Niebieski i czerwony

W 1986 roku New Holland kupił Forda. Wtedy nikt chyba nie myślał, że marka Case IH będzie współdziałać z Fiatem. W 1991 roku Fiat i Ford zdecydowały się na wspólną przyszłość, a osiem lat później New Holland przejął firmę Case IH i powstał koncern CNH. Jak widać, dwa dominujące w stadzie osobniki mają ciekawą historię korporacyjną, zwłaszcza że Ford powstał w dalekiej Kanadzie. Bez wątpienia Ford 8870 dobrze sprawdza się na rozległych kanadyjskich stepach, gdzie zazwyczaj ciągnie się szerokie narzędzia.

Przekładnia Funck z 18/9 biegami przełączanymi pod obciążeniem zapewnia komfort jazdy. Na preriach nie ma ona wielu okazji, aby pokazać, co potrafi, lecz nadal jest atrakcyjna od strony technicznej. Poza tym ciągnik wyposażony jest w oś przednią Super Steer. Dzięki temu Ford lub Fiat serii G ma wspaniały kąt skrętu kół, bo aż do 62 stopni, wynika to z tego, że cała oś ma jeszcze możliwość wykonania tzw. dodatkowego skrętu. Tym rozwiązaniem Ford zapewnił sobie wyjątkową pozycję na konkurencyjnym rynku ciągników. Nie inaczej jest obecnie, ponieważ T8 jako pojazd półgąsienicowy z trójkątnym wózkiem jest dostępny tylko u czerwonego brata. W obu przypadkach gąsienice mają dużą powierzchnię, co pozwala uzyskać nie tylko duży uciąg, ale też ogranicza nacisk na glebę.

Resorowanie kabiny i osi przedniej

Różnica w komforcie jest ogromna. W przeciwieństwie do potężnego Forda, w wersji T8.435 kierowca może pędzić z prędkością do 40 km/h pomimo braku resorowania kół. Wrażenia z jazdy są podobne do tych, jakie daje gąsienica, ale okręt flagowy nie zaczyna podskakiwać, jak ma to miejsce w starym Fordzie bez amortyzacji przedniej osi. Ciągnik T8.435 z półgąsienicowym układem jezdnym jest o 35 cm wyższy i dłuższy o 150 cm. Nowoczesny New Holland jest niemal identyczny z ciągnikami Magnum marki Case IH. Oba produkowane są w USA. Jako pochodna Magnum, poprzednik serii T.8 (TG) miał spore trudności ze zdobyciem dobrej pozycji na rynku. W 2011 roku wprowadzono model T8, który znacznie różnił się od Magnum i zdobywał punkty m.in. dzięki wąskiej talii i odchylanym błotnikom. W ciągniku T.8 435 kąt skrętu wynosi 55 stopni...

opr. jj

Cały artykuł ukazał się w Profi 3-2022, str. 86-91.

W poprzedniej odsłonie przedstawiliśmy historię ładowarek teleskopowych w latach 2000 - 2010. A tym razem pora na patenty prezentowane po roku 2010.

Mecalac AS 900TELE - rok 2010

Kolejny francuski wynalazek. Firma Mecalac po raz pierwszy wyposażyła ładowarkę obrotową w ramię teleskopowe, które mogło obracać się o 90 stopni po obu stronach i miało wysokość podnoszenia 4,72 metra.

Bull - ładowacz teleskopowy - rok 2012

W Indiach nadal firma Bull oferuje teleskopowe ładowacze do standardowych ciągników. Mogą podnosić ładunek na wysokość 5 metrów. To ekonomiczna alternatywa dla ładowarek samobieżnych.

Moorend JCB TM320S - rok 2014

W angielskim Glouchestershire firma Moorend wyposażyła przegubową ładowarkę JCB TM 320S w cztery wózki gąsienicowe. Ten koncept ma poprawić trakcję i przysłużyć się ochronie struktury gleby. Ale nie służy ochronie kieszeni Klienta: za wersję na gąsienicach trzeba dopłacić 40 tys. euro. 

Magni HTH 35.12 - rok 2015

Oto największa i najcięższa ładowarka świata, pokazana na targach Bauma 2015. Masa własna 40 ton, udźwig do 30 ton. Produkt skierowany głównie do przemysłu i budownictwa.

JCB Teleskid - rok 2017

Na wystawie ConExpo 2017 firma JCB pokazała urządzenie, będące hybrydą ładowarki kompaktowej i teleskopowej. Przy podniesionym ramieniu udźwig wynosi 1455 kg. W opcji maszyna ma wózki gąsienicowe. Ze względu na zwrotność i niewielkie rozmiary z urządzenia korzystają w niektórych krajach służby ratunkowe.

Claas Scorpion - rok 2017

Od 2005 roku zakłady Kramer produkują ładowarki teleskopowe Scorpion dla firmy Claas pod  egidą Grupy Wacker Neuson. Plusy i minusy Scorpiona 741, który ma udźwig do 2,5 ton na wysokość do 6,93 metra przedstawialiśmy tutaj.

Jeśli ciekawi Cię, jak wyglądały początki historii ładowarek teleskopowych przeczytaj artykuł: Historia ładowarek teleskopowych do roku 1998.  Prezentujemy w nim wybrane modele maszyn, począwszy od pierwszej na świecie ładowarki teleskopowej Giraffe, firmy Liner.

opr. aj

fot. firmowe

Pokrywy zespołów wciągających

Osłony służą nie tylko do przykrycia zespołów wciągających, ale są odpowiedzialne za prowadzenie roślin do zespołów zbierających, a jeśli to konieczne, również podnoszą łodygi z ziemi. Niektórzy producenci dodają na zewnątrz przystawek specjalne ślimaki, których zadaniem jest podnoszenie i podawanie pochylonego łanu na zespół żniwny.

Trzymaj się rzędów!

Dopasowanie prędkości jazdy do prędkości pracy

Jak oddzielić kolby od łodyg?

Rotory wciągające to dwa cylindryczne lub stożkowo zwężające się ku przodowi wałki, obracające się w przeciwnym kierunku względem siebie, z przykręconymi nożami lub krawędziami tnącymi. Podczas ruchu obrotowego pociągają łodygi w dół i oddzielają od nich kolby. Na początku wałków znajdują się spiralne stożki, które podtrzymują łańcuchy wciągające podczas podawania kukurydzy do rotorów. Ponieważ kolba jest grubsza niż łodyga rośliny, pozostaje nad płytkami zbierającymi. Pod rotorami są zgarniacze, które zapobiegają owijaniu się materiału roślinnego (liście, chwasty) wokół rotorów.

Regulacja szczeliny

Podczas gdy rotory ciągną łodygę w dół, płyty nad rotorami zgarniają kolby. W zależności od grubości łodygi odległość między płytkami należy regulować, aby skutecznie obrywać kolby. Regulacja może być wykonana ręcznie (hydraulicznie lub elektrycznie) przez kombajnistę lub automatycznie za pomocą sprężyny naciągowej. Odpowiednio dopasowując szczelinę, przystawką do kukurydzy można zbierać także inne podobne rośliny. 

Zostaje jedynie kolba

Pomiędzy pokrywami zamocowane są gumowe zbieracze, które zapobiegają wypadaniu kolb z zespołu żniwnego po oddzieleniu od łodyg. Kolba jest jedyną częścią rośliny, która pozostaje w przystawce i przez przenośnik ślimakowy jest przekazywana do gardzieli kombajnu.

Rozdrobnić łodygę

Większość przystawek do kukurydzy jest wyposażona w rozdrabniacze, które niszczą resztki pożniwne, co ułatwia ich rozkład. Rozdrabniacze to noże pracujące poziomo pod zespołem wciągającym kukurydzę.

Cały opis zasady działania przystawki do zbioru kukurydzy prezentujemy w profi 1-2021.

opr. aj
fot. magazyn "profi"

W pierwszej odsłonie przedstawiliśmy początki istnienia ładowarek teleskopowych na światowym rynku, do roku 1998. Tym razem idziemy krok dalej i zaprezentujemy modele, których premiera miała miejsce w latach 2000 - 2010. Zaczynamy od marki Hydrema.

Hydrema MPV - rok 2000

Na przełomie stuleci Hydrema zaproponowała nowe rozwiązanie: ładowarkę będącą nośnikiem narzędzi. Urządzenie o nazwie Trac miało odejmowane ramię teleskopowe, podnośnik tylny i skierowane było raczej do sektora komunalnego. Wywołało oczywiście zainteresowanie w rolnictwie, tyle że WOM o mocy zaledwie 48 KM i podnośnik unoszący 4140 kg szybko to zainteresowanie ograniczyły.

Merlo Multifarmer - rok 2001

Pomysł, by ładowarka teleskopowa miała rozszerzone możliwości został podchwycony przez konstruktorów Merlo. Ich Multifarmer pokazany na targach Agritechnika 2001 miał tylny podnośnik, a przedni i tylny WOM dostarczały solidną moc 75 kW/102 KM.

Teleramię Degenhart LTB 270 - rok 2004

Firma Degenhart zaoferowała ramię teleskopowe do zamocowania na ciągniku. Maksymalna wysokość podnoszenia wynosiła do 7 metrów. Warunek: minimalna masa własna traktora musiała wynosić 5 ton, a pompa hydrauliczna dawać co najmniej 80 l/min. Instalacja była prosta: trwała 10 minut, ale samo ramię ważyło już 3,5 tony. 

MC Cormick Tele-Trac - rok 2005

Także McCormick próbował wykorzystać ładowarkę teleskopową jako ciągnik. Tele-Trac miał silnik Sisu o mocy 150 KM oraz przestawiony fotel do jazdy tyłem. Maszyna była przyzwoitą ładowarką teleskopową, o wysokości podnoszenia 8,60 metra i udźwigu 3,5 tony.

Manitou Manitrac - rok 2007

Manitou pokazał na targach Agritechnika 2007 hybrydę ciągnika i ładowarki teleskopowej. W przeciwieństwie do Multifarmera z Merlo, Francuzi zamontowali kabinę centralnie na tylnej osi. Dzięki temu operator maszyny miał lepszą widoczność.


Jeśli ciekawi Cię, jak wyglądały początki historii ładowarek teleskopowych przeczytaj artykuł: Historia ładowarek teleskopowych do roku 1998.  Prezentujemy w nim modele począwszy od pierwszej na świecie ładowarki teleskopowej Giraffe, firmy Liner.

opr. aj

fot. firmowe

W ostatnim czasie publikowaliśmy sporo materiałów o nowoczesnych rozwiązaniach proponowanych przez JCB w swoich ładowarkach teleskopowych, jak również o nowej serii ładowarek od Bobcat. Warto przy tej okazji przypomnieć historię ładowarek, wynalezionych przez Brytyjczyków w latach 70-tych ubiegłego wieku, sprzętu z charakterystycznym teleskopowym ramieniem. Przez lata przeszedł już wiele udoskonaleń i znajduje coraz to nowe zastosowania. Zacznijmy od początku ...

Żyrafa firmy Liner - rok 1974

Na wystawie "Public Works" w Londynie w 1974 roku angielski producent maszyn Liner zaprezentował pierwszą na świecie ładowarkę teleskopową Giraffe (żyrafa). Miała silnik Perkinsa i kabinę z boku. Z mechanicznym prowadzeniem równoległym i  maksymalną wysokością podnoszenia wynoszącą 6,20 metra producent wyprzedził pod względem technicznym swoje czasy.

JCB 520 - rok 1977

Trzy lata po prezentacji Linera inny brytyjski producent maszyn budowlanych JCB odpowiedział modelem Loadall 520 z napędem na przednią oś. Maszyna miała udźwig 2,48 t na wysokość ponad 6 metrów. Już w pierwszym roku produkcji dostarczono na rynek 300 sztuk pięćsetdwudziestki. Dział Loadall pozostaje do dziś jednym z wiodących w firmie JCB, który nie tak dawno wprowadził na rynek pierwszy w historii elektryczny model ładowarki Loadall.

Matbro Teleram 40 - rok 1980

Na początku lat 80-tych ubiegłego wieku bracia Mathew - znowu Anglicy - pochodzący z Sorley zamontowali ramię teleskopowe o maksymalnej wysokości podnoszenia 5 metrów do produkowanej przez siebie ładowarki kołowej RAM 40. W 1981 roku zmienili nazwę ładowarki na Teleram i tak powstała pierwsza przegubowa ładowarka teleskopowa. Ich firmę Matbro (Mathew Brothers) w 2001 roku kupił John Deere. Firma John Deere zbudowała i opracowała ładowarki teleskopowe na licencji firmy Terex, ale w 2006 rokou zaprzestała produkcji.

Merlo SM 30 - rok 1981

Firma Merlo dostrzegła ogromny potencjał koncepcji ładowarki teleskopowej. Opracowała własną konstrukcję SM 30. Była ro pierwsza ładowarka teleskopowa z napędem 4x4.

Merlo Roto 25.11 XC - rok 1991

Kolejny ciekawy pomysł Merlo. W latach 90-tych firma wypuściła na rynek pierwszą teleskopową ładowarkę z 11 metrowym ramieniem na obrotowej podstawie. Doceniła to zwłaszcza branża budowlana.

Kramer 721 Telescopic - rok 1998

Pod koniec lat 90-tych Kramer połączył swe ładowarki kołowe z ramieniem teleskopowym. Dzięki centralnie umieszczonej kabinie powstał nowy koncept, dający lepszą stabilność w pracy i zwrotność. 

opr. aj

fot. firmowe