH

W kosiarce czołowej XDF Samasz zastosował wleczony układ zawieszenia belki tnącej. W estetycznie zaprojektowanej ramie znajduje się centralny wysięgnik nośny. Pod plastikową osłoną umieszczono hydrauliczne odciążenie i siłownik do podnoszenia na uwrociach.

Samasz opracował pomocne rozwiązanie, aby ustawić prawidłową wysokość TUZ ciągnika, ]]> Testy maszyn Wed, 07 May 2025 15:30:00 +0200 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-wypadl-podczas-pracy-zestaw-kosiarek-samasz-xdf-301-sh-i-kdd-911-sth-2531599 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/dlaczego-zgrabiarka-kuhn-ga-4201-pracuje-tak-cicho-testowalismy-ja-przez-caly-sezon-2530783 Kuhn zaprezentował nową generację zgrabiarek jednokaruzelowych serii GA. Model 4201 testowaliśmy przez cały sezon i naprawdę „wkręciliśmy się” w pracę tą zgrabiarką. Zgrabiarki jednokaruzelowe wcale nie są przeżytkiem przeszłości. Ich sprzedaż jest stabilna – nie tylko modeli firmy Kuhn. To wystarczający powód, aby przyjrzeć się małej zgrabiarce, którą francuski producent przeprojektował w ubiegłym roku. Dostępne są trzy modele jednokaruzelowe o średnicy karuzeli od 2,90 do 3,40 m. Testowaliśmy średniej wielkości model GA 4201 o średnicy karuzeli 3,20 m z jedenastoma ramionami.

Układ zwieszenia zgrabiarki Kuhn GA 4201

Trójpunktowy układ zawieszenia jest II kategorii. Sworznie dolnych łączników są ruchome, a uchwyt wałka WOM bardzo prosty. Ponieważ końcówka wałka w zgrabiarce odsunęła się (względem poprzedniej serii) o 32 cm do tyłu, w pozycji parkowania tylne koło ciągnika rzadko koliduje z wałem przegubowo-teleskopowym.

Ponadto gdy zgrabiarka jest podniesiona, wał zagina się pod mniejszym kątem. Nie tylko wał przegubowo-teleskopowy, lecz także węże hydrauliczne i wtyczka oświetlenia w zgrabiarce Kuhn mają bardzo schludne miejsce do odłożenia. Ten obraz psuje jedynie nieodpowiedni układ otworów stopy podporowej w pozycji transportowej.

Jaką kosiarkę wybrać do zbioru traw?

Weźmy na przykład koszenie. Czy gospodarstwa, które same wykonują sianokosy i znają swój teren jak własną kieszeń, zawsze potrzebują wielowymiarowego zawieszenia listwy tnącej? Czy zawsze potrzebny jest kondycjoner?

Test profi kosiarek Samasz XT-F302 i XT340 odbył się w zeszłym roku w Irlandii.

FOTO:

Kondycjoner w kosiarce

O tym, czy potrzebujesz kondycjonera, musisz zdecydować sam. Nas szczególnie zainteresowała koncepcja prostego i skutecznego koszenia. Jeśli masz ciągnik z przednim WOM, wykorzystanie kosiarki czołowej może przynieść spore korzyści. A jeśli dodasz do tego system nawigacji GPS, znacznie skrócisz czas potrzebny na nawroty w porównaniu z pracą samą kosiarką tylną.

Nasz zestaw testowy składał się z czołowej kosiarki Samasz XT-F302 i tylnej XT340, zagregowanych z sześciocylindrowym Case IH Maxxum 125, który rozwija moc do 165 KM. Obie kosiarki wykorzystują wytrzymałą listwę tnącą PerfectCut, która jest stosowana również w większych zestawach potrójnych z kondycjonerem. Więc choć są to proste maszyny, w żadnym wypadku nie można ich nazwać lekkimi. Modele te są również stosunkowo nowe w ofercie producenta z Podlasia. Model XT-F zastąpił w 2022 roku model Toro, podczas gdy seria XT pojawiła się w 2019 roku jako całkowicie nowa linia smuklejszych kosiarek z centralnym zawieszeniem.

W teście kosiarek Samasz sprawdziliśmy, jakie efekty można uzyskać mniejszym nakładem finansowym. Jak się okazuje, całkiem dobre.

FOTO: Bailey

Jak kosiarki Samasz spulchniają pokos?

Zacznijmy od omówienia listwy tnącej, ponieważ wyposażone są w nią obydwa modele. Do pozostałych funkcji przejdziemy później. Listwa PerfectCut to własna konstrukcja firmy Samasz, z hartowanymi kołami zębatymi o grubości 25 mm, przenoszącymi napęd w zamkniętej, stale smarowanej listwie. W przypadku uderzenia w przeszkodę układ napędowy listwy jest chroniony dzięki wycięciom w każdym module dyskowym. Gdy dojdzie do ścięcia, wystarczy wykręcić kilka śrub i wyjąć piastę, aby wymienić uszkodzoną część. Następnie zamontować z powrotem... i można wracać do pracy.

Obie kosiarki były wyposażone w specjalne dyski z profilem podnoszącym i spulchniającym pokos.

FOTO:

Czy kosiarki Samasz mają system szybkiej wymiany noży?

System szybkiej wymiany noży jest w standardzie, a każda kosiarka ma do tego własne narzędzie i skrzynkę na części zamienne. Sworznie mocujące są wykonane z hartowanej stali, a trwałość ostrzy nie budzi zastrzeżeń. Wprawy wymaga odblokowanie systemu szybkiej wymiany noży, ale gdy już się to opanuje, jest szybko i łatwo. Skrzynka do przechowywania ma miejsce na noże lewe i prawe, a prędkość obrotowa dysków w obu kosiarkach wynosi ]]> Testy maszyn Tue, 18 Mar 2025 12:50:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/czy-konkurencyjne-cenowo-kosiarki-samasz-poradzily-sobie-z-obfitym-lanem-irlandzkiej-trawy-ile-kosztuje-czolowa-xt-f302-i-tylna-xt340-2528852 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-samodzielnie-wysiac-wapno-czy-obornik-jednym-ciagnikiem-szybkie-i-wydajne-rozwiazanie-firmy-siwi-2527958 Czy da się wygodnie wysiewać wapno w pojedynkę i jednym ciągnikiem? Badania pokazują, że tak. A jak miałoby to wyglądać w praktyce? Prezentujemy wyniki, jakie opracował pewien student w ramach pracy licencjackiej. Firma Horlacher świadczy usługi rolnicze w regionie równiny Hohenloher w promieniu 70 km wokół małej miejscowości Untermünkheim w Badenii-Wirtembergii. Rozsiewanie wapna węglanowego z zakładu Südzucker w Offenau stanowi ważny filar jej działalności.

Michael Horlacher w ramach swojej pracy licencjackiej poszukiwał ekonomicznego rozwiązania dla swojej firmy usługowej.

FOTO: Colsman

Trzy warianty pracy podczas razsiewania wapna w firmie usługowej

Od 1982 roku firma Horlacher rozsiewała wapno dwoma ciągnikami z rozsiewaczami oraz ładowarką kołową lub teleskopową, wykorzystywaną do załadunku materiału zgromadzonego w pryzmach na polach. – Byliśmy wprawdzie bardzo wydajni, ale zawsze wymagało to zaangażowania trzech operatorów i dwóch ciągników – opisuje Michael Horlacher.

Zobacz także: Szukamy następcy legendarnego "lejka"! Rozsiewacze nawozu dla małych gospodarstw!

W ramach pracy licencjackiej na Uniwersytecie Weihenstephan-Triesdorf Michael Horlacher przeprowadził badania, których celem był sprawdzenie efektywności rozsiewania wapna jednym ciągnikiem. Głównym założeniem było wykorzystanie systemu szybkiego sprzęgu marki Siwi, umożliwiającego bezproblemowe odczepianie i zaczepianie ciągnika do rozrzutnika.

W bieżącym sezonie po raz pierwszy z rozsiewaczem pracuje Fendt 728 Vario.

FOTO: Colsman

Zaczepianie i odczepianie jest możliwe bez wysiadania operatora.

FOTO:

System Siwi do szybkiego zaczepiania maszyn

– W eksperymencie polowym przez cały sezon zbierałem i porównywałem dane z trzech systemów – wyjaśnia Michael. Obejmowały one m.in. parametry takie jak pozycja GPS, zużycie paliwa, prędkość WOM, prędkość jazdy i godziny pracy. Dla bezpośredniego porównania część wapna rozrzucano jak dotychczas używając dwóch zestawów: ciągnika z rozsiewaczem i ładowarki teleskopowej. Wcześniej pracowano z dwoma rozsiewaczami jednoosiowymi, od 2015 roku mniejszy z rozsiewaczy zastąpił model o pojemności 12 t z podwoziem tandemowym. – To było dobre przygotowanie do zastosowania systemu automatycznego sprzęgu Siwi, ponieważ rzadziej trzeba go wypełniać wapnem – wyjaśnia 29-latek.

Zaczepianie rozrzutnika bez wychodzenia z kabiny

Na potrzeby testów w ramach pracy licencjackiej Michael Horlacher wypożyczył na rok system szybkiej wymiany od duńskiego producenta Siwi i po raz pierwszy zastosował go do wapnowania po żniwach trzy lata temu. System, który automatycznie sprzęga (i rozłącza) wszystkie połączenia, tj. ]]> Testy maszyn Sun, 02 Mar 2025 13:30:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-samodzielnie-wysiac-wapno-czy-obornik-jednym-ciagnikiem-szybkie-i-wydajne-rozwiazanie-firmy-siwi-2527958 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-w-tescie-europejskich-szesciu-18-tonowych-przyczep-wypadl-polski-zaslaw-2526961 Po teście sześciu dwuosiowych wywrotek trójstronnych przeprowadzonym w 2023 roku, również w minionym sezonie wzięliśmy pod lupę kolejnych sześć przyczep. W pierwszej części testu porównawczego przedstawiamy wnioski dotyczące ramy i podwozia. Test wywrotek trójstronnych – które modele sprawdziliśmy?

Na rynku przyczep rolniczych działa wielu producentów krajowych i zagranicznych. Do naszego testu porównawczego wywrotek trójstronnych o ładowności 18 t w 2023 roku (profi 2-2024) zgłosiło się więcej producentów, niż się spodziewaliśmy. Dlatego latem 2024 roku przetestowaliśmy kolejnych sześć modeli.

W drugiej części testu w następnym numerze przeczytasz o wynikach dotyczących nadwozia, natomiast pierwsza część skupia się na podstawowej konstrukcji, obejmującej dyszel, ramę, osie, zawieszenie i ogumienie. W teście przeprowadzonym w 2024 roku wzięły udział następujące modele:

• Farmtech ZDK 1800,
• Joskin Tetra-Cap 5025/19DR160,
• Kröger Agroliner HKD 302,
• Oehler OL ZDK 180,
• Rudolph DK 280 RP,
• Zasław D-737-14 XL-A.

Podobnie jak w 2023 roku (profi 2-2024 i 3-2024), również w 2024 roku w szranki stanęło sześć dwuosiowych wywrotek trójstronnych o ładowności 18 t. Fot. Colsman, Lütke Hockenbeck

FOTO: Hockenbeck

Dyszel w kształcie „V” czy „Y” – który sprawdza się lepiej?

Standardem we wszystkich sześciu przyczepach jest dyszel w kształcie litery "V". Większość producentów w opcji dostępny ma również dyszel w kształcie "Y". Preferujemy tę drugą wersję, ponieważ umożliwia ona pokonywanie ciasnych zakrętów bez ryzyka, że koła ciągnika dotkną dyszla. Przy pracy w zestawie dwóch przyczep znaczenie ma także długość dyszla.

Pojazdy były wykorzystywane do transportu różnorodnych ładunków – od zboża
po marchew.

FOTO:

Podczas gdy Farmtech (2,15 m) oferuje tylko jedną długość dyszla, u innych producentów dostępne są różne długości – w zależności od potrzeb. Joskin i Kröger oferują opcjonalnie nawet dyszle z regulowaną długością.

Regulacja wysokości dyszla – które rozwiązanie jest najwygodniejsze?

Przy sprzęganiu przyczep pomocna jest możliwość regulacji wysokości dyszla do żądanej pozycji. Szczególnie podobał nam się opcjonalny (za dopłatą 290 euro – wszystkie ceny netto) Klemm-Fix w modelu Kröger. Siłownik gazowy z regulowanym oporem automatycznie utrzymuje dyszel na wysokości, na jakiej został ręcznie ustawiony – nawet gdy przy odczepionej przyczepie użyjesz stopnia na dyszlu jako podestu.

Równie dobrze działający (ale tańszy) jest system regulacji wysokości w przyczepach Joskin i Oehler, wykorzystujący klasyczną sprężynę z wygodnymi pokrętłami po lewej stronie dyszla. Gorzej oceniliśmy sprężyny umieszczone po prawej stronie (Rudolph) lub sprężyny bez pokręteł (Zasław).

Które przyczepy mają dobre oznaczenie przewodów hydraulicznych?

Do wygodnego sprzęgania równie istotne, jak regulacja dyszla jest wyraźne oznaczenie przewodów hydraulicznych i ich funkcji. Dobrze wypadły kolorowe uchwyty Kennfixx z odpowiednimi naklejkami na przedniej ścianie w przyczepach ]]> Testy maszyn Tue, 25 Feb 2025 13:00:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-w-tescie-europejskich-szesciu-18-tonowych-przyczep-wypadl-polski-zaslaw-2526961 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ile-kosztuje-polska-przyczepa-zaslaw-jak-wywrotka-d-737-14-xl-a-wypada-na-tle-europejskiej-konkurencji-2527728 Po teście sześciu dwuosiowych wywrotek trójstronnych przeprowadzonym w 2023 roku, również w 2024 roku pod lupę wzięliśmy kolejnych sześć przyczep. W pierwszej części testu porównawczego przedstawiamy wnioski dotyczące ramy i podwozia. Jak w tym zakresie wygląda przyczepa Zasław D-737-14 XL-A? Przyczepa wywrotka Zasław D-737-14 XL-A w teście profi!

Polski producent Zasław produkuje przyczepy rolnicze od ponad 70 lat. Obecnie są one dostępne w wielu krajach świata. Podwozie trójstronnej wywrotki 18-tonowej marki Zasław nie ma wielu niespodzianek. Mimo że skrzynia wywrotki ma cztery gumowe podkładki, przyczepa jest stosunkowo głośna, gdy podczas jazdy jest pusta.

Rozstaw osi przyczepy Zasław D-737-14 XL-A wynosi 3,40 m.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jak w przyczepie Zasław poprowadzone sa przewody hydrauliczne?

Prowadzenie przewodów jest wspierane przez specjalnie wspawane mostki. Malowanie jest w większości w porządku, jednak w obszarze wieńca obrotowego już pojawiła się rdza. Z masą własną 4770 kg model D-737 plasuje się w środku stawki.

Przyłącza hamulców pneumatycznych ze zintegrowanym filtrem są zbyt duże.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Testowana wywrotka była wyposażona we wspólny przewód dla pierwszej i drugiej przyczepy, sterowany prostą, ale dobrze działającą dźwignią przełączającą. W wyposażeniu opcjonalnym za 150 euro dostępny jest również drugi przewód.

Schowek po prawej stronie jest dostępny w wyposażeniu standardowym.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Czy obsługa hamulca ręcznego w przyczepie Zasław jest wygodna?

Podobało nam się rozmieszczenie przyłączy dla drugiej przyczepy po lewej stronie zaczepu. Zasław zamienił miejscami złącze hydrauliczne i przyłącze oświetlenia, gdyż w teście olej kapał na gniazdo elektryczne. Producent mógł też ułatwić obsługę hamulca ręcznego. Wprawdzie korba znajduje się po lewej stronie, ale jest niewygodna w składaniu i zbyt duża. Ulepszyć można również regulację dyszla, która mimo to znajduje się w dobrym miejscu – na środku.

Tylna belka w przyczepie Zasław jest prosta, ale funkcjonalna.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Plusy i minusy przyczepy Zasław D-737-14 XL-A

Mocne i słabe strony polskiej przyczepy Zasław D737-14 XL-A.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Ile kosztuje wywrotka Zasław D-737-14 XL-A?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka Farmtech przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

L. Colsman, opr. aj

Firma Rudolph produkuje w niemieckim Salzgitter i ma w programie prawie wyłącznie dwuosiowe wywrotki trójstronne, jak informuje producent – z dużym udziałem produkcji własnej. Model DK 280 RP ma bogate wyposażenie standardowe, w tym wieniec obrotowy do ciężkich ładunków o średnicy 110 cm.

Smukła konstrukcja ramy bazuje na wywrotkach Welger.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Złożona konstrukcja ramy przyczepy Rudolph

Skomplikowana rama stawia wysokie wymagania co do dokładności lakierowania, musi być częściowo gruntowana przed spawaniem. Otwory w zwężającej się ku dołowi ramie mają zapewniać odpływ wody. Prowadzenie przewodów rurami stalowymi jest dobre, jednak wszystkie przewody są polakierowane.

Rama powinna być bardzo odporna na skręcanie, ale jest pełna zakamarków.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie hamulce są w przyczepie Rudolph DK 280 RP?

Przyczepa DK 280 RP poruszała się stabilnie, bez głośnych dźwięków, a sterowanie hamulcem był dobre. Opcjonalnie Rudolph oferuje również większe osie z większymi hamulcami o wymiarach 420 × 180 mm. W testowanej konfiguracji DK 280 RP oferowała dobrą ładowność 13,3 tony.

Przyłącza z tyłu przyczepy z lewej strony zaczepu są wzorowe.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Złącza hydrauliczne w przyczepie Rudolph

Zawory przełączające wraz z oznaczeniami w dostarczonej wersji z tylko jednym przewodem są bardzo dobre, opcjonalnie dostępny jest drugi przewód z kolorowo oznaczonymi uchwytami Kennfixx. Dobrym rozwiązaniem jest rozdzielenie kabla oświetleniowego z przodu przyczepy za pomocą gniazda. Dzięki temu w przypadku uszkodzenia wtyczki można ją szybko wymienić.

Sworzeń śruby do regulacji wysokości (po prawej) dotyka dyszla zaczepowego.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie są mocne i słabe strony przyczepy Rudolph DK 280 RP?

Mocne i słabe strony przyczepy Rudolph DK 280 RP.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Ile kosztuje przyczepa wywrotka Rudolph DK 280 RP?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka Rudolph DK 280 RP przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

L. Colsman, opr. aj

Przyczepa OL ZDK 180 wyposażona w stalowe burty jest częściowo produkowana w Rumunii i montowana w Niemczech. Ogólnie przyczepa jest masywnie skonstruowana, wg producenta również po to, by obsługiwać rynki eksportowe poza Niemcami.

Konstrukcja przyczepa Oehler OL ZDK 180 jest masywna.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jaką ładowność ma przyczepa Oehler?

Ta solidność ma jednak swoją cenę w postaci masy własnej. Ładowność tej prawie 5-tonowej przyczepy wynosi tylko 13 t. Rama jest malowana proszkowo i podobnie jak całe wykonanie, sprawiała dobre wrażenie. Przyczynia się do tego również prowadzenie przewodów i stalowe rurki układu hydraulicznego.

Na okrągłej belce przeciwnajazdowej
z tyłu, nie gromadzi się materiał.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jaki kształ dyszla jest lepszy?

Oehler dostarczył przyczepę ze standardowym dyszlem w kształcie V o długości 2,15 m. Opcjonalny dyszel Y jest dostępny w różnych długościach. Nieco zbyt skromny jest wieszak na przewody, szczególnie dlatego, że niepraktyczne pozycje odkładania przewodów pneumatycznych zazwyczaj nie są wykorzystywane.

Wsystkie modele, w tym Oehler, mają dwupiórowe resory paraboliczne.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Wersja z jednym przewodem z dźwignią przełączającą do podłączenia drugiej przyczepy jest standardem, opcjonalnie dostępny jest drugi przewód. Zestaw błotników (za dopłatą 360 euro) znajduje się na liście opcji, podobnie jak wyposażenie w lampy LED i aktywne światła boczne (cena zestawu 780 euro).

Sprężyna dyszla ze śrubą ze sworzniem jest łatwo dostępna z lewej strony.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie są mocne i słabe strony przyczepy wywrotki Oehler OL ZDK 180?

Jakie są mocne i słabe strony wywrotki trójstronnej Oehler OL ZDK 180?

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Ile kosztuje przyczepa Oehler OL ZDK 180?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka OL ZDK 180 przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

L. Colsman, opr. aj

Kröger produkuje dwuosiowe wywrotki trójstronne, tj. HKD 302 we własnym zakładzie w Polsce. Przyczepa jest wysokiej jakości i dobrze lakierowana. Standardowo Kröger dostarcza przyczepę z bieżnikowanymi oponami – pojazd testowy był wyposażony w nowe opony w rozmiarze 385/65 R22.5 za dopłatą ok. 1000 euro.

Świetnym rozwiązaniem są opcjonalne złącza Klemm-Fix (za 290 euro).

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jaką ramę ma przyczepa Kröger HKD 302?

Kröger zaprojektował główną ramę w kształcie dwuteownika ze stali S-700 jako konstrukcję elastyczną, ma ona jednak kilka kieszeni, które utrudniają czyszczenie. Ogólnie pojazd jest skonstruowany z myślą o optymalizacji ładowności, co widać po masie własnej – przy 4390 kg jest najlżejszą przyczepą w teście i osiąga tym samym ładowność ponad 13,6 t.

Dobre wykonanie i bardzo schludne prowadzenie przewodów w podwoziu HKD.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Czy złącza hydrauliczne w przyczepie Kröger są dobrze oznaczone?

Testowana wywrotka była wyposażona w oddzielny przewód hydrauliczny do drugiej przyczepy (dopłata 80 euro). Oznaczenie przewodów olejowych w połączeniu z kolorowymi uchwytami Kennfix jest dobre (warto to rozważyć przy dopłacie ok. 30 euro za złącze).

Opcjonalne uchwyty Kennfixx-Air na przewodach hamulcowych są wygodne.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie zabezpieczenie najazdowe ma przyczepa Kröger HKD 302?

Podobał nam się również tył przyczepy Kröger HKD 302 z zabezpieczeniem przeciwnajazdowym z rury okrągłej, przy którym przy lekko uniesionej skrzyni widać duży zaczep Rockinger. Kröger powinien zmienić przyłącza do drugiej przyczepy, gdyż złącze hydrauliczne znajduje się nad złączami pneumatycznymi, więc może na nie kapać olej.

Kröger stawia na duży rozstaw osi, który sięga 3,70 m.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie są mocne i słabe strony przyczepy wywrotki Kröger HKD 302?

Jakie są mocne i słabe strony wywrotki Kröger HKD 302?

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Ile kosztuje wywrotka Kröger HKD 302?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka Kröger przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

L. Colsman, opr. aj

Przyczepy Tetra-Cap, z oferty belgijskiego producenta Joskin, które są produkowane w jednym z oddziałów firmy w Trzciance, stanowią niszę. Joskin dostarczył przyczepę z najszerszym możliwym ogumieniem (560/45 R 22.5), które w cenniku kosztuje ok. 1900 euro. Rama z profilu o grubości 6 mm i wiele elementów montażowych pojazdu są starannie ocynkowane.

Uchwyty na węże są dobre, ale oznaczenie węży słabe.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie wyposażenie ma przyczepa Joskin Tetra-Cap?

Joskin stosuje stosunkowo mały wieniec obrotowy z tylko czterema punktami smarowania. Prowadzenie przewodów do bocznego oświetlenia LED jest poprawne. Firma dostarczyła przyczepę z reflektorami cofania (dopłata 320 euro) wraz z własnym panelem sterowania, któremu jednak brakuje pozycji parkowania do mocowania w kabinie ciągnika.

Solidna rama przyczepy Terra-Cap jest w całości ocynkowana.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Czy zabezpieczenie przeciwnajazdowe w Joskin Tetra-Cap zbiera brud?

Z tyłu przyczepa ma jeszcze potencjał do poprawy: zabezpieczenie przeciwnajazdowe chroni wprawdzie lampy LED, ale na jego prostych poziomych powierzchniach gromadzi stosunkowo dużo zanieczyszczeń. Przyłącza przewodów i kabli do drugiej przyczepy znajdują się po prawej i lewej stronie zaczepu.

Joskin stawia na wygodny sprężynowy hamulec ręczny.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie zaczep do drugiej przyczepy ma wywrotka Joskin?

Standardowo przyczepa jest wyposażona w zaczep ręczny. Automatyczny zaczep z małym lejem kosztuje dodatkowo ok. 700 euro. Joskin może jeszcze poprawić oznaczenie funkcji hydraulicznych, które obecnie jest tylko naklejone na przewody i dlatego mało trwałe.

Przyczepa Joskin ma najmniejszy w teście rozstaw osi wynoszący 3,20 m.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Jakie są mocne i słabe strony wywrotki trójstronnej Joskin Tetra-Cap 5025/19DR160?

Mocne i słabsze strony wywrotki trójstronnej Joskin Terra-Cap.

FOTO: Colsman, Lütke Hockenbeck

Ile kosztuje przyczepa Joskin Tetra-Cap?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka Joskin przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

L. Colsman, opr. aj

Farmtech, będący spółką córką austriackiej firmy Komptech, produkuje przyczepy w Słowenii. Z wyjątkiem zwijanej plandeki i ogumienia, Farmtech dostarczył dwuosiową wywrotkę trójstronną w wyposażeniu standardowym. Konstrukcja przyczepa sprawiała wrażenie uporządkowanej i dobrze wykonanej.

Rama i nadwozie wywrotki Farmtech mają niewiele brudnych zakamarków.

FOTO: profi

Jakie ogumienie ma przyczepa Farmtech ZDK 1800?

Koła o wymiarach 445/65 R 22.5 stanowią dobry kompromis między ogumieniem drogowym a szerokim, jednak w porównaniu z oponami 385 (standard) kosztują ok. 2300 euro więcej. Dwie sprężyny podporowe utrzymują długi dyszel zaczepowy, a pokrętło lewej sprężyny uderza w skrzynkę z instrukcją obsługi – to łatwy do rozwiązania problem.

Dyszel w kształcie Y o długości 2,15 m jest w wyposażeniu opcjonalnym.

FOTO: profi

Czy złącza hydrauliczne w przyczepie Farmtech są wygodne?

Przewód hydrauliczny do drugiej przyczepy kosztuje dodatkowo 320 euro, kolorowe oznaczenie uchwytów Kennfixx i złączy z tyłu jest bardzo dobre. Tylny zaczep Rockinger nie jest widoczny od przodu przez zamknięte zakończenie tylne, ma jednak duży lej naprowadzający.

Belka przeciwnajazdowa ma skośną powierzchnię, ale światła niestety nie.

FOTO: profi

Jakie oświetlenie w stosuje Farmtech w przyczepach?

W światłach tylnych Farmtech stosuje częściowo technologię LED: kierunkowskazy i światła hamowania mają klasyczne żarówki, pozostałe elementy mają LED. W przyszłości ma być miejsce do odłożenia zdejmowanych kratek świateł tylnych. Masywna konstrukcja jest zauważalna przy ładowności – jako druga najcięższa przyczepa w grupie testowej oferuje jeszcze 13 160 kg ładowności.

Oświetlenie boczne montowane do ramy umożliwia dobre prowadzenie kabli.

FOTO: profi

Jakie są mocne i słabe strony wywrotki Farmtech ZDK 1800 o DMC 18 t?

Plusy i minusy wywrotki trójstronnej Farmtech ZDK 1800.

FOTO: profi

Ile kosztuje wywrotka trósjtronna Farmtech ZDK 1800 o DMC 18 t?

Aby sprawdzić, ile kosztuje testowana wywrotka Farmtech przejdź to tabeli z zestawieniem cen klikając TUTAJ.

Co oznacza skrót APHWT w nazwie kultywatora Agro-Tom?

Nazewnictwo stosowane przez firmę Agro-Tom z Pogorzeli nie jest łatwe, więc na początek rozszyfrujmy skrót w nazwie modelu. APHWT 4.2 to kultywator orkowo-podorywkowy o szerokości roboczej 4,2 m, składany hydraulicznie i wyposażony w wózek transportowy. W skład tej serii kultywatorów wchodzą jeszcze dwa modele o szerokości 3,6 m i 5,4 m. Narzędzie zadebiutowało w ofercie firmy Agro-Tom w 2023 roku.

Długi dyszel z przegubem i belką polową kat. III umożliwia wykonywanie ciasnych nawrotów. Do obsługi hydrauliki kultywatora potrzeba 3 par + 1 złącza hydraulicznego.

FOTO: Artur Jakubek

Bezorkowiec Agro-Tom

Jest to typowy bezorkowiec, który z bocznymi lemieszami może pracować maksymalnie do 15 cm, wykonując podorywki ścierniska, a po odkręceniu bocznych lemieszy nawet do 30 cm przy głębokim spulchnieniu gleby. Zanim przejdziemy do omówienia efektów pracy, krótko o budowie APHWT.

Agro-Tom APHWT 4.2 przetestowaliśmy na przełomie sierpnia i września na pograniczu Pałuk i ziemi gnieźnieńskiej w mocno zagęszczonej glebie. 

FOTO: Artur Jakubek

Jak zbudowany jest kultywator APHWT marki Agro-Tom?

Agregat orkowo-podorywkowy wyposażony jest w długi dyszel zaczepowy, z dużym przegubem skrętnym, dobrze poprowadzonymi przewodami hydraulicznymi oraz przewodem elektrycznym do tylnych świateł drogowych. Przedłużeniem dyszla jest solidna belka wzdłużna, na której zawieszone są trzy sekcje robocze.

Wycięta laserowo skala jest dobrze widoczna z kabiny i umożliwia precyzyjną regulację głębokości roboczej zębów. Regulacja głębokości sekcji talerzowej jest niezależna.

FOTO: Artur Jakubek

Z jakim ciągnikiem pracował kultywator?

Kultywator sprzęgliśmy z ciągnikiem za pomocą belki polowej kat. III, ale w opcji jest również zaczep kulowy lub oczkowy. Należało przy tym podłączyć jeden osobny i aż 3 pary węży hydraulicznych oraz przewód elektryczny standardowego oświetlenia drogowego. Jest również stabilna stopa podporowa, obsługiwana ręcznie przez przełożenie sworznia w odpowiednie otwory przy składaniu i rozkładaniu.

Podczas testu kultywatora Agro-Tom APHWT 4.2 mieliśmy do dyspozycji dwa ciągniki: New Holland T7.315 o mocy 313 KM oraz Deutz-Fahr Agrotron 9340 TTV o mocy 336 KM.

FOTO: Artur Jakubek

Jakie redlice miał kultywator orkowo-podorywkowy AgroTom?

Jak wspomniano, APHWT ma 3 sekcje robocze, z których pierwszą stanowią 3 rzędy (co 75 cm) zębów rozstawionych co 30 cm, wyposażonych w odkładnie kierunkowe do lepszego mieszania gleby z resztkami pożniwnymi. Sekcja wyrównująca złożona jest z dwóch rzędów lekko wysklepionych talerzy o średnicy 460 mm z drobnym uzębieniem. Osadzone są pojedynczo na słupicach, z których każda do ramy mocowana jest na 4 gumowych amortyzatorach. Ostatnią sekcją roboczą jest wał zagęszczający. Testowany kultywator wyposażony był ]]> Testy maszyn a.jakubek@profitechnika.pl (Artur Jakubek) Mon, 17 Feb 2025 17:30:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ile-mocy-potrzebuje-agro-tom-aphwt-4-2-do-glebokiej-uprawy-ile-kosztuje-polski-bezorkowiec-2527336 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ktory-punktowy-siewnik-pracuje-najdokladniej-druga-czesc-wielkiego-testu-porownawczego-2526872 W drugiej części obszernego testu porównawczego siewników punktowych przedstawiamy wyniki dotyczące precyzji wysiewu, dokładności odkładania nasion, różnic technicznych i szczególnych cech obsługi czterech siewników punktowych: Amazone Precea, Horsch Maestro, Kverneland Optima i Väderstad Tempo. Czym różnią się siewniki: Amazone Precea, Norsch Maestro, Kverneland Optima i Väderstad Tempo?

Na początek kilka różnic technicznych między modelami Precea 6000-2FCC (Amazone), Maestro 9RX (Horsch), Optima F 8 x 75 (Kverneland) i Tempo TP V 8 WSX (Väderstad). Na przykład Kverneland jako jedyny stosuje równoległe składanie, czyli sekcje zewnętrzne przenoszone są nad sekcje wewnętrze, podczas gdy pozostali producenci do transportu ustawiają sekcje wysiewające pionowo.

Ma to swoje plusy i minusy. W siewniku Kverneland Optima nasiona nigdy nie dotykają i nie przylegają do pokrywy i można go odstawić w pozycji złożonej bez dodatkowej podpory – jak w przypadku Amazone. Jednak konstrukcje ram modeli Amazone, Horsch i Väderstad są lepiej przystosowane do pracy z innymi rozstawami rzędów. Oprócz wersji ośmiorzędowych, Amazone i Väderstad oferują również modele dziewięciorzędowe z rozstawem 75 cm, podobnie jak prezentowany w tym teście porównawczym Horsch Maestro.

Zobacz, jak spisuje się polski siewnik do uprawy pasowej Kudła Grizly GR300 RP w teście profi?

Jak siewniki punktowe składają się do transportu?

Wymiary transportowe siewników są porównywalne, a przy prześwicie 40 cm wszystkie testowane modele po złożeniu mają znacznie poniżej 4 m wysokości. Bardziej interesujące są długości siewników i naciski na osie w ciągnikach biorących udział w teście. Najkrótszy Horsch Maestro (bez zbiorników na mikrogranulat) mierzy 2,16 m, a najdłuższy Väderstad Tempo – 3,31 m. W środku stawki plasuje się Kverneland Optima (2,53 m) i Amazone Precea (2,85 m). Przy masach własnych siewników od 2,5 t (Amazone) do 3,14 t (Väderstad), z pustym zbiornikiem czołowym, nacisk na tylną oś ciągnika wynosił od 8,8 do 11,4 t. Precea (Amazone) jest zawieszona blisko ciągnika, co dobrze wpływa na rozkład obciążeń, ale ogranicza dostęp, np. przy sprzęganiu.

Do przejazdu po drogach Kverneland Optima składa dwie zewnętrzne sekcje równolegle do góry nad środkowymi...

FOTO:

... podczas gdy wszyscy inni producenci, jak tu pokazany dziewięciorzędowy Horsch, składają ramiona pionowo.

FOTO:

Jak zbudowane są sekcje wysiewające w siewnikach punktowych?

Poszczególne sekcje wysiewające i zespoły siewne mają podobną konstrukcję: bezobsługowe mocowania równoległoboczne, redlice dwutalerzowe z kołami kopiującymi i umieszczonymi obok kołami utrzymującymi głębokość roboczą oraz tylne narzędzia do przykrywania bruzd siewnych. Nasiona są dociskane nadciśnieniowo do napędzanych elektrycznie tarcz wysiewających, a dublowaniu nasion i przepustom zapobiegają zgarniacze. W siewnikach Amazone i Väderstad są one (w zależności od wyposażenia) regulowane automatycznie. Horsch nie stosuje regulowanych zgarniaczy, a w Optimie marki Kverneland reguluje się je ręcznie.

Zobacz, jak oceniliśmy zbiorniki czołowe czterech siewników w pierwszej części testu siewników punktowych!

Pomiary precyzji wysiewu Amazone Precea, Horsch Maestro, Kverneland Optima i Väderstad Tempo na stanowisku testowym

Jeśli chodzi o przepusty i zdublowany wysiew, najlepsze wyniki na stanowisku testowym przy wszystkich trzech prędkościach jazdy i obu kształtach nasion ]]> Testy maszyn Sun, 16 Feb 2025 11:30:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ktory-punktowy-siewnik-pracuje-najdokladniej-druga-czesc-wielkiego-testu-porownawczego-2526872 false https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ile-kosztuje-brona-talerzowa-horsch-joker-rt-czy-to-rzeczywiscie-joker-wsrod-talerzowek-2526945 Warto mieć asa w rękawie, ale od asa lepszy jest joker. Firma Horsch opracowała uniwersalne narzędzie uprawowe – bronę talerzową Joker RT. Jednak pokażemy Wam, gdzie jest jeszcze potencjał do ulepszeń. Oto nasze oceny z testu. Od kiedy Horsch ma w ofercie bronę talerzową Joker RT?

Brona talerzowa Joker RT jest w ofercie firmy Horsch od 15 lat. Jednak w 2019 roku przeszła modernizację, która przyniosła kilka zmian. Na przykład amortyzowany układ jezdny jest teraz dostępny wyłącznie za wałem. Horsch przeprojektował również grządziele talerzy, aby poprawić przepustowość.

W jakich szerokościach roboczych występuje Horsch Joker RT?

Testowany model Joker 6 RT ma szerokość roboczą 6 m, co pod tym względem plasuje go w środku gamy bron talerzowych RT marki Horsch, które oprócz tego są dostępne w szerokościach 5, 7, 8, 10 i 12 m. Talerze mają standardowo średnicę 520 mm, ale od tego roku opcjonalnie dostępne są również modele z dopasowanymi grządzielami i talerzami o średnicy 580 mm.

W zależności od potrzeb zawracanie może odbywać się na wale lub na kołach układu jezdnego. Horsch zaleca zawracanie na wale.

FOTO:

W zależności od potrzeb zawracanie może odbywać się na wale lub na kołach układu jezdnego. Horsch zaleca zawracanie na wale.

FOTO:

Długość brony Joker 6 RT wynosi 7,55 m, szerokość transportowa 2,94 m, a wysokość po złożeniu 3,58 m – przy prześwicie 18 cm. Producent dopuszcza jazdę z broną w transporcie z prędkością maksymalnie 40 km/h. W polu 6RT ma szerokość 6,76 m i uprawia pas o szerokości dokładnie 6,28 m, licząc między dwoma skrajnymi talerzami roboczymi.

Kątowe wtyczki hydrauliczne z piktogramami to praktyczne rozwiązanie.

FOTO:

Ile par węży hydraulicznych trzeba podłączyć w bronie Joker RT?

Zaczepiliśmy bronę Joker na łączniki dolne ciągnika kategorii III, a dostępne jest również ucho zaczepowe lub zaczep kulowy K80. Bardzo podobała nam się również ciężka stopa podporowa, wyposażona w korbę. Stopa jest stabilna, szeroka i łatwa w obsłudze. Przed rozpoczęciem jazdy należy podłączyć w zależności od wyposażenia do pięciu par hydraulicznych (obwodów dwustronnego działania) do obsługi: podnoszenia, składania, siłownika dyszla, przedniego wału nożowego i hydraulicznej regulacji głębokości. Do tego dochodzi wtyczka oświetlenia i przyłącza powietrza do hamulców. Wtyczki hydrauliczne są lekko odchylone i dają się świetnie podłączyć jedną ręką do ciągników wszystkich marek. Każda wtyczka ma wygrawerowany piktogram wskazujący na obsługiwaną funkcję, wraz z oznaczeniem plus i minus – świetne rozwiązanie! Bardzo dobrze przemyślane jest również uporządkowanie węży.

Prosta i dobrze przemyślana konstrukcja: od przesuniętego punktu obrotu, przez prowadzenie węży, aż po stabilną stopę podporową. Dyszel jest dobrze zaprojektowany.

FOTO:

Wymiary transportowe mieszczą się w normach.

FOTO:

Joker z zabezpieczeniem transportowym?

Po dotarciu na pole należy najpierw zdjąć zabezpieczenie transportowe. Oznacza to usunięcie czterech aluminiowych klipsów z tłoczysk siłowników układu jezdnego i trzech kolejnych klipsów z siłownika dyszla. To rozwiązanie nie jest już takie nowoczesne.

Wał nożowy przed broną talerzową

Za dopłatą 10 800 euro dostępny jest przedni wał nożowy (wszystkie ceny netto), który można zastąpić listwą Crossbar. Wał nożowy ma średnicę ]]> Testy maszyn Sun, 09 Feb 2025 11:00:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ile-kosztuje-brona-talerzowa-horsch-joker-rt-czy-to-rzeczywiscie-joker-wsrod-talerzowek-2526945 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/ile-kosztuje-woz-paszowy-euromilk-rino-fx-hd-i-jak-szybko-przygotuje-tmr-dla-krow-2525410 Na rynku wozów paszowych z pionowym systemem mieszania jest duża konkurencja. Poważnym graczem w tej lidze jest polski producent Euromilk, który zdobywa także rynki zachodnie. Wóz paszowy powinien przede wszystkim dobrze mieszać. W tym zakresie możemy przyznać dobre oceny modelowi Rino FX 1200 HD+ marki Euromilk, który szybko miesza TMR.

Euromilk - polski producent wozów paszowych

Ale najpierw kilka słów o producencie. Założona w 2007 roku firma Euromilk należy do polskiej Grupy Gama i początkowo produkowała systemy udojowe. W 2011 roku producent stworzył pierwszy wóz paszowy. Obecnie oferta obejmuje wozy paszowe z poziomym systemem mieszania, rozrzutniki obornika oraz wozy asenizacyjne. W zeszłym roku Euromilk wprowadził na rynek także autonomicznego robota Lizard podgarniającego TMR na stole paszowym, o którym pisaliśmy w profi 5-2023. O autonomicznym robocie do podgarniania Euromilk Lizard, który pracuje na Podlasiu przeczytasz TUTAJ. Siedziba firmy znajduje się 150 km od Warszawy w Wysokiem Mazowieckiem.

Wracając jednak do testowanego wozu paszowego, zacznijmy od zaczepu. Producent tak zaprojektował dyszel, że można go zamontować w górnym lub dolnym położeniu dzięki matrycy otworów. Niezależnie od tego, zbiornik mieszający podczas pracy pozostaje w możliwie poziomej pozycji – to dobrze.

Rino to prosty, ale dobrze skonstruowany wóz paszowy z firmy Euromilk.

FOTO:

Dlaczego długość dyszla w paszowozie ma znaczenie?

Minusem jest to, że dyszel jest za krótki. W rezultacie tylne koła ciągnika kolidują albo ze złożoną drabinką wejściową po lewej stronie, albo z korbą stopy podporowej po prawej stronie. Do obsługi potrzebny jest tylko jeden rozdzielacz hydrauliczny dwustronnego działania plus wolny spływ, wykorzystywany w obiegu zamkniętym. Wystarczy podłączyć jeszcze wał przegubowo-teleskopowy z przegubem szerokokątnym oraz 3-pinowe gniazdo elektryczne i można rozpocząć pracę.

Dzięki przykręcanemu dyszlowi zaczep daje duże możliwości, ale jest krótki.

FOTO:

Opuszczana drabinka zapewnia dobry dostęp i wgląd do zbiornika wozu paszowego.

FOTO:

Załadunek wozu paszowego Euromilk Rino FX

Euromilk produkuje wozy z zewnętrznym systemem załadunku. Zbiornik o pojemności 12 m³ ma wysokość załadunku 2,94 m – to górna granica dla ładowarek podwórkowych i mniejszych ładowaczy czołowych. Oznaczenie HD+ w Euromilk oznacza wersję wzmocnioną (Heavy Duty). Oznacza to, że zarówno mieszadło ślimakowe, jak i dno zbiornika wykonane są ze stali o grubości 20 mm. Ściany mają grubość 8 mm. Według producenta wykorzystywana jest stal gatunku S355J2+N. Testowany model nie miał wykładziny ze stali nierdzewnej, ale opcjonalnie jest ona dostępna wewnątrz do wysokości 40 lub 100 cm licząc od dna zbiornika.

Jak Euromilk Rino radzi sobie z różnorodnymi składnikami paszy?

Pasza jest mieszana przez mieszadło ślimakowe z 2,5 zwojami, które łożyskowane jest pływająco w przekładni Comer. Składniki paszy tnie 9 wygiętych noży i 15 małych noży gwiazdowych, które również są przykręcone do ślimaka. W przypadku zużycia noże gwiazdowe można obrócić. Na dole ślimak wyposażony jest w duży, przykręcony zgarniacz, który można regulować przez otwór podłużny w trakcie eksploatacji mieszadła. W wyposażeniu opcjonalnym dostępne są 4 magnesy w dolnych częściach płatów ślimaka mieszającego.

Zawory do taśmy i klap są sterowane elektrohydraulicznie. Istnieje możliwość awaryjnej obsługi bezpośrednio przy wozie. Bardzo dobre rozwiązanie dla kluczowej w gospodarstwie hodowlanym maszyny jaką jest wóz paszowy.

FOTO:

Stopa podporowa po prawej stronie jest niewygodna. Ponadto na zakrętach robi się ciasno.

FOTO:

Jak szybko Euromilk Rino przygotowuje TMR?

W tej konfiguracji Rino bardzo szybko rozdrobnił belę słomy w zbiorniku mieszającym. Pierścień przesypowy na górnej krawędzi zbiornika skutecznie zapobiegał wyrzucaniu paszy na zewnątrz. Na niższym przełożeniu prędkość obrotowa ślimaka wynosi ok. 18 obr./min, a na wyższym 33,5 obr./min.

Na niższym przełożeniu do wymieszania zastosowanych w teście komponentów Rino wymagał szczytowej mocy ok. 30 kW. W ten sposób mogliśmy w mniej niż 15 minut przygotować jednorodną mieszankę słomy, sianokiszonki, kiszonki z kukurydzy i paszy uzupełniającej. Czas domieszania ustaliliśmy na ok. 5 minut. Słoma była po tym czasie dobrze rozdrobniona i wymieszana.

Zawory do taśmy i klap są sterowane elektrohydraulicznie. Istnieje możliwość awaryjnej obsługi bezpośrednio przy wozie. Bardzo dobre rozwiązanie dla kluczowej w gospodarstwie hodowlanym maszyny jaką jest wóz paszowy.

FOTO:

Jak skutecznie rozładować paszowóz = przenośnikiem taśmowym czy okno grawitacyjne?

W teście Rino wyładowywał paszę za pomocą przenośnika poprzecznego, zamontowanego z przodu lub okna grawitacyjnego o szerokości aż 1200 mm, przez który TMR wyrzucany był w kierunku jazdy z tyłu po lewej stronie. Dzięki ustawianemu za pomocą łańcucha zsypowi, TMR można podawać bliżej koryta, jednak jest on bardzo narażony na uszkodzenia.

Jak Rino rozprowadza TMR po stole paszowym?

Bardziej równomiernie paszę rozprowadza przenośnik taśmowy PVC o szerokości aż 900 mm. Jego prędkość jest wstępnie ustawiana za pomocą dławika. Regulacja ilości wyrzucanej paszy za pomocą okna grawitacyjnego, którego prześwit regulujemy klapą hydrauliczną. Gdy wóz jest w połowie pusty, możemy zmienić bieg z kabiny ciągnika na szybki i zwiększyć tym samym prędkość obrotową ślimaka mieszającego. Jeśli w ciągniku można wtedy wybrać WOM 1000, wóz zostanie całkowicie opróżniony.

Skośna krawędź zapobiegałaby osadzaniu się paszy i późniejszej korozji.

FOTO:

Dwa przeciwnoże są montowane na sworzniach, a ich dźwignie wystają na zewnątrz na boki.

FOTO:

Prędkość wyładunku można ustawić tylko wstępnie za pomocą dławika.

FOTO:

Oba przeciwnoże wsunęliśmy do połowy, ponieważ oprócz lepszego mieszania zmniejsza to szerokość zewnętrzną wozu paszowego. Wysunięte noże są narażone na uszkodzenia w wąskich bramach i wjazdach. Bez wystających elementów, tj. przeciwnoży czy zsypu paszowego, wóz ma szerokość 2,53 m i długość 5,19 m.

Mieszadło ślimakowe ma 2,5 zwoju i (oprócz 9 długich noży) 15 noży gwiazdowych. Fot. Velderman

FOTO:

Mieszadło ślimakowe ma 2,5 zwoju i (oprócz 9 długich noży) 15 noży gwiazdowych. Fot. Velderman

FOTO:

Jak przygotować precyzyjne dawki paszy dla bydła?

Niezbędna do precyzyjnego komponowania dawek jest dokładna waga. Euromilk korzysta z urządzeń włoskiej firmy Dinamica Generale. Waga pracuje bardzo niezawodnie i dokładnie na czterech czujnikach wagowych pod zbiornikiem. Testowa maszyna była wyposażona w terminal DG 500. Hodowcy zainteresowani technologiami z pewnością docenią, że w terminalu można zapisać do 24 receptur z maksymalnie 18 składnikami paszowymi. Ponadto można obliczyć całkowitą ilość paszy na krowę, dzięki czemu zmiany receptury mogą być zapisywane wg masy lub liczby zwierząt. Terminal jest przejrzysty, a wyświetlacz czytelny, nawet przy silnym nasłonecznieniu. Komfort poprawiłoby oświetlenie robocze i kamera cofania.

Najważniejsze cechy dobrego wozu paszowego

Dzięki modelowi Rino FX 1200 HD+ firma Euromilk oferuje prosty, ale praktyczny wóz paszowy, dzięki któremu można wykonać najważniejszą misję w gospodarstwie mlecznym – mieszanie paszy dla krów. Funkcjonalność mieszadła, waga i obsługa są dobre. Przeszkadzał jedynie krótki dyszel.

Viper to podgarniacz TMR z przenośnikiem ślimakowym. W przeciwieństwie do np. zgarniaczy tylko spychających paszę, materiał jest luźny i transportowany w lewo bezpośrednio do koryta.

FOTO:

Ile kosztuje wóz paszowy Euromilk Rino FX 1200 HD+?

Ceny testowanego wozu paszowego Rino 1200 HD+ w wersji podstawowej zaczynają się od 110 tys. zł (wszystkie ceny netto), producent zaznacza jednak, że w standardzie rolnik otrzymuje bogatsze wyposażenie niż w wielu przypadkach w konkurencyjnych maszynach.

Jeśli hodowca szuka także solidnej, ale tańszej wersji wozu paszowego, Euromilk ma w swoim portfolio tańszy model FX1200 HD, którego ceny zaczynają się od 97 tys. zł. Producent oferuje również mniejszy model FX1000 w cenie od 69 800 zł netto.

Artykuł pochodzi z czasopisma profi 1-2025.

T. Bensing, opr. aj

Ostatni test przyczepy samozbierającej Pöttinger (modelu Jumbo 6600D) przeprowadzony przez niemieckie profi, odbył się 15 lat temu. Jeśli potraktować tamtą serię jako pokolenie rodziców obecnej serii 8000, to „jumbo-rodzice“ mogliby być niesamowicie dumni ze swojego najnowszego „słoniątka“ i pewnie zastanawialiby się, dlaczego ten mały potomek jest taki „żarłoczny“?!

Jakim wyposażeniem dysponuje przyczepa Pöttinger Jumbo 8450 DB?

To jest jasne. Dziś na rynku dostępne są ciągniki o mocy 500 KM, które trzeba okiełznać. A ponieważ Pöttinger cały czas prowadzi dyskusję, „czy zielonkę lepiej zbierać przyczepą czy sieczkarnią polową“, przyczepa samozbierająca powinna osiągać wydajność porównywalną z nowoczesnymi sieczkarniami. Przy teoretycznej długości cięcia zaledwie 25 mm i układzie napędowym z zabezpieczeniem przeciążeniowym 3500 Nm, wydaje się, że parametry techniczne do uzyskania najwyższej przepustowości są spełnione.

Zachwyca bezkontaktowy układ wymuszonego skrętu. Przyczepę można bez problemu wykorzystać do transportu materiału zbieranego przez sieczkarnię. Opcjonalnie...

FOTO:

... zdemontować można również podbieracz, co jest ważne przy czyszczeniu. Jednak najczęściej w sezonie przyczepa i tak jest ponownie używana jako samozbierająca.

FOTO:

I rzeczywiście, „austriackie słoniątko“ Jumbo bez trudu pakuje sobie do gardła ponad 215 t świeżej masy na godzinę! Ale o tym później. Nasza testowa maszyna Jumbo 8450 DB była wyposażona w: skrzynię ładunkową o poj. 45 m³ przy przedniej ścianie wysuniętej do przodu, zaczep dolny K80 i układ jezdny tridem z bezkontaktowym układem wymuszonego skrętu, dwa walce dozujące (DB), system ostrzenia noży Autocut, pokrywę przestrzeni ładunkowej i sterowanie ISOBUS.

Która koncepcja zapewnia najbardziej równomierne pojedynkowanie? Który zestaw jest najwygodniejszy w obsłudze, a który dostarcza identyczną ilość nawozu do każdej redlicy? Sprawdziliśmy te i wiele innych kwestii w obszernym teście porównawczym. W szranki stanęły następujące zestawy:

• ośmiorzędowy siewnik Amazone Precea z czołowym zbiornikiem FTender o pojemności 1600 l,
• dziewięciorzędowy siewnik Horsch Maestro RX z czołowym zbiornikiem Partner FT o pojemności 2200 l,
• ośmiorzędowy siewnik Kverneland Optima F z czołowym zbiornikiem F-drill maxi o pojemności 2200 l,
• ośmiorzędowy Väderstad Tempo V z czołowym zbiornikiem FH o poj. 2200 l.

Producenci sami określili wyposażenie dodatkowe odpowiednie do wielkości zbiornika, dopasowane do dostarczonych ciągników. Siewnik Amazone miał np. zamontowany załadowczy przenośnik ślimakowy, a Horsch wystąpił z podwójnym zbiornikiem, wałem oponowym i dodatkowymi obciążnikami o masie 360 kg.

Kosiarki Sip z odciążeniem hydropneumatycznym

Testowaliśmy zawieszany na przednim TUZ model Silvercut Disc 300 F S-Flow, gdzie S-Flow oznacza ciągniętą, odciążoną hydropneumatycznie belkę koszącą. Z tyłu ciągnika pracowała kosiarka Silvercut Disc 900 C, gdzie symbol C oznacza kombinację dwóch listew tnących. Obie maszyny pracowały bez kondycjonerów.

Kosiarka czołowa była wyposażona w zawieszenie wleczone S-Flow, które zapewnia doskonałe dopasowanie do podłoża.

FOTO: Stefan Tovornik

Proste sprzęganie kosiarek Silvercut

Kosiarka czołowa zawieszona jest na ciągniku za pomocą trójkątnego sprzęgu. Do współpracy w ciągniku wymagany jest dwukierunkowy obwód hydrauliczny. Opcjonalnie dostępny jest pakiet oświetlenia, którego nie było na testowanej maszynie.

Dźwignia do wymiany noży nie ześlizguje się, a noże można wymienić w wygodny i bezpieczny sposób.

FOTO: Stefan Tovornik

Elementem nośnym i prowadzącym listwę jest stabilna rama. Ręcznie regulowany pałąk umożliwia ustawienie listwy tnącej w trzech położeniach: ]]> Testy maszyn Tue, 04 Jun 2024 15:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/czy-proste-kosiarki-sip-silvercut-disc-300-f-i-silvercut-disc-900-c-sa-dobre-2511615 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-spisuje-sie-przetrzasacz-samasz-p10-1100t-w-trudnych-warunkach-2508247 Choć Samasz od kilku lat oferuje gamę przetrząsaczy zawieszanych, to jest stosunkowo nowym graczem na rynku maszyn ciągnionych. Do tego grona dołączył w 2022 roku, wprowadzając model P10-1100T. Sprawdziliśmy przetrząsacz podczas całego sezonu zbioru traw w 2023 roku. Pierwszy przyczepiany przetrząsacz Samasz w teście profi

Podobnie jak w przypadku wielu maszyn i narzędzi rolniczych rośnie zapotrzebowanie na większe szerokości robocze, aby wydajniej wykonywać pracę. Przetrząsacze nie są wyjątkiem. Ten trend nie umknął uwadze firmy Samasz, która w zeszłym roku rozbudowała portfolio przetrząsaczy o pierwszą maszynę przyczepianą tej marki. Aktualnie dostępny jest również 12-wirnikowy model P12-1330 T o szerokości roboczej 13 m.

Pracowaliśmy przetrząsaczem Samasz P10-1100T w różnych warunkach... przez cały sezon zbioru traw.

FOTO: Mervyn Bailey

Za rozbudowaniem oferty przemawia fakt, że w tym segemencie popularność zyskują szerokie maszyny, cieszące się zainteresowaniem wśród dużych gospodarstw i usługodawców. Widać to nawet w sprzedaży przetrząsaczy zawieszanych, gdyż na rynku brytyjskim i irlandzkim modele sześcio- i ośmiowirnikowe są najczęściej wybierane przez klientów. W przypadku firmy Samasz są to modele P6 i P8, oba dostępne w dwóch rozmiarach, z dużym lub małym wirnikiem, o szerokości roboczej od 6,51 m do 8,90 m. Najszerszy model, P8-890 ma ten sam wirnik o średnicy 1,53 m co testowana przez nas maszyna P10-1100T, ale więcej na ten temat w dalszej części testu.

Dane techniczne przetrząsacza Samasz P10-1100T

FOTO: magazyn profi

Zaczep przetrząsacza P10-1100T do ciągnika

Kiedy maszyna z wieloma estetycznymi detalami dotarła do nas w połowie czerwca, uderzające było to, jak starannie została wykończona. Chodzi nie tylko o jakość powłoki lakierniczej, nawet jeśli opinie na temat jasnozielonej i kremowej kolorystyki były podzielone, ale także sposób, w jaki światła chowają się, gdy maszyna jest w ruchu, a także złącza hydrauliczne i stojak do ich odkładania po odczepieniu od ciągnika. Począwszy od dyszla, maszyna testowa miała duże ucho o średnicy 50 mm, dzięki czemu można ją było podłączyć za pomocą zaczepu hakowego. Ułatwiło to sprzęganie, ale oznaczało to, że przetrząsacz jest blisko nawet ciągnika średniej wielkości. Z perspektywy czasu lepiej zastosować dyszel ze sworzniem o średnicy 40 mm, a najlepszym rozwiązaniem byłby kozioł zawieszenia do dolnych łączników TUZ. Mimo to prowadzenie maszyny oceniamy jako dobre.

Testowany model miał zaczep oczkowy, dzięki czemu można go było podczepić za pomocą dolnego haka. Nieco większa długość dyszla poprawiłaby manewrowość zestawu. Podpora WOM składa się podczas pracy, ale przy zawracaniu może niebezpiecznie zbliżyć się do opony.

FOTO:

Sprzęganie przeptrząsacza Samasz z ciągnikiem

Wysokiej jakości wał przegubowo-teleskopowy marki Walterscheid ma rowkowaną osłonę, dzięki czemu nie wymaga łańcucha zabezpieczającego po stronie ciągnika – dobra robota! Jeśli chodzi o układ hydrauliczny, dostępne są dwa zawory szpulowe dwustronnego działania, jeden odpowiada za składanie, a drugi za opcjonalną kurtynę graniczną, wycenioną na 1380 euro (ceny z rynku irlandzkiego, gdzie przeprowadzony był test) oraz zawór jednostronnego działania do podnoszenia i opuszczania. Wszystkie mają kolorowe uchwyty Kennfixx, ale brakuje ]]> Testy maszyn Fri, 19 Apr 2024 16:00:00 +0200 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/jak-spisuje-sie-przetrzasacz-samasz-p10-1100t-w-trudnych-warunkach-2508247 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/porownanie-ladowarek-kolowych-claas-jcb-new-holland-i-volvo-czesc-1-2507518 Ładowarki kołowe stały się standardem w większych gospodarstwach i firmach usługowych. To dobry powód, by przeprowadzić kolejny test porównawczy – tym razem w segmencie maszyn o DMC 15 t. Po testach porównawczym ładowarek teleskopowych (profi 6-2021) oraz przegubowych ładowarek teleskopowych (profi 5-2020 i 6-2020) nadszedł czas na sprawdzenie maszyn z nieco wyższego segmentu. W teście wzięły udział cztery ładowarki:

• Claas Torion 1611P

Choć ładowarka Torion 1611P pochodzi z fabryki Liebherr, firma Claas była zaangażowana w jej rozwój.

FOTO: Stefan Tovornik

• JCB 435 S

JCB 435 S to potężna ładowarka, zaprojektowana specjalnie do zastosowań rolniczych.

FOTO: Stefan Tovornik

• New Holland W 170 D

Wizualnie New Holland W 170 D wygląda nieco kanciasto i niezbyt nowocześnie, ale niezawodnie wykonuje swoją pracę.

FOTO: Stefan Tovornik

• Volvo L 90 H

Volvo L 90 H pracuje cicho i precyzyjnie. W niektórych aspektach nas zaskoczyła.

FOTO: Stefan Tovornik

Duże ładowarki z 6-cylindrowymi silnikami

Każdy z czterech testowanych modeli wyposażony jest w sześciocylindrowy silnik. W kategorii maksymalnej mocy, wg normy ISO 14396, maszyny marek JCB (z silnikiem Cummins o pojemności 6,7 l) i Claas (z jednostką DPS o pojemności 6,8 l) osiągają 185 kW/252 KM. Najmniejszą mocą dysponuje New Holland W 170 D, z jednostką FPT o pojemności 6,7 l, która generuje maksymalnie 145 kW/195 KM. Volvo podobnie jak New Holland stosuje własny silnik. W modelu L 90 H ma pojemność 5,7 l i osiąga maksymalnie 137 kW/186 KM. JCB celowo stawia na tak wysoką moc, ponieważ model 435 S jest przystosowany do pracy w silosach podczas formowania pryzm, więc ma dysponować sporą rezerwą mocy. Podobną strategię przyjął Claas. W oznaczeniu modelu 1611P litera „P” oznacza „Power” – w porównaniu ze standardowym modelem 1611, ładowarka z literą „P” oferuje dodatkowe 33 kW/45 KM mocy.

Druga część porównawczego testu ładowarek Claas Torion, JCB 435 S, New Holland W 170 D i Volvo L 90 H

Trzy przekładnie hydrokinetyczne, jeden hydrostat

Jeśli chodzi o napędy, Volvo, New Holland i JCB wykorzystują przekładnie hydrokinetyczne z automatycznymi skrzyniami biegów. Skrzynia biegów Volvo ma 4 biegi (przód/tył) i może pracować na jednym z 4 trybów pracy (L, M, H, AUTO). Standardowo wyposażona jest w konwerter momentu obrotowego, który w rolniczej wersji aktywowany jest już od pierwszego biegu. Główna dźwignia zmiany biegów znajduje się po lewej stronie kierownicy, gdzie można ustawić zakres pracy biegów oraz kierunek jazdy. Alternatywnie są dwa dodatkowe przełączniki zmiany kierunku jazdy: jeden na prawej konsoli bocznej i jeden przy lewej dźwigni joysticka kierowania.

New Holland również oferuje podwójną opcję z dźwignią zmiany biegów po lewej stronie pod kierownicą oraz przełącznikiem na joysticku po prawej stronie. New Holland pracuje na pięciu biegach, które przełączają się automatycznie. Od drugiego do piątego biegu możliwe jest dodatkowe aktywowanie konwertera (przemiennika) momentu obrotowego.

Ładowarka 435 S marki JCB ma sześć biegów przełączanych za pomocą dźwigni, ale jest również możliwość automatycznej zmiany biegów oraz konwerter momentu, aby uzyskać maksymalną siłę pchania na wszystkich sześciu biegach. Maksymalna siła pchania na pierwszym biegu aktywowana jest przyciskiem na joysticku (funkcja kickdown) lub przyciskiem na dźwigni zmiany biegów. Pierwszy bieg jest potrzebny wyłącznie do uzyskania maksymalnej siły pchania. Do pozostałych prac wystarczą biegi od drugiego do szóstego.

Claas stosuje hydrostatyczny napęd VariPower z trzema zakresami prędkości. Dzięki elektronicznej regulacji możliwe jest indywidualne konfigurowanie ogranicznika prędkości dla każdego zakresu.

Jaką siłą uciągu dysponują ładowarki Claas Torion, JCB 435 S, New Holland W 170 D oraz Volvo L 90 H?

Testowaliśmy statyczną siłę ciągu wszystkich maszyn na pierwszym biegu bez aktywacji przemiennika momentu obrotowego – w każdej z nich zamontowano uniwersalną łyżkę. Jak można było oczekiwać, najniższą siłę ciągu osiągnął hydrostatyczny napęd Claasa]]> Testy maszyn Tue, 09 Apr 2024 11:30:00 +0200 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/porownanie-ladowarek-kolowych-claas-jcb-new-holland-i-volvo-czesc-1-2507518 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/polowe-tanszy-a-rownie-dobry-testujemy-polski-ladowacz-czolowy-intertech-it-1600-2504620 Trzy lata temu ładowacz IT 1600 firmy InterTech z Zambrowa rozpoczął swoją przygodę z ciągnikiem Case IH 844 XL. Jak przez ten czas polska konstrukcja spisywała się w pracach w gospodarstwie? Trzyletni test polskiego ładowacza InterTech z Zambrowa

Poszukując odpowiedniego ładowacza czołowego do odrestaurowanego ciągnika Case IH 844 XL z 1986 roku, stwierdziliśmy, że oferta używanych modeli jest ograniczona, a niektóre z nich wydają się przewartościowane. Często ramiona były zużyte lub ponownie spawane. Po dalszych rozważaniach zdecydowaliśmy się na nowe ramiona wysięgnika wraz z ramą montażową, konsolą i hydrauliką sterującą. Wybór padł na ładowacz InterTech IT 1600 w najkrótszej (z trzech) wersji, który zakupiony został w 2020 roku. Wyposażony był w dwa amortyzatory gazowe do tłumienia drgań wysięgnika (ok. 1500 zł dopłaty). Aktualna cena podstawowa ładowacza bez dodatkowego wyposażenia wynosi 25 950 zł netto.

Jak zamontować ładowacz InterTech?

Właściciel ciągnika zamontował ładowacz we własnym zakresie. W zależności od wyposażenia traktora może to zająć trochę czasu. W tym przypadku dwie osoby zamontowały ładowacz czołowy wraz z hydrauliką w ciągu dwóch dni. Za dopłatą 2000 zł serwis może to zrobić w gospodarstwie lub w siedzibie firmy (za 1300 zł). Konsola ładowacza dobrze pasowała do 844 XL, zarówno otwory oraz do...

Jakie modele pras wielkogabarytowych zaprosiliśmy do testu?

W przypadku pras wielkogabarytowych oprócz kryteriów związanych z zakupem, takich jak obsługa i trwałość sprzętu, liczą się też takie kwestie, jak przepustowość, zagęszczenie materiału w dużej kostce, zapotrzebowanie na moc i jakość cięcia. Dyskusja koncentruje się najczęściej właśnie wokół pytań o takie oceny. Brak danych porównawczych może być pożywką dla niesprawdzonych teorii.

Chcąc tego uniknąć, zaprosiliśmy do testu wszystkich producentów pras wielkogabarytowych. Wybraliśmy modele z kanałem 90., ponieważ w ostatnich latach obserwujemy tendencję do coraz większego zagęszczania materiału w dużych kostkach. Dzięki temu mieści się w nich więcej słomy, co jest nieocenione podczas transportu, zwłaszcza jeśli trzeba je przewieźć na większe odległości. Wiele wyników tego testu można też odnieść do mniejszych modeli z kanałem 70.

Jakie prasy wielkogabarytowe wzięły udział w teście profi?

• Case IH LB 434 XL RC (odpowiednik modelu New Holland BB1290 Plus CC w koncernie CNH) pracował z ciągnikiem Steyr Terrus 6300 CVT (230 kW/313 KM moc maksymalna),
• Claas Quadrant 5300 FC z ciągnikiem Claas Axion 950 (301 kW/410 KM),
• Fendt 1290 S XD (identyczny z modelem Massey Ferguson 2270 XD) z ciągnikiem Fendt 939 Vario (291 kW/396 KM),
• John Deere L1534 MaxiCut HC23 z ciągnikiem John Deere 6250R (221 kW/300 KM),
• Krone BigPack 1290 XC z ciągnikiem Fendt 1050 Vario (380 kW/517 KM),
• Krone BigPack 1290 HDP VC z ciągnikiem Fendt 1050 Vario (380 kW/517 KM),
• Kuhn LSB 1290 iD OC z ciągnikiem Fendt 936 Vario (269 kW/366 KM).

FOTO: magazyn profi

Prasy wysokiego zgniotu marki Case IH, Fendt i Krone

W teście mieliśmy więc standardowe prasy John Deere i Krone XC, a także modele o większym zagęszczeniem – XL firmy Case IH, XD marki Fendt i HDP z Krone. Poza tym był model iD z podwójnym tłokiem firmy Kuhn, to był pierwszy publiczny występ tej wersji.

A ponieważ Claas nie przystąpił do naszego testu, skorzystaliśmy z maszyny Quadrant 5300 FC od jednego z użytkowników z dużym doświadczeniem w prasowaniu.

Porównanie pras ekscytowało nas tym bardziej, że mamy wyniki czterech różnych wariantów pracy – patrz ramka „Przebieg pomiarów podczas testu”. Pierwsze przejazdy miały na celu ocenę najwyższego zagęszczenia słomy, najpierw przy stałej prędkości jazdy, a później przy najwyższej możliwej przepustowości prasy. Na miejscu testu uzgodniliśmy, że pierwszy przejazd odbywał się będzie z prędkością 12 km/h.

Która prasa wielkogabarytowa najbardziej zagęszcza słomę?

Grafika „Porównanie zagęszczenia słomy” pokazuje zróżnicowanie gęstości prasowania. Zwycięzcą okazał się tu nowy Kuhn 1290 iD OC z podwójnym tłokiem. ]]> Testy maszyn a.jakubek@profitechnika.pl (Artur Jakubek) Wed, 17 Jan 2024 13:56:00 +0100 https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/prasy-wielkogabarytowe-case-ih-claas-fendt-john-deere-krone-i-kuhn-w-tescie-profi-2501187 true https://profitechnika.pl/testy/testy-maszyn/starcie-siewnikow-amazone-cirrus-horsch-pronto-koeckerling-vitu-kuhn-espro-kverneland-u-drill-lemken-solitair-poettinger-terrasem-vaederstad-spirit-2500927 Takie testy nie zdarzają się często! Choć siewniki przetestowano już kilka lat temu (profi 2-2020), nadal są na rynku jako maszyny nowe lub używane. W szranki stanęło osiem siewników o szerokości 6 m: Amazone Cirrus 6003-2, Horsch Pronto 6 DC, Köckerling Vitu 600, Kuhn Espro 6000 R, Kverneland u-drill 6001, Lemken Compact- Solitair 9/600 KH, Pöttinger Terrasem C6 Artis plus, Väderstad Spirit 600S. Podczas testu sprawdziliśmy, jak poszczególne maszyny radzą sobie z przygotowaniem gleby do siewu, jak przebiega obsługa sprzętu, oceniliśmy funkcjonowanie czujników poziomu nasion i zmierzyliśmy, ile mocy potrzebują 6-metrowe siewniki uniwersalne. Lista ocen z naszego testu porównawczego na farmie o średniej glebie jest długa. Oto pierwsza część, szczegółowego i obszernego testu ośmiu siewników 6-metrowych.

Jakie siewniki wybrać?

Podjęcie decyzji o wyborze siewnika to duże wyzwanie. Wyniki naszego porównania pokazują mocne i słabe strony każdego modelu. Ocenialiśmy je w gospodarstwie na średniociężkich glebach. W naszym teście porównawczym udział wzięło osiem marek, wystawiając następujące modele:

• Amazone Cirrus 6003-2
• Horsch Pronto 6 DC
• Köckerling Vitu 600
• Kuhn Espro 6000 R
• Kverneland u-drill 6001
• Lemken Compact-Solitair 9/600 KH
• Pöttinger Terrasem C6 Artis plus
• Väderstad Spirit 600S

Warunkiem uczestnictwa w teście była określona konfiguracja sprzętu: krótka brona talerzowa, oponowy wał zagęszczający przed szyną siewną i redlice dwutarczowe. Te elementy wspólne, umożliwiły porównanie sprzętu.

Jaki zaczep w siewniku jest najlepszy?

Zaczynamy od sprzęgania maszyn z ciągnikami. Jedynie Väderstad stosuje zaczep K80. Pozostali producenci komfortowo sprzęgają maszyny za pomocą dolnych ramionach podnośnika – to lepszy wybór ze względu na zachowanie sprzętu podczas nawrotów! Väderstad argumentuje stosowanie zaczepu z głowicą kulową bardziej wyrównaną głębokością pracy i centralnym prowadzeniem maszyny. Spirit ma dobrą, hydrauliczną stopę podporową, o dużej powierzchni styku z podłożem.

Kliknij TUTAJ i przeczytaj także drugą część testu 8 siewników 6-metrowych! 

Na co zwrócić uwagę przy dyszlach zaczepowych siewników?

Do innych maszyn – Köckerling, Kverneland i Lemken – mieliśmy niewielkie uwagi względem dyszla i zaczepiania. Dwie stopy podporowe Köckerlinga nie są poręczne, a Kverneland i Lemken nie mają teleskopowego dyszla, zaś inna jego długość dostępna jest tylko fabrycznie. W sprzęcie marki Amazone, Horsch, Köckerling, Kuhn i Pöttinger dyszel ma regulowaną długość. Podobały nam się opuszczane lub składane podpory. Tylko Köckerling używa niewygodnych, wsuwanych podpór. Z kolei Amazone i Pöttinger mają nieco większą powierzchnię styku z podłożem. Ich stopy umieszczone są z boku dyszla.

Test porównawczy siewników: Amazone Cirrus, Horsch Pronto, Kockerling Vitu, Kuhn Espro, Kverneland u-drill, Lemken Solitair, Pottinger Terrasem, Vaderstad Spirit.

FOTO: magazyn profi

Podłączanie i prowadzenie węży hydraulicznych w siewnikach

W zakresie lokalizacji i oznaczenia przewodów olejowych oraz elektrycznych jest jeszcze potencjał do poprawy. Żaden z ośmiu producentów nie zdołał osiągnąć maksymalnej liczby punktów za ułożenie węży, kabli i oznaczeń związanych z tymi elementami. Amazone, Lemken, Pöttinger i Väderstad wypadły najlepiej, ale brakowało solidnego miejsca do podłączenia kabla zasilającego i ISOBUS.

Jeśli chodzi o ocenę kabli i węży, Kuhn minimalnie wysunął się na prowadzenie, dzięki dobrze zabezpieczonej i uporządkowanej prowadnicy tych elementów. Rozwiązania firm Amazone, Lemken, Pöttinger i Väderstad są również bardzo dobre. Podobnie wypadł Kverneland, a Horsch i Köckerling mają co nieco do ulepszenia.

Które siewniki mają dobrze opisane węże hydrauliczne?

Kultywator Güttler Super Maxx w pokazie

Zaprezentowany na pokazie Żniwa i siew z top agrar i profi kultywator Güttler Super Maxx to konstrukcja o szerokości roboczej 6 m. Słupice z redlicami uprawiającymi glebę rozmieszczone są na aż 7 belkach, co zdaniem producenta zapewnia dużą przepustowość i kultywator jest w stanie podcinać ściernisko z większą ilością resztek pożniwnych. Prześwit kultywatora wynosi 58 cm.

Żniwa i siew z top agrar i profi

Brona talerzowa i pług dłutowy od firmy Rolmako

Güttler Super Maxx wyposażony był w redlice o szerokości 20 cm przeznaczone do podcinania ścierniska i chwastów. Z tyłu agregatu zamontowano szynę ze sprężynowymi zgrzebłami zagarniającymi, które na powierzchni pozostawiają luźną glebę oraz wyrwane siewki chwastów do wysuszenia (jeśli zadaniem kultywatora było odchwaszczanie). Między sekcją zębów a zagarniaczem może pracować wał doprawiający o średnicy 450 mm, jednak w pokazie w Nagradowicach nie był zamontowany, gdyż pracując z ciężkimi narzędziami uprawowymi, nie zawsze jest potrzeba wtórnego zagęszczenia gleby.

Wielozadaniowe narzędzie Güttler Super Maxx

Firma Güttler stawia na wielozadaniowość sprzętu. Wiosną, przy dużej ilości opadów, kultywator Super Maxx pomoże osuszyć glebę. Z powodzeniem sprawdzi się również w mechanicznym zwalczaniu chwastów. Wyposażone w podwójną sprężynę grządziele wibrują i wyciągają chwasty na powierzchnie, aby uschły i nie stanowiły zagrożenia dla uprawy.

Dobra praktyka rolnicza oraz przepisy zobowiązują rolników do szybkiego i skutecznego wymieszania gnojowicy z glebą. Güttler Super Maxx sprawdzi się również w tym zadaniu, co sprawia, że w sezonie może być wykorzystywany wielokrotnie w różnego typu uprawkach.

Dodatkowe opcje wyposażenie kultywatora Super Maxx

W kultywatorze możemy zamontować wąskie redlcie o szerokości 45 mm. To właśnie ich użyjemy do wiosennego osuszania gleby. Dla jeszcze lepszego rozłożenia całej masy na polu można zamontować drugie zgrzebło. Wtedy znajdować się ono będzie tuż za pierwszym, na samym końcu maszyny.

Zużycie paliwa w pracy z kultywatorem zależy od warunków glebowych i prędkości jazdy, ale według producenta powinno wynosić ok. 4 l/ha.

Głębosz Actisol Actimix

Drugim narzędziem zaprezentowanym przez firmę Karchex na pokazie Żniwa i siew z top agrar i profi był głębosz francuskiej marki Actisol. Narzędzie o szerokości roboczej 3 m miało 6 zębów, których maksymalna głębokość pracy wynosi 50 cm. Elementy robocze zabezpiecza podwójna sprężyna o sile zwalniającej 800 kg.

Podczas pokazu głębosz Actimix współpracował z wałem pryzmatycznym marki Güttler. Można go jednak zagregować z dowolnym narzędziem, co jest przydatne podczas siewu rzepaku, gdy głębosz może być pierwszą sekcją najgłębiej uprawiającą glebę. Warto zwrócić uwagę, że głębosz nie miesza gleby, a jedynie ją podnosi i spulchnia. Actisol Actimix występuje w szerokościach roboczych od 3 m do aż 6 m.

opr. aj/bd

Brona talerzowa U 652 SpeedCutter

FOTO:

Prezentowany zestaw idealnie sprawdzi się podczas intensywnego rozdrabniania resztek pożniwnych po zbożach, kukurydzy i rzepaku oraz masy zielonej roślin poplonowych.  Do pracy z wałem i broną potrzebny jest ciągnik o mocy 140 KM.

Żniwa i siew z top agrar i profi

Co zmieniło się w ciągnikach Arbos 5130 Advanced?

Kolejną maszyną zaprezentowaną przez firmę Rolmako był pług dłutowy U 624 o szerokości roboczej 3 m. Maszyna przygotowuje pole zrywając nieprzepuszczalne warstwy gleby tak, aby zapewnić lepszy dostęp dla powietrza i wody. Zastosowanie pługa dłutowego w gospodarstwie poprawia drożność dla systemu korzeniowego, zapewnia ożywienie całej gleby i szybszy wzrost roślin, minimalizując przy tym kolejne operacje przygotowania gleby, pozostawiając ziemię spulchnioną i wyrównaną.

Kolejną maszyną zaprezentowaną przez firmę Rolmako był pług dłutowy U 624 o szerokości roboczej 3 m

FOTO:

Pług dłutowy wyposażony jest w 7 zębów roboczych z dłutami Extreme oraz podwójny wał kolczasty. Do pracy z U 624 potrzebny jest ciągnik ok 200 -230 KM.  Podczas pokazów pług pracował z ciągnikiem Massey Ferguson 8S.305. To najmocniejszy model nowej serii 8S. W ciągniku uwagę przykuwa nieco oddalona od kabiny maska oraz bardzo duża i wygodna 4 słupkowa kabina z amortyzacją. Sercem 8S.305 jest 6 cylindrowy silnik AGCO Power o pojemności 7,4 l. Prezentowany ciągnik wyposażony był w bezstopniową skrzynie Dyna VT, pompę hydrauliczną o wydatku 205 l/min oraz 8 par hydrauliki  (5 z tylu i 3 z przodu).  

Przekładnia Advanced i hydraulika w Arbosie

W ciągniku Arbos 5130 drugiej generacji przekładnia Advanced z 3 zakresami, 5 biegami i 3 półbiegami przełączanymi pod obciążeniem, oferuje w sumie 45 biegów do przodu i 15 do tyłu. W standardzie są biegi pełzające i elektrohydrauliczny rewers. Minimalna prędkość jazdy wynosi 300 m/h, a maksymalna sięga 40 km/h (przy 1840 obr,/min).

Żniwa i siew z top agrar i profi

Pokaz pras zwijających McHale

Pompa hydrauliczna zapewnia do 40 l/min oleju w układzie kierowniczych, mechanizmie różnicowym, napędzie WOM i przednim napędzie oraz 70 l/min oleju przeznaczonego o obsługi maszyn towarzyszących. W standardzie są 4 pary wyjść hydraulicznych, a ciśnienie panujące w układzie hydraulicznym wynosi 200 barów.

WOM i podnośnik w Arbosie 5130

Udźwig tylnego podnośnika w 130-konnym Arbosie 5130 wynosi 4600 kg, a przedniego 2000 kg. Tylny WOM oferuje dwie prędkości obrotowe 540 lub 1000 obr./min. Dostępny w opcji niezależny przedni WOM jest włączany elektrohydraulicznie, a jego prędkość robocza wynosi 1000 obr./min.

Jak wygląda kabina w Arbosie drugiej generacji?

Według informacji producenta kabina w ciągniku Arbos 5130 Advanced została zaprojektowana z myślą o ergonomii obsługi i komforcie operatora. Przeszklone powierzchnie zapewniają dobrą widoczność dookoła ciągnika, a wnętrze, jak poprzednio, jest jasne. W porównaniu z poprzednią generacją ciągników, w najnowszych modelach poprawiono szczelność kabiny i zredukowano poziom hałasu. Producent zapewnia również, że 4-słupkowa kabina wykonana według własnej technologii, jest o ponad 30% lżejsza od kabin projektowanych w tradycyjny sposób, a wąska deska rozdzielcza zapewnia dobrą widoczność do przodu.

Dla kogo ciągniki Arbos?

Arbos 5130 Advanced drugiej generacji to ciągniki, które dzięki silnikowi z dobrą charakterystyką mocy i momentu obrotowego, sprawdzą się w małych i średniej wielkości gospodarstwach, zarówno w uprawie, jak i w transporcie. Wysoki moment obrotowy przy niskiej prędkości obrotowej silnika Doosan D34 powinny przełożyć się na niskie zużycie paliwa.

Podczas pokazu Żniwa i siew, obydwa ciągniki Arbos 5130 Advanced współpracowały z dwiema prasami McHale: zmiennokomorową V6750 i stałokomorową F5500.

opr. aj

Merlo i Zasław pokaz maszyn Żniwa i siew w Nagradowicach

FOTO: Jan Beba

Kabina o szerokości ponad 100 cm osadzona jest na tzw. silentblokach, które znacząco zmniejszają drgania. Mimo kompaktowych wymiarów powietrze wewnątrz kabiny rozprowadzane jest równomiernie. Opcjonalnie ten model wyposażony być może w podwieszaną kabinę (CS) z aktywnym zawieszeniem hydropneumatycznym z możliwością wyłączenia bezpośrednio przez operatora. Producent zaznacza, że rozwiązanie to pozwala na znaczne zmniejszenie drgań wewnątrz kabiny i ułatwia absorpcję oddziaływań i drgań przekazywanych podczas transportu i pracy również na wyboistym terenie.

Prezentowana maszyna miała też system hydraulicznego blokowania osprzętu, co dodatkowo zwiększa komfort pracy. W szybkiej jeździe po polu z dwiema belami przydała się niezależna amortyzacja wysięgnika teleskopowego. Ponadto wbudowany system bezpieczeństwa Merlo w czasie rzeczywistym kontroluje parametry operacyjne, pozwalając operatorowi na spokojną pracę.

Cała gama Turbo Farmerów ma hydrostatyczny napęd, a suche tarcze hamulcowe umożliwiają ograniczenie poboru energii, zmniejszając zużycie maszyny. Z kolei system Eco Power Drive (EPD) kontroluje i automatycznie reguluje obroty silnika na podstawie warunków operacyjnych. W rezultacie, prędkość obrotowa silnika jest niezależna od pedału gazu. Ta technologia zmniejsza zużycie paliwa do 18%.

Żniwa i siew z top agrar i profi

Tygrys po raz drugi w Nagradowicach

Co ciekawe, Merlo zapewniającą dwa oddzielne układy dla hydrauliki i hydrostatyki. Układ hydrauliczny składa się z pompy o zmiennej pojemności skokowej rodzaju Load Sensing połączonej ze sterowanym elektronicznie rozdzielaczem hydraulicznym Flow-sharing, aby zapewnić prostą obsługę i do trzech jednoczesnych ruchów.

Przyczepa Zasław z aluminiowymi burtami

W Nagradowicach gościliśmy również tegoroczną nowość firmy Zasław, czyli przyczepę D-737-14XL. W pierwszej części prezentacji, po demontażu bocznych burt posłużyła nam jako platforma do bel, by już po kilkunastu minutach stanąć w szeregu za kombajnem i odbierać jęczmień.

Przyczepę wyróżnia zastosowanie aluminiowych burt bez kłonicy. Mieszcząca 14 t skrzynia ładunkowa od wewnątrz ma długość 520 cm, szerokość 242 cm, a dzielone burty mają wysokość 80 i 75 cm. Na podłodze i przedniej ścianie (z oknem inspekcyjnym) nie ma spawów, bo te elementy zrobione są z jednego arkusza blachy.

Merlo i Zasław pokaz maszyn Żniwa i siew w Nagradowicach

FOTO: Jan Beba

Producent podkreśla mocną konstrukcję ramy wykonanej z dwuteownika ze stali konstrukcyjnej o podwyższonej wytrzymałości (gatunek S355J). Trwała ma być też powłoka lakiernicza, bo stalowe elementy konstrukcji oczyszczane są przed spawaniem na śrutownicy, a po spawaniu i wstępnym montażu konstrukcja jest ponownie śrutowana i odtłuszczana. Nakładanie materiałów lakierniczych odbywa się w kabinie – suszarni lakierami przemysłowymi wysokiej jakości. Podwozie lakierowane jest na kolor grafitowy lub cynkowane.

Dopuszczalna masa całkowita przyczepy to 18 t, a jej masa własna ok. 4600 kg. Producent zastosował ogumienie w rozmiarze 385/65R22,5 osadzone na stalowych 10-otworowych felgach. Homologacja pozwala na transport z prędkością do 40 km/h. Przyczepa ma trójstronny system wysypu. Siłownik hydrauliczny ma zawór odcinający dopływ oleju przy maksymalnym wychyleniu skrzyni w tył o 50°, a na boki 47°. W trakcie rozładunku skrzynię zabezpieczają też liny stalowe.

Merlo i Zasław pokaz maszyn Żniwa i siew w Nagradowicach

FOTO: Jan Beba

W szybkim przezbrojeniu z platformy do bel na przyczepę skrzyniową pomógł nam nowy system łączenia burt. Dolna osadzona jest na ośmiu zawiasach ryglowanych centralnie. Dźwignia centralnego ryglowania ze zmienną długością ramienia poprawiająca ergonomie zamykania. Uszczelka pomiędzy nadstawami zapobiegająca dostawaniu się wody do wnętrza.

Jan Beba

Dwukomorowy zbiornik w części nasiennej pomieści 1200kg pszenicy

Do autorskich rozwiązań Smeli zaliczyć warto rozmieszczony w dwóch rzędach wał oponowy, który ułatwia pracę w polu, wykonywanie nawrotów i transport. Agregat o nazwie handlowej Tygrys może współpracować z dowolnym siewnikiem (montaż na TUZ) lub z zaprojektowaną przez konstruktora belką siewną z redlicą talerzowo-stopkową, co jest dobrym rozwiązaniem na gleby mozaikowate. Sprzęt dostępny jest w wersji 3, 4 i 4,5 m. Dwukomorowy zbiornik w części nasiennej pomieści 1200kg pszenicy, natomiast w części nawozowej 1200kg fosforanu amonu.

Żniwa i siew z top agrar i profi

Klawiszowy John Deere T660 w zbiorze jęczmienia ozimego

W zależności od rozstawu rzędów siewnika, dostosowuje się liczbę zębów kultywatora, by nawóz aplikowany był jak najbliżej nasion. Podczas siewu buraków, gdzie granule powinny spocząć głębiej warto zastąpić szerokie redlice uprawowe wąskimi dłutami.

agregat do jednoprzejazdowej uprawy i siewu Tygrys marki Smela

FOTO: Jan Beba

Maszyna przyda się w gospodarstwie, gdzie jest bogaty płodozmian z łubinem, zbożami, burakami cukrowymi, kukurydzą na ziarno, słonecznikiem czy rzepakiem. Wszystkie te rośliny można posiać przy pomocy Tygrysa wyposażonego w odpowiednią belkę siewną czy odrębny siewnik np. do kukurydzy.

Kontrola przez aplikację

Wszystkie parametry pracy agregatu uprawowo-siewnego mogą być kontrolowane w niezwykle prosty sposób poprzez aplikację zainstalowaną na tablecie, który łączy się bezprzewodowo z agregatem. Na tablecie, który łączy się bezprzewodowo z maszyną mogą być wyświetlane takie dane jak:

• obroty wentylatorów,
• obroty aparatów wysiewających,
• prędkość pracy,
• napełnienie komór zbiornika nasion i nawozu,
• automatyczne zakładanie ścieżek technologicznych,
• zapalanie lamp roboczych,
• zliczanie obsianego areału.

Ponadto dzięki połączeniu przez Wi-Fi oraz dzięki asystentowi próby kręconej, regulacja dawki wysiewanych nasion jest prosta i komfortowa. Dodatkowo sterownik do kontroli wysiewu nasion, z czujnikami przepływu nasion na każdej rurce redlicy pozwala na pełną kontrolę wysiewu nasion. Czujniki takie mogą być zamontowane zarówno na rurkach do wysiewu nasion w redlice jak i na rurkach do wysiewu nawozu w łapy.

Jan Beba

Zespół żniwny 725x

W pokazach kombajn sprzężony był z zespołem żniwnym 725x o szerokości roboczej 7,6 m. W tym modelu operator może wysunąć stół w zakresie do 80 cm bez wychodzenia z kabiny. To bardzo przydatna funkcja szczególnie przy zbiorze nasion roślin oleistych, gdyż minimalizuje straty.

Kosa napędzana jest wałem Cardana przez przekładnię planetarną, a przenośnik ślimakowy ma napęd łańcuchowy. Według producenta, zastosowane rozwiązanie sprawia, że montaż kos bocznych jest szybki i może go wykonać jedna osoba. Sprzęgło przeciążeniowe, chroniące przenośnik oraz układ napędowy przed uszkodzeniem spowodowanym zatorem masy żniwnej, znajduje się bezpośrednio na wale ślimakowym.

Co wpływa na wydajność kombajnu John Deere T660?

Według producenta, wysoka wydajność kombajnu T660 tkwi w przenośniku pochyłym. Otóż jego szerokość 1,67 m jest identyczna jak szerokość pozostałej części kanału przepływu masy. W praktyce oznacza to, że przepływająca przez kombajn masa nie napotyka żadnych zwężeń. Dzięki temu jej przepływ jest równomierny, co ma przełożenie na jakość młócenia i separacji. Przenośnik pochyły przyspiesza materiał z hederu do prędkości 3,6 m/s i formuje cienką, zbitą warstwę masy, którą podaje do bębna młócącego wprost na klepisko. Styczny do bębna strumień masy oznacza minimalne zapotrzebowanie na moc, a co za tym idzie - optymalną wydajność. W razie zatoru w przenośniku pochyłym, można go usunąć dzięki mechanicznemu rewersowi o mocy 80 KM. Uruchamia się go bezpośrednio z kabiny.

Żniwa i siew z top agrar i profi

Mocny rozrzutnik Euromilk Buffalo RXX 2490 HD+

Bęben młócący o średnicy 660 mm wyposażony jest w 10 cepów, a kąt opasania bębna klepiskiem wynosi 124 stopni. Materiał wychodzący z klepiska Tangential Plus podawany jest przez odrzutnik słomy do wytrząsacza. Według producenta, na wydajność maszyny wpływa również niska prędkość robocza wytrząsacza (150 obr./min) i skok klawiszy na poziomie 150 mm. Za bębnem młócącym znajduje się bęben separujący o średnicy 800 mm.

Zespół czyszczący

W modelu John Deere T660 powierzchnia sit wynosi 6,3 m2, co w połączeniu z wydajnym wentylatorem generującym duży strumień powietrza (740 m3/min) sprawia, że – zdaniem producenta – tradycyjne funkcje kompensacji nachylenia są zbędne.

W standardowym wyposażeniu kombajnu jest system TerrainMaster, który umożliwia pracę bez strat na wzniesieniach o pochyleniu maks. 7 procent. Głównym elementem układu są przenośniki ślimakowe transportujące ziarno do kosza sitowego, które pracują niezależnie od nachylenia terenu i zapewniają równomierne rozłożenie ziarna na sitach – nawet na zboczach. Dzięki temu ziarno nie gromadzi się z jednej strony maszyny.

Z kolei na większych zboczach przyda się system HillMaster, który hydraulicznie poziomuje cały kombajn na zboczach o nachyleniu do 15 procent utrzymując przy tym wydajność roboczą podobną do tej uzyskiwanej na płaskim terenie. Dodatkowo równomierne rozłożenie masy kombajnu na 4 koła zapewnia dobrą stabilność i przyczepność nawet na mokrych glebach.

Zgodnie z własnymi informacjami, John Deere określa maksymalną przepustowość kombajnu T660 na 50 t/ha – oczywiście w optymalnych warunkach zbioru.

John Deere T660 a rolnictwo precyzyjne

Jak na nowoczesny kombajn przystało, John Deere T660 wyposażony jest w technologie rolnictwa precyzyjnego, np. ma możliwość rejestrowania w czasie rzeczywistym wielkości plonu i generowania na tej podstawie mapy plonu. Poza tym na terminalu jest podgląd wilgotności ziarna. Podczas pokazów na polu, gdzie koszony był jęczmień ozimy prędkość robocza maszyny wynosiła około 3,5 km/h. Wg informacji wprost z kombajnu, nadanym fragmencie pola plon wynosił nieco ponad 8t/h, choć chwilami sięgał nawet 10 t/ha.

opr. bd

Opryskiwacz Hardi Alpha Evo 3 w akcji!

Zaprezentowany w pokazie model samobieżnej Alphy to już trzecia (po liftingowa) generacja tej serii. Pojemność zbiornika umieszczonego tuż za kabiną wynosił 5200 l, a szerokość robocza belki opryskowej 30 m. Jednostkę napędową maszyny stanowi 256-konny, sześciocylindrowy silnik Deutz. Jednak sercem opryskiwacza jest pompa, która jest własną konstrukcją firmy Hardi. Co ważne, nie ulegnie ona uszkodzeniu podczas pracy bez wody, a pęknięcie membrany nie zatrzyma pompy. Do jej smarowania wykorzystywany jest smar.

Hardi Alpha z Twon Force wiatru się nie boi

Równie ważnym, co pompa, zespołem w opryskiwaczu jest belka polowa. Prezentowany na pokazie Żniwa i siew samobieżny model Hardi Alpha Evo 3 wyposażony był we flagową belkę Twin Force z pomocniczym strumieniem powietrza. Jest ona elementem opcjonalnego wyposażenia również w przyczepianych opryskiwaczach Hardi Aeon. 

Raport z pracy

Hardi Aeon CenturaLine z Twin Force wiatru się nie boi!

Zadaniem strumienia powietrza wydobywającego się z rękawa jest ochrona kropel cieczy roboczej przed silnym wiatrem, co ogranicza ich znoszenie i zapewnia równomierny oprysk nawet przy silniejszym wietrze. W efekcie rolnik, który dysponuje opryskiwaczem Hardi Aplha z belką Twin Force może wykonywać zabiegi ochronne, gdy opryskiwacze bez pomocniczego strumienia powietrza nie mogą pracować ze względu na silny wiatr. Drugim plusem pomocniczego strumienia powietrza jest lepsze pokrycie cieczą roboczą dolnych części roślin, co zwiększa skuteczność zabiegu – szczególnie w przypadku zwalczaniu chorób grzybowych.

Belka polowa wyposażona jest w system AutoTerrain składający się z pięciu czujników rozmieszonych na całej szerokości roboczej. Jest on odpowiedzialny za prowadzenie belki na ustalonej wysokości i działa w 3 trybach: mierzy wysokość nad glebą, łanem lub hybrydowo. System reaguje również na potencjalne ruchy belki i działające na nią siły skręcające. Dzięki temu z wyprzedzeniem (proaktywnie) przeciwdziała ruchom i stabilizuje belkę. Jak skutecznie działa system, można było zaobserwować podczas pokazu Żniwa i siew w Nagradowicach.

Automatyczna regulacja dawki w Hardi Alpha Evo 3

Maszyna wyposażona jest również w system AutoSelectDuo. Dzięki tej technologii każdy korpus może być uzbrojony w 4 różne rozpylacze. Dwa z nich są aktywne i mogą aplikować ciecz roboczą na zmianę lub obydwa na raz, gdy wymagany jest większy wydatek cieczy. Zmiana dokonywana jest przez system automatycznie, dzięki czemu operator nie martwi się o zachowanie stałej dawki cieczy roboczej przy zmianie prędkości roboczej lub podczas oprysku w skręcie. Automatyczna zmiana dysz zapewnia operatorowi komfort pracy, gdyż nie traci czasu na ręczne ich przestawianie.

Alpha Evo 3 niczym Transformers!

Podczas przejazdu po nagradowickich polach Poznańskiej Hodowli Roślin widzowie podziwiali jeszcze jedną cechę charakterystyczną dla opryskiwaczy samobieżnych. Do pracy w ścieżkach technologicznych o różnym rozstawie śladów, Hardi Alpha Evo 3 wyposażony został w układ hydraulicznej regulacji rozstawu osi w zakresie od 1,8 do 2,8 m (w zależności od szerokości kół). Funkcja ta jest szczególnie przydatna, gdy opryskiwacz pracuje usługowo w różnych gospodarstwach. Taka możliwość występuje w modelach wyposażonych w opcjonalne zawieszenie FloatRide z pneumatyczną amortyzacją, która, według producenta, poprawia stabilizację belki i utrzymuję równowagę opryskiwacza podczas pracy na zboczach.

opr. bd

fot. Józefowicz

Poza komfortem były również inne czynniki, które przyczyniły się wprowadzenia szóstej serii, tj. norma emisji Stage V i nowa filozofia układu elektronicznego. Podobnie jak np. kombajny Tiger 6S i Panther 2S, również czyszczarko-ładowarka Maus 6 zyskała nowy centralny układ elektryczny i własne oprogramowanie. Dają one więcej możliwości i większy komfort. Przykładowo składanie i rozkładanie maszyny jest już w pełni zautomatyzowane – wcześniej wymagały wykonania kilku czynności.

Ropa Maus 6 z silnikiem Mercedes

W porównaniu z Maus 5, kluczowe parametry techniczne praktycznie nie uległy zmianie. Flagowy model nadal ma zespół podbierający o szerokości 10,20 m z przodu i może być wyposażony w taśmowy lub rolkowy system oczyszczania z tyłu. Z poprzednika znany jest również sześciocylindrowy silnik rzędowy Mercedes-Benz OM 936 LA, o mocy 260 kW/354 KM.

Układ oczyszczania spalin w Maus 6

Jednak nowy system oczyszczania spalin zajmuje prawie dwa razy więcej miejsca. Aby spełnić normę Euro V, zastosowano katalizator SCR i filtr cząstek stałych (DPF), który najpierw oczyszczany jest pasywnie, a następnie aktywnie. Pasywna regeneracja polega na spalaniu (w niektórych zakresach obciążeń) paliwa w wyższej temperaturze niż zwykle, dlatego silnik wyposażony jest w regulowany wałek rozrządu. W fazie aktywnej olej napędowy jest wtryskiwany do kolektora wydechowego, gdzie następuje termiczne oczyszczanie. W codziennej pracy oba cykle przebiegają automatycznie. Jeśli wymagana jest interwencja, terminal informuje o tym operatora. Filtr cząstek stałych wymaga wymiany po ok. 4500 godzinach pracy.

Ropa powiększyła kabinę w czyszczarko-ładowarce

Wysokich operatorów ucieszy fakt, że u dołu kabina jest o 16 cm szersza. W połączeniu z dodatkowymi 40 cm z tyłu kabina jest bardzo przestronna. Do tego w standardowym wyposażeniu dodano fotel pasażera, szuflady do przechowywania dokumentów oraz lodówkę.

Cudownie przestronna kabina oferuje więcej miejsca na nogi i z tyłu za fotelem.

FOTO:

Oprócz wentylowanego fotela, w kabinie jest wiele innych nowości, w tym mniejsza kierownica, kolumna kierownicy z regulacją wysokości i drugi uchwyt do tabletu. Dodano również boczne rolety przeciwsłoneczne oraz uchwyt na butelkę pod lewym joystickiem. Dla lepszej widoczności w deszczową pogodę Ropa zsynchronizowała przez magistralę Can-Bus wszystkie sześć silników wycieraczek na szybach bocznych i tylnej. Szybkość ich działania zmieniamy w trzystopniowej skali.

Terminale obługowe w czyszczarce Ropa

Do sprzęgania osprzętu Weidemann stosuje w produkcji seryjnej mechaniczną ramę zaczepową Manitou. Na życzenie dostępne są ramy marki Kramer (w teście rama z ryglowaniem hydraulicznym dostępna za dopłatą prawie 1500 euro), JCB i Matbro.

Test modelu przedprodukcyjnego ładowarki Weidemann T7042

Dostępny w opcji silnik Perkinsa 904J-E36TA ma moc 136 KM i podczas naszych prac okazał się naprawdę ekonomiczny. Fot. Tovornik

FOTO: Stefan Tovornik

Samasz Titan na bazie kosiarki GigaCut

Taką maszynę w swojej ofercie ma również polski Samasz. Na bazie kosiarki GigaCut producent z Zabłudowa opracował potężną tylną kosiarkę bijakową o nazwie Titan 860. W zasadzie to zestaw dwóch mulczerów, który w zestawieniu z czołowym modelem Mamut 280 lub 300 zapewnia szerokość roboczą do 8,6 m. Do wydajnej pracy takim zestawem najlepiej sprawdzi się ciągnik o mocy ok. 240 KM. Na polach w okolicach Kościana dobrze radził sobie Fendt 824 Vario.

Samasz Titan z zawieszeniem hydropneumatycznym

Każda z dwóch kosiarek zawieszona jest centralnie na wysięgniku, który przegubowo połączony jest z ramą zawieszoną na TUZ ciągnika. W standardzie jest odciążenie hydropneumatyczne, które ma zapewniać równomierny nacisk mulczerów na podłoże. Podobały nam się dobrze widoczne z kabiny dwa manometry, które wskazują ciśnienie w układzie. W razie potrzeby
ciśnienie można zwiększyć, korzystając z hydrauliki ciągnika.

Przy prędkości roboczej do 15 km/h i szerokości ponad 8 m, ciągnik współpracujący z mulczerem Titan 860 powinien mieć minimum 240 KM.

FOTO: Artur Jakubek

Rozsuwane skrzydła motyla Samasz TItan

Szerokość roboczą tylnego zestawu można dopasować do szerokości maszyny czołowej, rozsuwając lub zsuwając mulczery. Każdy z nich można przesuwać w prawo/lewo w zakresie 30 cm, tym samym minimalna szerokość robocza całego zestawu wynosi 8 m.

Koszenie bez podnoszenia sprzętu

Wysokość roboczą bezstopniowo regulują rolki kopiujące. Ich ustawienie zapewnia automatyczne czyszczenie za pomocą noży bijakowych. W opcji dostępny jest także adapter, umożliwiający wysunięcie rolek do tyłu tak, aby pocięta masa spadała nie za rolkami, lecz przed nimi. Również w opcji są 4 bliźniacze koła podporowe, które mogą się obracać o 360 stopni. Umożliwia to zawracanie kosiarkami Titan bez ich podnoszenia.

Ciśnienie w układzie hydropneumatycznym wskazują dwa manometry, które są dobrze widoczne z kabiny.

FOTO: Artur Jakubek

Wygodna regulacja wysokości koszenia

Podobały się nam czerwone wskaźniki na każdym ze skrzydeł Titana,

Napęd Bondioli & Pavesi

Mocny zespół przekazania napędu z WOM został zaprojektowany wspólnie z inżynierami z Bondioli & Pavesi. Wał łączący maszynę z ciągnikiem wyposażony jest w zabezpieczające przed przeciążeniami sprzęgło cierne, o sile zwalniającej 1800 Nm. Gdy rolki kopiujące będą za wysoko, bijaki zagłębią się w glebie, a sprzęgło zacznie się ślizgać – co mieliśmy okazję obserwować podczas pokazu. W ten sposób sprzęgło chroni pozostałe elementy mulczerów przed uszkodzeniami.

Samasz Titan z przekładnią do 320 KM!

Kolejnym elementem układu napędowego jest przekładnia, która może przenosić moc do 320 KM. Wychodzą z niej dwa długie wały, doprowadzające napęd do skrajnych przekładni pasowych. W każdym z mulczerów moment obrotowy na wały z 36 spiralnie rozmieszczonymi bijakami przenosi 5 pasów klinowych. À propos wału: w standardzie jest wał o średnicy 203 mm, ale masywniejszy (w opcji) ma 285 mm. Średnica wału razem z nożami wynosi odpowiednio 485 lub 480 mm, co przy prędkości obrotowe 2120 obr./min daje możliwość koszenia mocno zarośniętych nieużytków.

Tytaniczne prace

W razie napotkania przeszkody konstrukcja zawieszenia mulczerów umożliwia ich odchylanie o ±5 stopni do tyłu. Było to dobrze widać przy wykaszaniu pokaźnych krzaków, z łodygami o grubości nawet do 4 cm. Producent podaje, że kosiarka poradzi sobie z gałęziami o średnicy nawet 8 cm, więc Titan 860 nie boi się wręcz tytanicznych prac.

Cztery funkcje, 3 pary złączy

Tylko trzy pary złączy hydraulicznych wystarczą do obsługi 4 funkcji Titana. Zaprojektowany przez firmę Samasz blok hydrauliczny umożliwia rozkładania i składanie (z odbezpieczeniem rygla), unoszenie/opuszczanie na uwrociach, zsuwanie/rozsuwanie oraz regulację odciążenia hydropneumatycznego dwóch mulczerów. Dzięki niemu nie trzeba korzystać z terminalu ciągnika lub dodatkowych zaworów hydraulicznych, co jest plusem w przypadku sprzęgania ze starszymi ciągnikami. To dobre rozwiązanie.

Krótko o mulczerze Samasz Titan 860

• Mimo dużej szerokości roboczej ramiona Titana 860 składają się pionowo do pozycji transportowej, w której mają poniżej 3 m szerokości.
• Przed przypadkowym rozłożeniem tylnego zestawu chroni hydraulicznie otwierany rygiel.
• Wał bijakowy z 36 nożami bijakowymi o masie ok. 1,4 kg każdy, osadzony jest w 2-rzędowych łożyskach baryłkowych.
• Dzięki 4 stopom podporowym zestaw można odstawić w pozycji rozłożonej.
• Według producenta nowo opracowany mulczer sprawdzi się również w koszeniu nieużytków i renowacji pastwisk.
• Zestaw Titan 860 z mulczerem Mamut 300 przeznaczony jest do pracy w największych gospodarstwach lub firmach usługowych.

dr Artur Jakubek

Podczas Krajowego Dnia Kukurydzy w Wilkowicach, który zorganizowaliśmy wspólnie z Krajowym Związkiem Plantatorów Kukurydzy, Gospodarstwem Długie Stare i redakcją Tygodnika Poradnika Rolniczego, przeprowadziliśmy niecodzienny pokaz pracy maszyn. Na jednym polu zgromadziliśmy dla Was aż 4 potężne sieczkarnie czołowych producentów: Claas, John Deere, Krone i New Holland. Były też dwa pokazy premierowe!

Prawie 2500 KM mocy w 4 maszynach!

Zaprezentowaliśmy walory każdej z czterech sieczkarni:

• New Holland FR 650,
• Claas Jaguar 950,
• Krone BiG X 680
• John Deere 8300i

oraz dwóch przcyzep objętościowych:

• Krone ZX 470 GD,
• Schuitemaker Rapide 6600,

Podczas koszenia zestaw transportowy najpierw podążał za sieczkarnią, a następnie obok niej. Specjaliści poszczególnych firm okrasili pokaz garścią danych technicznych prezentowanych maszyn, a na koniec każdego przejazdu, każdy rolnik przybyły na to wydarzenie mógł sam wziąć do ręki sieczkę i sprawdzić jej jakość. Po pokazie był znakomita okazja do dyskusji w gronie zebranych specjalistów z branży.

Mechaniczny szpadel i zbieracz osadek

Choć sieczkarnie przyciągały najbardziej, na wilkowickich polach mieliśmy również dwie premierowe maszyny. Pierwszą z nich był PowerCorb, czyli maszyna zagregowana z kombajnem zbożowym zbierająca osadki kukurydzy wypadające z zespołu czyszczącego. Jakie jest ich dalsze przeznaczenie, o tym szerzej w naszym filmie. Drugą nowością był mechaniczny szpadel Imants, który w jednym przejeździe uprawi ściernisko i przygotuje pole do siewu, a przy tym wymiesza resztki pożniwne z glebą i pokruszy podeszwę płużną.

JCB Fastrac 8330 iCon, Horizon DSX 60-20, Lemken Rubin 10

Obok tych dwóch nowości, zaprezentował się również nowy JCB Fastrac 8330 iCon, wał nożowy Evers i siewnik do siewu bezpośredniego Horizon DSX 60-20. Całości pokazu dopełniła brona talerzowa Lemken Rubin 10, która dzięki odpowiedniemu kątowi ustawienia talerzy, podcina glebę na całej szerokości roboczej, już przy pracy na głębokość 6-7 cm. Zobacz sam, jak maszyny spisały się na pokazie w Wilkowicach! Pełną relację z pokazu wraz ze szczegółowym opisem maszyn zaprezentujemy na łamach profi 6-2022 już w połowie października! 

opr. Artur Jakubek

montaż Maciej Śliwiński

zdjęcia Maciej Śliwiński, Łukasz Siara

Fortis GT w trudnych warunkach na Warmii!

Nie zraził nas nawet obfity deszcz, który spadł nocą przed naszym testem. Jeszcze przed południem zabraliśmy się ochoczo do pracy. Podczepianie do ciągnika jest wręcz rutynowe, więc nie mamy do tego żadnym uwag. Oprócz tylnego TUZ podłączamy parę węży hydraulicznych od siłownika regulacji głębokości pracy i pojedynczy wąż sterujący ciśnieniem oleju w układzie zabezpieczenia zębów. Dodatkowy wąż jest opcjonalny – zależnie, czy zabezpieczenie zębów jest hydropneumatyczne, czy mechaniczne. Testowany Fortis GT był pod tym względem wyjątkowy....

Trzy opcje silnika w ładowarce Weidemann

Model 1390 jest napędzany 3-cylindrowym, chłodzonym cieczą silnikiem marki Yanmar. Do wyboru są jednostki o mocy maksymalnej 25, 45,3 lub 54,5 KM. Wszystkie silniki spełniają wymagania normy emisji spalin Stage V. Z tego powodu mocniejsze są wyposażone w filtr DPF. W związku z tym trzeba pamiętać, że jeśli pracujemy głównie na niskich i średnich obrotach, filtr wymaga okresowego wypalania. Na plus tego modelu można zapisać m.in. niskie spalanie i dobry dostęp do chłodnicy. Problemów nie sprawia również obsługa filtra powietrza.

Mocna hydraulika - ładowarka podnosi nawet 3 skrzyniopalety pełne jabłek

Deklarowany przez producenta udźwig to 1300 kg. Tym samym podniesienie pełnej palety lub skrzyniopalety nie będzie wyzwaniem. Ładowarka 1390 w gospodarstwie Jarosława Grochowskiego podnosi nawet 3 skrzyniopalety pełne jabłek, choć do takiej pracy przydałoby się dodatkowe obciążenie z tyłu maszyny. Ramię jest unoszone za pomocą dwóch siłowników, co zdaniem użytkownika jest świetnym rozwiązaniem. Standardowa pompa hydrauliczna oferuje wydatek niemal 42 l/min. Opcjonalnie można wybrać pompę o wydatku do 84 l/min.

Cztery tryby jazdy

Pompa hydrauliczna odpowiada również za napęd układu jezdnego. Moment obrotowy jest przekazywany do kół za pośrednictwem wału przegubowo-teleskopowego i przekładni planetarnych. Maks. prędkość jazdy to 32 km/h, co także doceniają użytkownicy.

Układ jezdny jest sterowany elektronicznie. Może on pracować w 4 trybach, zmienianych za pomocą przycisku:

• trybie automatycznym, gdy maszyna musi pracować z pełną mocą,
• trybie eco, gdzie po osiągnięciu odpowiedniej prędkości jazdy obroty silnika są redukowane,
• trybie osprzętu dodatkowego – prędkość obrotową silnika reguluje się gazem ręcznym, a prędkość jazdy pedałem gazu,
• trybie M-Drive przeznaczonym do prac przeładunkowych. Gazem ręcznym ustawiamy obroty silnika, a gazem nożnym sterujemy prędkością jazdy i ciśnieniem w układzie hydraulicznym.

Deklarowany przez producenta udźwig to 1300 kg. Fot. Płachta

FOTO:

Komfortowa kabina

Widoczność z kabiny jest bardzo dobra. Wygodny fotel możemy regulować i dostosować do potrzeb operatora. Większość funkcji ładowarki obsługujemy za pomocą poręcznego joysticka z przyciskami. Podczas ruszania z miejsca nie musimy martwić się o hamulec postojowy, ponieważ działa on automatycznie. Z innych udogodnień w kabinie jest radio, układ ogrzewania i klimatyzacji, a także możliwość blokowania drzwi w pozycji otwartej. Z pozycji operatora możemy również odbezpieczyć osprzęt. Hydrauliczne ryglowanie jest standardem.

Obsługa techniczna

Po podniesieniu klapy silnika mamy dostęp do jego podstawowych elementów wymagających częstszej obsługi, czyli filtrów i chłodnicy. W razie potrzeby łatwo dostaniemy się również do akumulatora. Pozostała część osprzętu silnika i układ hydrostatyczny są schowane pod kabiną.

Jarosław Grochowski – właściciel 1390.

FOTO:

Pozostałe szczegóły w skrócie

Jeśli ładowarka ma pracować w niskich pomieszczeniach, zamiast kabiny możemy zamówić składaną ramkę ochronną.
Zależnie od wersji (kabina/ramka) można zamówić fotel operatora obszyty materiałem lub skórą, z mechaniczną lub pneumatyczną amortyzacją.

Ładowarka 1390 jest dostępna z trzema wersjami silnika i układu hydraulicznego.

FOTO:

Deklarowany przez producenta udźwig to 1300 kg. Fot. Płachta

FOTO:

Podsumowanie

Jak widać, ładowarka jest naprawdę uniwersalną maszyną. Liczne możliwości konfiguracji silnika i układu hydraulicznego pozwalają dobrać odpowiednią moc do specyfiki zadań w gospodarstwie. Gdy ładowarka ma pracować w niskich pomieszczeniach, zamiast kabiny można wybrać składaną ramkę ochronną. Całości dopełnia niemała oferta osprzętu dodatkowego.

Adam Płachta

Kwestia materiału

Przyczepy, które do testów dostarczyły firmy Farmtech, Oehler i Zasław są wyposażone w dzielone stalowe burty i środkowe kłonice. Wywrotka Joskin ma jednolite stalowe burty, a dolną ich część wzmacnia boczna płaska listwa napinająca. Oehler oferuje również 18-tonowe dwuosiowe wywrotki trójstronne z burtami z tworzywa sztucznego. Kröger dostarczył model HKD 302 z burtami wykonanymi z lakierowanych na zielono wielowarstwowych płyt z wodoodpornej sklejki o grubości 18 mm, obramowanych profilami aluminiowymi, a Rudolph model DK 280 RP z przemysłową sklejką o grubości 21 mm. Te burty mają być bardziej odporne na skręcanie, zapewniając lepszą szczelność. Dodatkowo płyty można wymieniać pojedynczo w przypadku uszkodzeń, a ziemniaki nie przymarzają do nich zimą.

Wszyscy producenci wyposażyli swoje przyczepy w poprzeczne wzmocnienia nadwozia: Rudolph stosuje jeden, Farmtech, Joskin i Zasław dwa napinane łańcuchy poprzeczne. Kröger i Oehler wykorzystują jeden łącznik napinający oraz poprzeczny trójkąt na burtach przyczepy.

Podłoga pod lupą

Joskin i Rudolph w podłodze stosują blachę o grubości 4 mm, a Farmtech, Zasław i Oehler stawiają na 5-mm blachę. Kröger oferuje kilka opcji: zamiast standardowej podłogi (4 mm) można zamówić również testowaną przez nas wersję 3 mm. Dzięki temu przyczepa jest o ok. 150 kg lżejsza, ale kosztuje dodatkowo 120 euro (wszystkie ceny netto), ponieważ dla zapewnienia stabilności producent stosuje wtedy stal o wysokiej wytrzymałości.

Podłoga o grubości 5 mm w modelu
Farmtech składa się z dwóch blach spawanych pośrodku, które dla dobrej stabilności na krawędziach są zaokrąglone do dołu. Mniej podobało nam się zakończenie blachy podłogowej na ostatnim poprzecznym wsporniku podłogowym przy tylnej klapie – gdy jest ona zamknięta, w niecałkowicie szczelne połączenie mogą wciskać się, np. granulki nawozu, co stwarza ryzyko korozji.

W kwestii uszczelnienia burt producenci obrali różne drogi: od wariantu, gdzie stal dotyka stali, po gumowe uszczelki na całym obwodzie. Guma jest bardziej podatna na uszkodzenia (np. przez żwir), ale można ją wymienić. W przypadku burt, w których szczelność wynika z ciasnego spasowania stalowych elementów, jak w przyczepach Farmtech czy Zasław, platforma musi być absolutnie sztywna, w przeciwnym razie burty nie będą się domykać. Szczególnie podobało się nam rozwiązanie zastosowane przez firmę Rudolph z metalowym uszczelnieniem labiryntowym i wewnętrzną listwą uszczelniającą ze stali nierdzewnej, która zachowuje szczelność przyczepy przy niewielkich naprężeniach w nadwoziu. Równie dobrze oceniliśmy uszczelnienie "metal do metalu" przy zaokrąglonej podłodze przyczepy Farmtech ZDK 1800, na której w obszarze burt nie zalega żaden brud. Oehler stawia na uszczelki gumowe umieszczone z boku na kłonicach, podczas gdy dolna krawędź jest uszczelniana burtą o podłogę. W uszczelkach gumowych przyczepy Joskin Tetra-Cap przymocowanych do podłogi gromadziły się resztki. W połączeniu z wilgocią szybko zaczynały tam gnić. Burty w przyczepie Kröger zamykając się nachodzą na podłogę i zawsze można je zamknąć. Producent wykorzystuje uszczelki gumowe, które są umieszczone na burtach i zapewniają wodoszczelność nadwozia.

Otwieranie burt

Standardem w pojazdach tej klasy jest centralne ryglowanie burt. Kröger dostarczył przyczepę HKD 302 z dzielonymi sworzniami blokującymi, które sprawdzają się, np. przy wyładunku ziarna na małe leje zasypowe. Aby kierowca w celu otwarcia burt nie musiał przechodzić przez sypki materiał, oba zamknięcia są obsługiwane przez mechanizm przy przedniej ścianie czołowej.

Bardzo podobało się nam ryglowanie ze sprężynami talerzowymi w przyczepie Rudolph, które można regulować w kilku miejscach przez podłużne otwory lub wyjmowane podkładki, gdyby po kilku latach pojawił się luz. Ponadto sworzeń blokujący jest przykręcany. Jeśli się zakleszczy – jest przynajmniej do niego dostęp. Podobnie skonstruowana blokada z przykręcanym sworzniem w przyczepie Zasław spotkała się z dobrą oceną testerów.

Drzwi w teście

Specjalnością przyczep Kröger i Rudolph są drzwi portalowe po lewej stronie. Dzięki smarowanemu podwójnemu zawiasowi burty Kröger mogą zarówno odchylać się, jak i otwierać jako drzwi (dopłata 740 euro). Producent stosuje środkową kłonicę, którą można odchylić lub wyjąć (380 euro). Kłonicę można odczepić od trójkątnej nakładki na burtach z poziomu gruntu dzięki specjalnemu mechanizmowi. Jednak nie należy lekceważyć masy kłonicy. Przy zamykaniu drzwi kłonicę należy ponownie przyczepić do górnego trójkąta. Aby to się udało, pozycję trójkąta można regulować śrubą na podporze.

Przydatnym detalem są zawiasy burt drzwi portalowych, które po odkręceniu czterech śrub można regulować za pomocą mimośrodu. Brakowało nam naklejek ostrzegawczych, że środkowe blokady muszą być otwarte, gdy używa się burty wahadłowej. Opcjonalnie Kröger oferuje z blokadą Smart-
Lock kombinowane otwarcie dolnej i środkowej blokady — hydraulicznie lub ręcznie.

Przyczepa DK 280 RP marki Rudolph była wyposażona w opatentowane drzwi portalowe bez środkowej kłonicy — unikalna cecha. W ten sposób można bardzo szybko załadować długie elementy, tj. łaty dachowe lub dostępną fabrycznie wentylowaną podłogę. Po zamknięciu drzwi portalowe są ze sobą połączone i zablokowane za pomocą sprężynowego pręta blokującego w tylnej opuszczanej stronie — umożliwia to korzystanie z nich jako burty wahadłowej. Za pomocą składanej dźwigni można przesunąć pręt blokujący, a następnie otworzyć drzwi portalowe. Bez ciężkiej środkowej kłonicy obsługa jest wygodna. Podczas korzystania z drzwi portalowych łańcuch napinający musi być odczepiony, ale wg firmy Rudolph nie jest on potrzebny podczas transportu skrzyń, palet itp.

W przyczepie Rudolph po lewej stronie powinny pojawić się również naklejki ostrzegawcze, że podczas używania burty jako wahadłowej środkowe zamki muszą być koniecznie otwarte. Niezależnie od tego, czy z kłonicą środkową, czy bez — na bardzo nierównym podłożu obie przyczepy mają swoje ograniczenia, otóż nie można wtedy bezpiecznie zablokować burt na górze.

Zamknięta plandeka

Do zwijania i rozwijania plandek potrzebne jest bezpieczne stanowisko, a zatem podest. W tym zakresie punkty zbierają rozwiązania Kröger, Oehler i Rudolph. Podest w przyczepie Kröger jest w standardowym wyposażeniu, plandeka ze wzmocnionego materiału kosztuje dodatkowo 990 euro. Plandeka dobrze przylega do przyczepy i dobrze się ją obsługuje za pomocą składanej korby.

Zastrzeżenia mieliśmy do zbyt długiej rury w przyczepie Oehler. Nieco wątłe wrażenie sprawia zawieszenie z trzema krótkimi płaskownikami, gumki napinające są tylko zawiązane. Mimo to plandekę (dopłata 2690 euro z podestem) zwija się ogólnie dobrze. Dobrze obsługuje się również plandekę (1960 euro) w przyczepie Rudolph DK 280 RP. Dzięki solidnej rurze aluminiowej, którą mimo to bardzo dobrze się odchyla, Rudolph może zrezygnować ze środkowego trójkąta podporowego.

Bardziej funkcjonalny mógłby być ocynkowany podest Joskin Tetra-Cap, ponieważ dolny, składany stopień niepotrzebnie utrudnia wchodzenie. Dodatkowy stopień jest zamontowany z przodu po lewej stronie na ścianie czołowej, aby (mimo wejścia z lewej strony) obsłużyć plandekę, jednak jego mógłby być w bardziej wygodnym i bezpiecznym miejsciu. W niektórych przypadkach istnieje ryzyko uszkodzenia błotnika ciągnika przy manewrowaniu.

Lepsze wrażenie mogłaby zrobić również plandeka (dopłata 1800 euro z podestem), ponieważ gromadziło się na niej dużo wody, a środkowa rura była mocno zakleszczona w uchwytach i nie dało się jej łatwo wyjąć. Warto zauważyć, że Joskin może zrezygnować ze środkowego trójkąta, więc teoretycznie przyczepę można dobrze załadować.

Własne rozwiązania

Farmtech może natomiast całkowicie zrezygnować z podestu. Producent dostarczył do testu model ZDK 1800 z prototypem nowej plandeki (dopłata 2500 euro). Można ją zwijać i rozwijać z poziomu gruntu za pomocą korby z przekładnią zębatą. Producent nie zaprojektował jej jako szczelnego zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi.

Farmtech chce jednak oferować plandekę jako ochronę transportową — również w sensie bezpieczeństwa żywności. Jej obsługa jest niezwykle wygodna – nie wymaga niebezpiecznej wspinaczki. Jedynym minusem jest to, że przy silnym deszczu lub dłuższych trasach w wilgotnych warunkach plandeka nie jest całkowicie szczelna z przodu i z tyłu. Producent chce jednak nad tym jeszcze popracować.

Własny układ obsługi plandeki dostarczył do testu również Zasław. Aby zamknąć plandekę nie rozwija się jej z podestu, lecz przyciąga za pomocą liny z poziomu gruntu. Korba do otwierania plandeki jest przymocowana do środkowej rury, więc plandeka jest podwójnie zwijana.

To rozwiązanie jest teoretycznie dość wygodne — jednak Zasław musi jeszcze dopracować detale, aby działało bezbłędnie i wygodnie. Po pierwsze – lina nie pozostaje w prowadnicach na środkowym trójkącie, więc trzeba wejść do przyczepy, aby ją ponownie zaczepić. Po drugie – przy zamkniętej plandece nie sprawdza się prowadzenie długiej linki z boku przyczepy.

Zasław może również poprawić gumki na ścianach czołowych oraz haki do zaczepiania, które obecnie są umieszczone bardzo wysoko. Podest z wejściem pośrodku jest dobry, ale umieszczony zbyt nisko – dla niskich osób obsługa plandeki jest sporym wysiłkiem fizycznym. Producent ma jednak w ofercie również klasyczną plandekę.

Podsumowanie

Nadwozia sześciu testowanych przyczep zrobiły przeważnie dobre wrażenie. Więcej szczegółów na temat nadwozi sześciu dwuosiowych wywrotek trójstronnych przedstawiamy na profitechnika.pl. Szczególnie w przypadku wyposażenia dodatkowego, tj. plandek czy układów otwierania burt, większość producentów oferuje duży wybór wariantów. W tym zakresie trzeba skonfigurować odpowiednią przyczepę do własnych wymagań.

L. Colsman, opr. aj

Aby ułatwić wybór rodzaju aplikatora, porównaliśmy trzy 6-metrowe narzędzia marki Mayer, przeznaczone do współpracy z 3- i 4-punktowymi układami zawieszenia beczkowozów:

• Mixi 6000 – brona talerzowa,

• Mixi 600F – brona talerzowa z wałem strunowym,

• GG 6000 – kultywator (gruber) z wałem strunowym.

Firma Meyer stosuje rozwiązania modułowe, więc wszystkie trzy narzędzia mają taką samą ramę główną, zbudowaną z prostokątnych profili o wymiarach 250 × 150 × 8, która jest dostępna z 3- lub 4-punktowym układem zawieszenia kat. 3. Długą żywotność przegubów umożliwiających składanie ramy zapewniają sworznie rozprężne. Podczas testu do dyspozycji mieliśmy beczkowóz przyczepiany Kotte PTW20 z ciężkim podnośnikiem XL (ramka TAK TESTOWALIŚMY TRZY APLIKATORY DOGLE...

Test porównawczy 5 ładowarek teleskopowych prezentowaliśmy w profi 6-2021 w artykule "Ładowarki Faresin, JCB, Kramer, Manitou i Merlo" oraz w profi 1-2022 w artykule "O teleskopach, przyciskach i detalach". Teraz przyszedł czas na wyszczególnienie mocnych i słabych stron każdej z pięciu maszyn. Masz prenumeratę profi? Zaloguj się na portalu i czytaj za darmo!

Plusy ładowarki Merlo P27.6 Top

• dobra obsługa klimatyzacji (opcja) po lewej stronie obok kierownicy

• przycisk blokady mechanizmu różnicowego o 100-proc. efekcie blokowania (niestety tylko na tylnej osi)

• wlew paliwa przed kabiną, co ułatwia tankowanie

• zewnętrzna krata ochronna z wycieraczką okna dachowego

• łyżka ze wskaźnikiem położenia równolegle do podłoża

• dobrze oznaczone przełączniki i poręczna kierownica

• czytelny wyświetlacz, jednak pokazuje tylko niewiele funkcji

• całe drzwi można otworzyć pod kątem 180° i zablokować w tej pozycji

• dobra kontrolka hamulca ręcznego

• przekładnię nawrotną można  obsługiwać z dwóch miejsc (po lewej pod kierownicą i na joysticku)

• automat. zaczep transport. z dobrze ułożonym przyłączem hydraulicznym

  ...

Test porównawczy 5 ładowarek teleskopowych prezentowaliśmy w profi 6-2021 w artykule "Ładowarki Faresin, JCB, Kramer, Manitou i Merlo" oraz w profi 1-2022 w artykule "O teleskopach, przyciskach i detalach". Teraz przyszedł czas na wyszczególnienie mocnych i słabych stron każdej z pięciu maszyn. Masz prenumeratę profi? Zaloguj się na portalu i czytaj za darmo!

Plusy ładowarki Manitou MLT 625-75 H Elite

• hamulec automat. z funkcją Auto Hold

• hamulec ręczny z dobrym przyciskiem i automatyczną aktywacją

• napęd jezdny umożliwiający dobre dozowanie, duży komfort jazdy

• dobra przekładnia nawrotna tylko na joysticku, z położeniem neutralnym, pozycja widoczna na wyświetlaczu

• opcjonalny rozdzielacz niezależnie od pompy zębatej umożliwia dobrą synchroniczną obsługę wszystkich 3 funkcji – dobre wyposaż. opcjonalne

• ergonomiczny joystick, wszystkie funkcje można dobrze dozować i obsługiwać jednocześnie

• dobra jakość wykonania maszyny 

• duży pedał hamulca/pełzania

• dobre schowki w kabinie

• dobra regulacja kierownicy (dwa kierunki), ale ciężko chodząca dźwignia

• dobre wyposażenie w lusterka

• dobrze rozmiesz...