Powoli, ale systematycznie – taka myśl przyświecała konstruktorom autonomicznego robota FD20, który przemierza bezkres 60-hektarowego pola buraków cukrowych w gospodarstwie rodziny Saudhof w Saksonii-Anhalcie. Z wyraźnie słyszalnym charakterystycznym kliknięciem noża pielącego wchodzącego w rząd – między młode rośliny buraków, mozolnie (ale dokładnie) usuwa siewki chwastów.

FarmDroid – z Danii do Polski

Robot zamiast pracy ręcznej

Potrzeba dużo pracy ręcznej, aby uchronić plantacje buraków cukrowych, cebuli czy innych warzyw od zachwaszczenia bez środków chemicznych. W zależności od presji chwastów, może to być nawet 100 godzin pracy na hektar. To wystarczający powód, aby przy kilkudziesięciohektarowej plantacji sięgnąć po wsparcie robota polowego duńskiej firmy FarmDroid.

Nadzór nad FarmDroidem

Zasilany energią słoneczną FD20 autonomicznie sieje i odchwaszcza nie tylko plantacje buraków cukrowych, ale również uprawy warzywne – co ważne – z dokładnością RTK. Człowiek jest jednak nadal potrzebny do przewiezienia robota z pola na pole, ustawienia i uruchomienia automatyki, regulacji elementów roboczych lub uzupełniania nasion podczas siewu. Robot autonomiczny umożliwia jednak precyzyjne pielenie mechaniczne, przy jednoczesnej redukcji kosztów pracy ręcznej.

Tylko ze stacją RTK

Wyposażenie robota polowego Farm Droid FD20 obejmuje stację RTK, która drogą radiową przesyła dane korekcyjne do odbiorników rozmieszczonych w robocie. Robot nie odbiera danych korekcyjnych za pomocą Internetu. FD20 wyposażony jest w dwie 10-herzowe anteny GNSS marki Swift Navigation, które odbierają sygnał GPS, Glonass, Beidou i Gallileo na dwóch częstotliwościach. Obie są zamontowane na górze robota (jedna z przodu, druga z tylu), dokładnie w linii symetrii wzdłużnej. Takie ustawienie kompensuje zakłócenia w prowadzeniu na zboczach. Według producenta tylne koła bezpiecznie utrzymują maszynę na ścieżce prowadzenia przy pochyłościach terenu do 10%.

FarmDroid w HR Kalinowa

Autonomicznie poruszający się FD20 wiosną wysiał cebulę Hodowli Roślin Kalinowa z dokładnością RTK, w ściśle określonych rzędach i przy założonym rozstawie roślin w rzędzie. Pozycja każdego pojedynczego nasiona na polu jest zapisana na mapie pola, co jest konieczne, aby noże pielące automatycznie okrążały indywidualnie każdą sadzonkę, nie uszkadzając jej korzeni. Co ważne, FarmDroid FD20 nie ma kamer do rozpoznawania rzędów roślin, lecz zapisuje siatkę rozmieszczenia nasion.

Najpierw siew, potem pielenie

Przezbrojenie robota z siewu na pielenie jest stosunkowo szybkie i łatwe. Należy zdemontować zbiorniki na nasiona z 6 sekcji wysiewających, redlice wysiewające zastąpić elementami pielącymi, odchylić w górę napędy wysiewające i 6-rzędowy robot do pielenia upraw szerokością międzyrzędzi 45 lub 50 cm jest gotowy! Jednak, aby tak precyzyjnie odchwaszczać plantację, robot musi najpierw samodzielnie ją zasiać, aby zapamiętać rozmieszczenie roślin i wykonać skuteczne odchwaszczanie. Według producenta koszt jego zakupu amortyzuje się w ciągu kilku lat pod warunkiem, że nie stosujemy herbicydów, a robot zaoszczędzi połowę pracy ręcznej przy odchwaszczaniu mechanicznym.

Kompletny raport z pracy FarmDroidem FD20 prezentujemy w profi 4-2022.

opr. aj

fot. magazyn „profi“

Dwie szyny siewne Väderstad Proceed

W maszynie o szerokości roboczej 5,40 m są 24 pojedyncze rzędy. W tym celu kolektory siewne rozmieszczono co 45 cm na dwóch szynach wysiewających. Przesunięcie...

Płytka uprawa, wiele belek i zębów

Kultywatory wielobelkowe i do podcinania gleby na całej szerokości roboczej budzą szczególnie zainteresowanie w płytkiej uprawie ścierniska. Nie tylko pomagają zwalczać chwasty , ale mają także dobry wpływ na rozkład słomy po zbiorze. Amazone po raz pierwszy wprowadza agregat uprawowy z sześcioma belkami, który ma sprostać takim wymaganiom. Produkowany w fabryce w Lipsku kultywator Cobra, o szerokości roboczej 6 i 7 m, początkowo w ograniczonej liczbie, trafi na rynek na początku lata 2022 roku. W następnym roku producent planuje zwiększyć produkcję Cobry i wprowadzić nowe szerokości robocze. Głębokość robocza między 3 a 13 cm, pozycjonuje nową serię agregatów  w kategorii dużych bron zębowych, lekkich kultywatorów, a także sprzętu do płytkiej uprawy.

Z wałem i bez

Jeśli głównym zadaniem ma być zwalczanie chwastów, Cobra może pracować z tylnym wałem doprawiającym, który utrzymuje ciężar kultywatora lub bez tylnego wału. Do utrzymania zadanej (płytkami dystansowymi na cylindrze siłownika...

Plusy jednego dużego zbiornika przy wysiewie bobu są widoczne na pierwszy rzut oka: przy masie tysiąca ziaren 580 g i obsadzie 30 roślin na 1 m², korzystając z klasycznego Tempo z 75-litrowymi zbiornikami na sekcjach wysiewających, operator musiałby uzupełniać nasiona co 1,5 ha. W wersji CSF z centralnym zbiornikiem o poj. 3000 l bez uzupełniania można wysiać prawie 5 ha.

Nasiona zamiast nawozów

W wariancie CSF Väderstad do magazynowania nasion wykorzystuje właściwie zbiornik nawozu siewnika Tempo L. W konsekwencji, na razie w wersji CSF nie ma możliwości podsiewu nawozu. Udało nam się jednak usłyszeć między wierszami, że inżynierowie pracują albo nad dodatkowym zbiornikiem czołowym, albo nad dzielonym zbiornikiem głównym. Sami jesteśmy ciekawi!

W celu przebudowy dotychczasowego zbiornika nawozu na z...

Wszak sekcja uprawowa (niezależnie od tego, czy talerzowa, czy zębowa) zawieszona z tyłu beczki stawia pewien opór, co zwiększa zapotrzebowanie na moc i obciążenie ramy beczkowozu. Z tego względu szerokość robocza aplikatorów doglebowych nie przekracza 12 m. Poza tym w zależności od zastosowanych elementów roboczych są narzędziami o konkretnym zastosowaniu.

Z kolei bardziej uniwersalne są rampy wężowe, oferowane w szerokościach nawet 30–40 metrów. Zapewniają dzięki temu większą wydajność powierzchniową nawożenia gnojowicą. Minusem jest to, że na gruntach ornych trzeba niezwłocznie wymieszać gnojowicę z glebą za pomocą np. brony talerzowej. Z kolei dar...

Mniej powietrza, lepszy uciąg

W pierwszym teście porównano możliwości opon niskociśnieniowych VF (ang. Very high Flexion), które dzięki technologii Ultraflex, pracują na mocno ugiętych ścianach bocznych (wybrzuszona na dole opona). W porównaniu z ogumieniem konwencjonalnym Michelin VF Ultraflex ma (przy takim samym ciśnieniu) o 40% większą nośność, lub przy takim samym obciążeniu może pracować z o 40% niższym ciśnieniem. Duże ugięcie zwiększa powierzchnię styku opony z podłożem, a w konsekwencji poprawia przyczepność i zmniejsza ugniatanie gleby.

Ciągnik miał opony przednie o rozmiarze 600/60 R30 oraz tylne 710/60 R42, a także układ centralnej regulacji ciśnienia marki PTG, który był podłączony do sprężarki ciągnika. Rozkład masy ciągnika wyn...

Jak to działa?

W szranki stanęły dwa agregaty zębowe marki Unia. Dwubelkowy Kos Premium o szerokości roboczej 3 m pracował z ciągnikiem John Deere 6830 o mocy 140 KM. Trzybelkowy Cross S o identycznej szerokości zawiesiliśmy na TUZ ciągnika John Deere 6150R, o mocy silnika zwiększonej do 170 KM. Czy to wystarczyło?

Płytka uprawa ścierniska

W pierwszej części testu na rżysku po rzepaku sprawdzaliśmy minimalną głębokość, przy jakiej agregaty z podcinaczami zapewniają pełne podcięcie gleby. Po kilku przejazdach wszystko było jasne. W przypadku agregatu trzybelkowego założenie na tłoczysko siłownika wszystkich klipsów, umożliwiło pracę na głębokości 5–7 cm. Ściernisko było w pełni podcięte. ...

Dobrze znane talerze

Połączenie z ciągnikiem odbywa się za pomocą poprzecznej belki na dolnych ramionach podnośnika. Przykręcane czopy kul ramion podnośnika ułatwiają zmianę kategorii (w standardzie kat. III). Grubo uzębione talerze o średnicy 510 mm (jak w dużych modelach Ceus) mają grubość 5 mm. Mniejsza średnica talerzy w porównaniu z Catrosem XL sprawia, że nawet przy małych prędkościach uzyskują wysoką prędkość obwodową. Dzięki temu można dobrze wymieszać glebę z resztkami pożniwnymi. Grube uzębienie powinno w każdych warunkach zapewniać solidną pracę talerzy. Na życzenie dostępne są również w wersji gładkiej. Sekcję rozstawionych co 12,5 cm talerzy, można unieść, odchylając ją do góry i uprawiać tylko zębami. Regulację standardowo wykonuje się z kabiny za pomocą hydrauliki. Aby zrekompensować szybsze zużycie przednich talerzy można opuścić tę sekcję względem tylnej.

Większy rozstaw zębów

Zęby C-Mix Super sprawdziły się w praktyce. W Ceusie 300-TX siedem z nich rozstawionych jest na dwóch belkach. Odstęp między zębami wynosi około 40 cm. Tak duży rozstaw ma zapewnić swobodne przemieszczanie się resztek pożniwnych podczas uprawy. Ochronę przed przeciążeniem zapewnia zespół sprężyn o momencie zwalniającym około 630 kg. Tak duża siła jest niezbędna, aby zęby mogły spulchnić glebę na głębokości nawet 30 cm. Dostępne są wszystkie warianty zębów Amazone, a także system szybkiej wymiany C-Mix-Clip, co ułatwia wymianę czubków redlic...

Cały artykuł ukazał się w Profi 1-2022 str. 52-53

opr. jj

Wałki dozujące

System dozowania istotnie różni się od klasycznego rozsiewacza tarczowego. Pod zbiornikiem o pojemności 1900 l z lewej i prawej strony są cztery zespoły dozujące. Mają własne silniki hydrauliczne i zasilają po sześć wylotów. Wałki z krzywkami dozują nawóz w strumień powietrza wytwarzanego przez dmuchawę, napędzaną przez WOM. Producent informuje, że napęd hydrauliczny ma być dostępny w opcji. Dozowanie odbywa się przed zwężeniem każdej rury (zwężka Venturiego), co sprawia, że w otworze dozującym powstaje niewielkie podciśnienie. Dzięki temu nie jest konieczne uszczelnianie urządzenia dozującego lub zbiornika. Po zmianie wałków dozujących maszynę można wykorzystać również do wysiewu granulatu przeciwko ślimakom lub nasion traw, np. do podsiewu.

Podział na cztery napędy umożliwia korzystanie z czterech sekcji szerokości rozsiewacza. Można je przełączać niezależnie od siebie, tak jak odbywa się to w opryskiwaczach polowych. W przyszłości Rauch planuje zaoferować system MultiRate jako opcję dla zawieszanego Aero. Wałki dozujące napędzane są elektrycznie indywidualnie dla każdej dyszy. Dzięki temu można uzyskać 24 sekcje o mniejszej szerokości i dozować nawóz wg map zasobności danego obszaru. Niezbędne napięcie 48 V ma pochodzić z generatora wbudowanego w wentylator.

Belka polowa do 30 m

Najbardziej rzucającą się w oczy cechą Aero jest masywna belka wysiewająca. W porównaniu z opryskiwaczem polowym nie jest jednolita, lecz podzielona na prawą i lewą stronę. Na obu stronach jest po jedenaście wylotów nawozu. Dodatkowo na środku rozsiewacza są jeszcze dwa kolejne. W pozycji transportowej belka polowa jest za zbiornikiem. Przed rozłożeniem segmenty odchylają się na boki rozsiewacza. W takiej pozycji rozsiewacz można napełnić ładowarką. Podczas składania węże automatycznie cumują do urządzeń dozujących. W naszym prototypie odchylanie trwało około 20 sekund, a składanie mniej więcej minutę.

Wysokość belki polowej ustawia się podnośnikiem ciągnika. Boczne ramiona rozsiewacza mają możliwość regulacji kąta uniesienia. Są połączone za pomocą liny stalowej z wahadłem sprężynowym na środku rozsiewacza. Ruch wahadłowy tłumiony jest przez dwie sprężyny piórowe, a siłownik hydrauliczny umożliwia kompensację ruchu wahadłowego i nachylenia ramion. Rauch informuje, że automatyczna kontrola wysokości belki polowej będzie dostępna w opcji. Przed przeszkodami na polu można składać segmenty zewnętrzne, zaś płozy zapobiegają opadaniu belki polowej na glebę. Belkę polową można także odchylać ku górze. Cylindry hydrauliczne wyposażone są w amortyzatory gazowe (z azotem). Podczas naszego użytkowania belka polowa bez problemu radziła sobie z okazjonalnym kontaktem płóz z podłożem.

Profilowana blacha

Każdy kolektor komory wirowej ma własny przewód zasilający, co tłumaczy duże gabaryty belki polowej. Z kolei tajemnica równomiernego dozowania leży w rozdzielaczach. Specjalna powierzchnia tego elementu sprawia, że granulki nawozu odbijają się pod różnymi kątami i dzięki temu równomiernie rozkładane są na polu. W użytkowanej przez nas maszynie o szerokości roboczej 27 m, rozdzielacze były rozstawione co 1,13 m. Odległość od gleby musi wynosić co najmniej 50 cm, jeśli jest większa, nie ma problemu. Między kolektorami wachlarz nawozów nakłada się na siebie. W praktyce belka polowa może być prowadzona w pozycji lekkiego wychylenia w kształcie litery V, bez wpływu na dokładność rozsiewu. 

To zaledwie połowa tekstu, cały artykuł ukazał się w magazynie Profi 1-2022, str. 44-47.

opr. jj

Wiele nowości i Stage V

Trzycylindrowa jednostka napędowa AGCO ma pojemność skokową 3,3 l. W celu spełnienia wymagań normy emisji spalin Stage V nowością w ciągniku jest układ AdBlue (SCR) i katalizator utleniający (DOC), więc można było pominąć układ recyrkulacji spalin. Popychacze hydrauliczne sprawiają, że nie trzeba regulować luzu zaworowego, co ułatwia serwisowanie ciągnika. Oprócz 110 l oleju napędowego, na pokładzie jest także 16 l AdBlue. Jeśli chodzi o moc silnika, nowa 211 nie ustępuje poprzednikowi pod względem mocy znamionowej, ale moc maksymalną o wartości 114 KM można – w razie potrzeby – zwiększyć o 10 KM.

Zarządzanie silnikiem

To zadanie powierzono nowemu systemowi zarządzania silnikiem Dynamic Performance. Elektronika zapewnia do 10 KM więcej mocy w zależności od pracy WOM, hydrauliki, wentylatora silnika i elementów klimatyzacji. Nie jest to powiązane z pojedynczą wartością progową, ale uwzględnia pracę wszystkich odbiorników. O ile tylny układ zawieszenia nie uległ zmianie w stosunku do poprzedniego modelu, to z przodu wykonano pewne modyfikacje. Standardowy podnośnik przedni jest wyposażony w regulację położenia, a regulacja odciążania jest dostępna jako opcja. Dzięki temu można, np. z kabiny sterować dociskiem kosiarki. Nie ma sprężyn odciążających. To przydatna cecha w regionach, gdzie jest dużo pracy na użytkach zielonych.

Wyższa kabina

„Ogromna” jest też kabina, bo nieco wyższa, co sprawia, że kierowca ma więcej przestrzeni. Fendt opracował również na nowo miejsce między szybą przednią a oknem dachowym. Węższa belka zapewnia lepszy widok na ładowacz czołowy. Więcej miejsca jest także w przestrzeni na nogi przy pedałach wokół nowej kolumny kierownicy. Fendt w serii 200 postawił również na koncepcję obsługi FendtONE...

Cały artykuł znajdziesz w „Profi” 6/2021 str. 34-35.

F. Berning, opr. jj

Draper do 15,20 m

Firma John Deere opracowała zespół żniwny HDX-Draper głównie ze względu na uprawę rzepaku w Europie. HDX to skrót od Hinged Draper Extended Table, co oznacza wersję z przegubem i przedłużonym stołem. HDX jest dostępny w szerokościach od 10,70 do 13,70 m i oferuje wiele szczególnych funkcji. Taśmy transportujące o szerokości 1,2 m, wraz ze ślimakiem z palcami podającymi na całej szerokości są szczególnie przydatne podczas zbioru rzepaku. Ślimak jest zamontowany w górnej części zespołu żniwnego. Dodatkowym atutem jest opatentowany profil taśm transportujących, które zaprojektowano tak, aby znacznie zmniejszyć straty spowodowane staczaniem nasion, zwłaszcza w przypadku upraw drobnoziarnistych, takich jak rzepak. Taśmy są bardziej strome niż w maszynach konkurencji. Oprócz Drapera HDX firma John Deere oferuje również przyrządy żniwne Draper HDR z taśmami o szerokości 1 m, takie hedery mają szerokość do 15,20 m.

Mechaniczne dopasowanie do podłoża

Podczas pracy z Draperem HDX o szerokości 12,20 m byliśmy pełni uznania dla prowadzenia zespołu tnącego. Dzięki przegubowej ramie z sekcją środkową o szerokości 2,50 m, ramiona boczne HD40X o szerokości około 5 m, mogą przemieszczać się o ponad 260 cm w górę lub w dół, co pozwala na dobre dopasowanie do podłoża. Draper spoczywa na czterech dużych kołach kopiujących (27 × 10,50-15), umieszczonych z tyłu stołu, przenosząc ok. 20% masy zespołu żniwnego (5400 kg), zaś wysokość koszenia może dochodzić do 75 cm. Zawieszenie części środkowej i skrzydeł bocznych sterowane jest hydraulicznie. Pozwala to na dostosowanie ich do warunków terenowych w pięciu stopniach, a wysokość koszenia i kąt można regulować za pomocą potencjometrów lub joysticka – idealne rozwiązanie! Nagarniacz powinien zawsze mieć możliwie równą odległość od taśm transportujących, nawet wtedy, gdy skrzydła są całkowicie odchylone. Dlatego jest dzielony pośrodku. Ponadto, inżynierowie znacznie zwiększyli wysokość podnoszenia zespołu żniwnego i nagarniacza, a także moment obrotowy napędu hydraulicznego.

Kanał wciągający o szerokości 1,72 m

Ścięta masa z zespołu tnącego trafia do przenośnika pochyłego o szerokości 1,72 m. Ma on cztery łańcuchy, a punkt obrotu umieszczony jest bezpośrednio na osi nowego bębna podającego. Oznacza to, że kąt przenoszenia materiału jest taki sam, niezależnie od wysokości cięcia. Bardzo dobry jest kanał o 20% szerszy niż w serii S. Przy stałej prędkości napęd może teraz przekazywać 110 kW lub, wierzcie albo nie, do 260 kW przy zmiennej prędkości.

W tym sezonie kombajn X9 będzie można wyposażyć w opcjonalny system odsysania pyłu na przenośniku pochyłym. Jednak w suchym jęczmieniu ozimym ilość powstającego pyłu była umiarkowana w porównaniu z wydajnością, oczywiście dzięki zasysaniu przez rotory.

Dwa rotory

A propos wydajności: aby równomiernie rozprowadzić zbieraną masę na dwa rotory, firma John Deere opracowała bęben podający o średnicy 44 cm, z elementami w kształcie litery V pośrodku i łopatkami po bokach. Ponadto oba rotory obracają się od wewnątrz na zewnątrz i mają sprawdzony kąt podawania 270°, znany z serii S. Zamiast pojedynczego rotora o średnicy 76 cm, jak w modelu S, kombajn X9 ma dwa rotory o średnicy 61 cm każdy. Rotory o długości 3,51 m są również dłuższe o prawie 40 cm od pojedynczego rotora serii S. Jednak podział na trzy obszary: podawanie, młócenie i separacja są porównywalne.

Aktywna amortyzacja klepisk

Pod rotorami są sześciosegmentowe klepiska, ich łączna powierzchnia wynosi 1,6 m2. Ze względu na to, że szerokość segmentów to tylko ok. 20 cm, jedna osoba może je bardzo łatwo zdemontować i ponownie zamontować. Ponadto hydraulicznie regulowane klepiska standardowo wyposażone są w aktywną amortyzację znaną z serii S, a na dwie przednie sekcje można zamontować pokrywy poprawiające omłot. Powierzchnia separacji jest znacznie większa i znajduje się pod nią wzmocniony ruszt. W strefie omłotu młócona masa wykonuje 2,5 obrotu, a w sekcji separującej 7 obrotów. Następnie materiał jest podawany na 47-centymetrowy bęben odrzutnika. Pod klepiskiem bębna zamontowane są 4 czujniki strat, po czym słoma jest kierowana do rozdrabniacza słomy lub na pokos.
W przeciwieństwie do modeli T i S, w wersji X9 John Deere zastosował poczwórną dmuchawę turbinową, która podaje dużo powietrza do kosza sitowego. Według informacji producenta jest energooszczędna, a jej powierzchnia wynosi 7 m2. Poza tym zamiast skomplikowanej konstrukcji ślimakowej jest typowy podsiewacz. Nowością jest także umieszczony za nią pochyły ekran kaskadowy, który na lamelach o szerokości 25 mm rozluźnia materiał i podaje go do wentylowanego stopnia wyrzutowego.

Kompensacja pochylenia

W ocenianej wersji najbardziej brakowało nam kompensacji pochylenia sekcji czyszczącej. Poza dobrze znanymi listwami nachylenia na sitach, oceniana przedseria X9 nie mogła wiele zaoferować. To jednak punkt, który John Deere ma na swojej liście „do wykonania”, zwłaszcza że obecnie w kołowych modelach X9 nie jest planowana wersja Hillmaster z możliwością kompensacji nachylenia na zboczach.
Plany są ambitne, bo zmierzają ku automatycznemu ustawieniu maszyny ICA2 oraz systemu HarvestSmart (automatyczna zmiana prędkości w zależności od obciążenia kombajnu i poziomu strat). W przyszłości będzie kontynuowane predykcyjne sterowanie wydajnością, gdzie oprócz danych z czujników umieszczonych na dachu kabiny istotną rolę odgrywać będą również informacje o roślinach pochodzące ze zdjęć satelitarnych – jesteśmy ciekawi efektów takich rozwiązań!

Wydajność do 100 t/h

Pracowaliśmy kombajnem X9 1100 na 40-hektarowym polu jęczmienia, który sypał ok. 10 t/ha. Słoma była rozdrabniana, więc dość często maszyna wyposażona w sterowanie HarvestSmart pracowała na granicy mocy silnika. W przypadku zespołu żniwnego o szerokości 12,20 m do maksymalnego obciążenia dochodziło czasami i tylko przy prędkości 7,5 km/h. A to dokładnie odpowiada niewyobrażalnej wydajności 100 t/h (co obiecuje firma w pszenicy!) – czyste szaleństwo! Ale szczerze mówiąc: średnia wydajność ziarna wynosiła ok. 75 t/h przy stratach na poziomie 1%, które szacowaliśmy (ale nie mierzyliśmy). W tej kwestii jeszcze raz zamierzamy przyjrzeć się wydajności, stratom i jakości ziarna podczas zbioru pszenicy!
Po oczyszczeniu ziarno transportowane jest przenośnikiem do zbiornika ziarna o pojemności 16,2 m3. Słowo przenośnik należy traktować bardzo poważnie, wg firmy John Deere, teoretyczna wydajność wynosi 290 t/h – to więcej niż możliwości odbioru stacjonarnego w większości gospodarstw!

To zaledwie połowa artykułu. Całość ukazała się w Profi 5/2021 s. 32-37.

opr. jj

Przez ostatnie kilka lat firma Kuhn dokonała zmian w różnych miejscach tego zestawu uprawowo-siewnego, utrzymując jego modułową konstrukcję. Wiele zmieniło się również z punktu widzenia użytkownika. Producent rozszerzył też dotychczasową ofertę bron wirnikowych, wprowadzając ich nową generację. Zaktualizowane modele w klasie 3-metrowej noszą nazwy nawiązujące do poprzednich serii HR i HRB.

Moc ciągnika

Najmniejszy model to HR 3020 do pracy z ciągnikami o mocy do 200 KM. Wersja ta wyposażona jest w ręcznie lub hydraulicznie regulowaną włókę wyrównującą (bez dopłaty). Głębokość robocza jest ustawiana ręcznie za pomocą matrycy otworów. Modele HR 3030 mogą pracować z traktorami o mocy do 260 KM. Tu zarówno włóka wyrównująca (bez dopłaty), jak i głębokość robocza (za dopłatą) mogą być regulowane hydraulicznie.

Najpotężniejszym modelem tej serii jest HR 3040, który w standardzie ma hydrauliczne funkcje włóki wyrównującej i głębokości roboczej. Seryjnie oferowana jest również chłodnica oleju na skrzyni biegów. Dopuszczalna moc ciągnika wynosi 320 KM.

Zachowano sprawdzone rozwiązania

Producent zachował układ dziesięciu wirników na szerokości roboczej 3 m. Jest też system szybkiej wymiany zębów i elementy napędu z dwoma łożyskami stożkowymi na wale. Zmianie nie uległa też podstawowa budowa wanny (olejowej) ze ściankami o grubości 8 mm. Konstruktorzy zatroszczyli się o to, aby obudowa była bardziej kompaktowa. Kuhn zmniejszył szerokość zewnętrzną do 3 m, więc szerokość robocza wynosi 2,95 m. Dzięki temu można poruszać się po drogach zgodnie z przepisami, bez konieczności składania lub rozkładania osłon bocznych.

W celu zmniejszenia długości całkowitej i uzyskania korzystniejszego środka ciężkości, Kuhn zmienił niektóre elementy kołnierzy. Zmiany wykonano w miejscach zawieszenia na ramionach dolnych, oferując różne punkty mocowania (kat. II/III N lub III/IV N). Poza tym otwory dla łącznika górnego przystosowano do współpracy z większymi ciągnikami. Przekładnia jest bardziej zwarta i nie ma napędu przelotowego, dzięki czemu punkt sprzęgania nabudowanego siewnika jest bliżej ciągnika.

Różne wały

Maszyna, którą pracowaliśmy, wyposażona była w wał Packliner o średnicy 592 mm (z ogumionymi pierścieniami). Alternatywnie na tej samej ramie mogą być również wały o średnicy 535 mm lub 590 mm, a także wał Steelliner o średnicy 550 mm. Wały zawsze dopasowane są do rozstawu redlic siewnika (12,5 lub 15 cm). Bezpośrednio na ramie wału Packera spoczywa siewnik nabudowany. Oprócz pneumatycznego modelu Venta można tam zamontować mechaniczną wersję Sitera.

Montaż i demontaż przebiegał bez przeszkód, co wynika z zastosowanego rozwiązania. Po obu stronach są łatwo dostępne i niewymagające użycia narzędzi zatrzaski ryglujące. Jeśli te, a także inne elementy, np. hydrauliczny łącznik górny (oferowany seryjnie) oraz wtyki przewodów olejowych i zasilania są odłączone, to siewnik można odstawić na wspornikach w ciągu kilku minut. Jak zwykle podpór nie można przenosić.

Trzy modele Venta

Oznaczenia nowych modeli Venta informują o zastosowanym systemie redlic. Venta 3010 jest dostarczana z redlicami stopkowymi, 3020 z redlicami dwutarczowymi i opcjonalnie z kołami dogniatającymi. Trzecim modelem jest Venta 3030 z redlicą dwutarczową Seedflex, prowadzoną na równoległoboku. Pracowaliśmy ostatnim z tych wariantów, który miał koła dogniatające. Wszystkie redlice dostępne są z rozstawem rzędów 12,5 lub 15 cm.

Mimo że szyna siewna nie miała istotnych aktualizacji, podsumowujemy najważniejsze elementy: z lewej i prawej strony połączone są one z ramą główną za pomocą przegubu przypominającego równoległobok. W tych seriach po obu stronach jest wrzeciono do ustawiania głębokości siewu. W pozostałych dwóch systemach redlic za pomocą tych wrzecion ustawia się dolny ogranicznik szyny siewnej.

Nacisk redlic

Do regulacji nacisku redlic, w każdym rzędzie używanej przez nas wersji Seedflex, na równoległoboku były sprężyny napinające. Dzięki temu można stopniowo balastować dociążenie do 45 kg. Przy redlicach dwutarczowych nacisk redlic ustawiany jest centralnie za pomocą korby lub na życzenie przez układ hydrauliczny. Wracając do systemu Seedflex: w tym przypadku tarcze wysiewające przesunięte są o 41 mm. Duży rozstaw redlic, wynoszący 35 cm, ma na celu ograniczenie skłonności do zapychania się resztek pożniwnych między rzędami. Zarówno talerze, jak i koła dogniatające, mają średnicę 350 mm. Szerokość kółek dogniatających wynosi 50 mm. Standardem są skrobaki między parami talerzy.

Warianty zbiorników

Do wyboru są dwie opcje zbiorników – o pojemności 1500 i 1800 litrów. Pod zbiornikiem umieszczono znany produkt Kuhna, czyli elektryczny zespół dozujący. Podczas kalibracji obsługujący maszynę jednokrotnie ustawia objętość wałka dozującego, korzystając z wrzeciona, zależnie od dawki wysiewu i prędkości jazdy. Maszynę można skalibrować z tylnego podestu – najlepiej wykonywać to w pozycji siedzącej.

To zaledwie połowa artykułu, cały wraz z cenami ukazał się w Profi 4/2021 od str.34

opr. jj

Wnętrze

Czterosłupkowa kabina oferuje dobrą widoczność, a szerokie drzwi wygodne wejście. Na prawym słupku A jest wyraźny i dobrze widoczny wyświetlacz vDisplay z podstawowymi parametrami pracy ciągnika. Trzeba się jedynie przyzwyczaić do odczytywania aktualnego zakresu i przełożenia, ponieważ naszym zdaniem jest nieintuicyjny. Szkoda, że przekładnia e-Power w trybie automatycznym nie wyświetla aktualnie wybranego przełożenia.

Podłokietnik

Głównym terminalem w ciągniku jest DataTronic 5, który wraz z dźwignią MultiPad daje szerokie możliwości sterowania pracą ciągnika. Dobre wrażenie robi kierownica wykonana ze szczotkowanej stali i oprawiona skórą ekologiczną. Nowa seria 8S występuje w dwóch wersjach: Efficient z lakierowanymi czarnymi elementami konsoli, bez wyświetlacza DataTronic 5 ma dźwignie mechaniczne do obsługi zaworów hydraulicznych oraz przyciski analogowe do obsługi pozostałych funkcji ciągnika. W wersji Exclusive jest wygodniejszy podłokietnik oraz lepsze wykończenia i terminal DataTronic 5.

Hydraulika i WOM

Zmieniono i rozbudowano układ hydrauliczny, który w 8S jest marki Bosch i może mieć do 5 par wyjść. W standardzie pompa hydrauliczna ma wydajność 150 l/min, ale w opcji jest większa o wydajności 205 l/min. Dla bardziej wymagających użytkowników jest układ w wersji Eco, dzięki któremu wydajność 205 l/min jest już przy 1500 obr./min. Przy zwiększeniu do 1900 obr./min układ dwóch pomp (tłoczkowej i zębatej) osiąga maksymalną wydajność 280 l/min. Zbiornik oleju hydraulicznego ma 60 l. W standardzie jest także Power Beyond oraz 4 prędkości WOM.

Menu terminala

Massey Ferguson w serii 8S oferuje nawigację fabryczną oraz do wyboru dwa rodzaje nowych odbiorników Novatel lub Trimble. Montowane są z przodu dachu i mają zabezpieczenie przed kradzieżą. Menu w terminalu DataTronic 5 zostało uproszczone i jest intuicyjne, a nawigacja została przeniesiona na jedną kartę menu, co ułatwia jej obsługę podczas jazdy. Dodano w niej także dwie nowe funkcje: linie prowadzenia Single Contour (pojedyncza linia prowadzenia idealna do pracy w ścieżkach technologicznych – przejeżdżamy jedną ścieżką a system zapamiętuje kierunek przejazdu i następnie wyznacza przejazdy automatycznie –włącznie z nawrotami ) i Contour Segment (usprawnia pracę dookoła pola – wystarczy, że wytyczymy granice pola a system wyznaczy linie prowadzenia, po których prowadzi ciągnik automatycznie; na końcu przejazdu wystarczy ruch kierownicą, a system wskaże kolejną ścieżkę przejazdową dookoła pola.

opr.aj

Na postoju z wyłączonymi światłami bardzo trudno z zewnątrz odróżnić generację piątą od czwartej. Pozostał ten sam 6-cylindrowy silnik AgcoPower o pojemności 7,4 l i  mocy maksymalnej 271 KM, charakterystyczne przewężenie ramy pod silnikiem i duży skręt przednich kół. Przednia maska wygląda podobnie, jak w generacji czwartej, z dwoma drobnymi detalami odróżniającymi Valtrę T255 od T254. Zobaczcie sami na naszym filmie.

Zmiany wewnątrz kabiny Valtry

Ważnych zmian dokonano w kabinie. Dzięki temu praca fińskimi ciągnikami z Suolahti ma być bardziej komfortowa dla operatora. Podczas prac polowych ciekawym rozwiązaniem jest możliwość przekręcenia w prawą stronę nie tylko fotela, ale również zagłówka. Dzięki temu łatwiej obrócić się do tyłu, a uruchamiając autoprowadzenie, można spokojnie obserwować narzędzie podczas uprawy. Zmieniono także sposób działania dźwigni rewersu oraz miejsce główne wyświetlacza parametrów roboczych. Więcej szczegółów na ten temat prezentujemy na filmie.

Zmiany w przekładni

Najbardziej nas jednak interesowały zmiany w przekładni. Otóż ma ona, 5 przełożeń przełączanych pod obciążeniem (Powershift), a według informacji producenta, zmiany między nimi są szybsze niż w dotychczasowej 4. generacji. Pokrywa się to z naszymi doświadczeniami w uprawie. Zmiany między zakresami np. z B na C (lub z C na B) można wykonywać w trakcie jazdy przyciskiem plus (lub minus) na dźwigni zmiany przełożeń. Jednak podczas prac polowych ze względu na duże obciążenie ciągnik najpierw się zatrzyma, żeby ruszyć z wyższego lub niższego zakresu. W transporcie ta zmiana trwa krócej niż w poprzedniej generacji i jest praktycznie nie wyczuwalna.

Ręczna lub automatyczna zmiana przełożeń

W wersji Active przełożenia zwiększamy popychając krótką dźwignię do przodu, a redukujemy cofając dźwignię do tyłu. Wygodniej jest jednak wybrać automatyczną zmianę przełożeń i ustawić na tempomacie prędkość roboczą. Według informacji producenta, jest to najlepszy sposób, aby osiągnąć możliwie najniższe spalanie w ciężkich pracach polowych. System tak dobiera obroty silnika, aby wygenerować optymalną moc i maksymalny moment obrotowy ograniczając zużycie paliwa.

opr. aj

fot. Jakubek

Do pracy w ciasnych przestrzeniach naturalnym rozwiązaniem są miniładowarki burtowe albo przegubowe. Nie oznacza to, że nie ma innych możliwości. Chociaż niewielu producentów pokazuje takie rozwiązania w branży rolniczej, to większość liczących się graczy oferuje małe ładowarki teleskopowe, zaprojektowane specjalnie do pracy na kłopotliwych placach budowy, kopalniach i obiektach przemysłowych.

Mała, ale mocna

Zdaniem Manitou, takie możliwości są zaletą podczas prac w ciasnych budynkach gospodarczych, gdzie odwieczny problem stanowi transport materiałów sypkich. W tym celu w ubiegłym roku francuski producent przedstawił rolniczą wersję swojej najmniejszej ładowarki ze sztywnym podwoziem – MLT 420-60H. Jak sugeruje oznaczenie modelu, maszyna ma zasięg 4 m i udźwig 2 t. Drugi człon podsuwa myśl, że pod maską kryje się moc 60 KM dostarczana przez silnik Kubota, który współpracuje z przekładnią hydrostatyczną – stąd litera H na końcu.

Poniżej 2 metrów wysokości!

Manitou MLT 420-60H jest mniejszym bratem masywniejszego MLT 625-75H, który sięga wyżej, podnosi o pół tony więcej i ma kilka dodatkowych koni pod maską. Jednak właśnie kompaktowe wymiary mniejszej ładowarki wzbudziły nasze zainteresowanie. Wyposażona w 16,5-calowe koła, ma zaledwie 1,97 m wysokości, może przecisnąć się przez drzwi o szerokości 1,5 m, a żeby zawrócić w prawo, wystarczy jej 6,2 m wolnej przestrzeni. 

Praca w gospodarstwie mlecznym

Postanowiliśmy to sprawdzić w praktyce i zabraliśmy drobną maszynę demonstracyjną do gospodarstwa mlecznego, w którym jest 700 krów. Lwią część prac związanych z podawaniem pasz i usuwaniem obornika wykonuje tam ładowarka JCB TM 320S, podczas gdy 10-letniej Dzieci Apollo 25.6 przypada w udziale gimnastyka w ciasnych pomieszczeniach. Manitou MLT 425-60H jest znacznie mniejszą bestią niż malowana na żółto włoszka, więc naturalnie mieliśmy wobec niej mniejsze wymagania.

Trudne zadanie na początek

Pierwsze zadanie polegało na rozładowaniu betonowych płyt o rozmiarze 4,5 x 1,5 m. Szczerze mówiąc, mieliśmy wątpliwości, jak ta próba się zakończy. Przy tak niewielkich gabarytach ładowarki, można by przypuszczać, że dane dotyczące udźwigu mogą być nieco niższe od zakładanych. Od razu przekonaliśmy się, że nasze obawy były płonne. Z całkowicie wsuniętym ramieniem, ładowarka miała niewielki problem z podnoszeniem ciężkich płyt z żelbetu, ale tył wydawał się trochę za lekki. Ostre hamowanie sprawiało…

Kompletny raport z pracy małą ładowarką Manitou MLT 420-60H prezentujemy w „profi” 3-2021.

opr. aj

Condor na Pomorzu Zachodnim

Opryskiwaczem Condor V MountainMaster pracowaliśmy jesienią w okolicach Samlina na Pomorzu Zachodnim. Mimo w głównej mierze płaskiego terenu udało się znaleźć pole na wzniesieniu, gdzie maszyna Agrifac mogła zaprezentować swoje umiejętności.

Jednostka napędowa Cummins

Condor wyposażony jest w 6-cylindrowy silnik Cummins o pojemności 6,7 l i mocy 212 kW/288 KM, spełniający normę Stage V. Dostęp do niego jest dobry, wystarczy podnieść podwozie i od dołu można wykonać czynności obsługowe – nie ma żadnej dodatkowej osłony.

Układ przeniesienia napędu

Hydrostatyczny układ napędowy zasilany pompą marki Linde, oferuje 4 zakresy prędkości: 0–12 km/h, 0–22 km/h, 0–36 km/h oraz zakres transportowy 0–50 km/h. Każde koło ma własny, działający niezależnie silnik hydrauliczny marki Brevini oraz pneumatyczne hamulce bębnowe, znane z ciężarówek. Również z samochodów ciężarowych zapożyczono amortyzatory hydrauliczno-pneumatyczne między ramą a nadwoziem.

Zawieszenie opryskiwacza Condor V

Opryskiwacz samojezdny wyposażony jest w zawieszenie tandemowe o nazwie StabiloPlus, w którym prawa i lewa strona pracują niezależnie. Ma to duże znaczenie podczas jazdy na nierównym polu. Jeśli jednym kołem wjedziemy w wyrwę, zawieszenie cały czas utrzymuje opryskiwacz w równowadze, co wspomaga stabilne prowadzenie belki opryskowej. Dzięki zawieszeniu tandemowemu Condor V ma obniżony środek ciężkości, więc jest bardziej stabilny na stokach niż maszyny bez takiego zawieszenia.

Zmienny rozstaw kół

Dodatkowo StabiloPlus umożliwia także bezstopniowe zwiększanie rozstawu kół na osiach opryskiwacza. W wersji standardowej zakres regulacji wynosi od 150 do 225 cm. W wersji WideTrackPlus (z szerszym podwoziem StabiloPlus) rozstaw kół można regulować od 225 do 300 cm lub od 245 do 320 cm. Pozwala to dopasować opryskiwacz do każdego rodzaju upraw. 

Opryskiwanie kukurydzy i słoneczników

Producent przewidział także opryskiwanie wysokich roślin w późnych stadiach rozwoju. Condor w wersji ClearancePlus ma rozstaw kół regulowany od 190 do 265 cm, a prześwit do podłoża od 1,3 do 2 m.

Górski specjalista

Największe wrażanie zrobiła na nas funkcja MountainMaster. Dzięki niej opryskiwacz jest automatycznie poziomowany niezależnie od podłoża na pochyłościach do 32%. Wrażenia z jazdy są niesamowite, gdy z jednej strony jedziemy nisko nad ziemią, a z drugiej jest niemal przepaść. Taką pracę zawieszenia umożliwiają po 2 siłowniki hydrauliczne i 2 prowadnice przy każdym z kół. Warto zauważyć, że dodatkową zaletą są ustawione w pionie koła, które dzięki temu nie uszkadzają wysokich roślin. Masa opryskiwacza Condor V rozkłada się w stosunku 50 : 50 na przednią i tylną oś. Z przodu jest kabina i 6-cylindrowy silnik, a przeciwwagą do nich ciężka belka. Niezależnie od ilości cieczy w zbiorniku, nacisk na przednie i tylne koła jest…

Kompletny raport z pracy opryskiwaczem Agrifac Condor V MountainMaster prezentujemy w profi 3-2020.

opr. aj

fot. aj

Już na pierwszy rzut oka widać, że Finowie dbają nie tylko o wzornictwo, ale także o wygodę traktorzysty. Wygląd to rzecz gustu, ale trudno przejść obojętnie obok wyposażenia Valtry T234. Dobre wrażenie robi nie tylko rozmiar 250-konnego (moc maksymalna) ciągnika, ale także czarna kolorystyka. W takiej tonacji utrzymane jest również wnętrze. Czarny kokpit i podłokietnik SmartTouch oraz skórzane fotele i welurowy dywanik na podłodze to luksus, znany z drogich samochodów. 

Valtra Technologia Pro

Ciągnik, który otrzymaliśmy, miał najwyższy pakiet wyposażenia Technologia Pro. W takiej konfiguracji Valtra uzbrojona jest we wszystkie funkcje, które wykorzystywane są w nowoczesnym rolnictwie precyzyjnym. Wygodne sterowanie zarówno ciągnikiem, jak i maszyną towarzyszącą z ISOBUS, umożliwiają dwa terminale obsługowe. Można je dowolnie rozmieścić w kabinie. W naszym przypadku główny terminal był na bocznej konsoli (zamiast na podłokietniku SmartTouch), a drugi nad nim przy dachu ciągnika.

Funkcja Wayline Assistant

Autoprowadzenie na polu i nieregularnych kształtach

Tworząc odcinki linii prowadzenia (Segmented Waylines) możemy zapisywać je ręcznie lub na podstawie granic pola, a także istniejących już linii prowadzenia. Single Contour umożliwia z kolei pracę na jednej ciągłej linii prowadzenia o dowolnym kształcie. Dzięki temu nawet na polu o nieregularnym kształcie możemy korzystać z autoprowadzenia bez konieczności zawracania na uwrociach. Wystarczy zapisać punkt początkowy i końcowy oraz wszystkie poszczególne punkty między nimi.

Granice pola

W systemie Valtra Guide na bazie wytyczonych odcinków linii prowadzenia, możemy łatwo określić granicę pola. To zaoszczędzi nam czas na objeżdżanie granicy pola ciągnikiem.

opr. aj

fot. Jakubek

Straty w uprawach buraków cukrowych

Według Klündera, producenci buraków cukrowych coraz częściej ponoszą straty z powodu zachwaszczenia łanu – w wyniku mniejszych plonów i większego zanieczyszczenia korzeni. Było to przyczynkiem do opracowania narzędzia zawieszanego na TUZ ciągnika z przeciwstawnie obracającymi się parami kół. Wyciągają one chwasty z korzeniami, niezależnie od rzędów buraków. Twórca maszyny – Hermann Klünder – ma europejski patent na to rozwiązanie.

Maszyna do wyrywania chwastów

Po pierwszych, zeszłorocznych próbach z jednym rzędem opon, ostatecznie wypracowano konstrukcję dwubelkową. Dostępne są szerokości robocze od 3 do 6 m w wersji na przedni lub tylny TUZ. W przyszłości mają pojawić się urządzenia o szerokości 9 m z układem jezdnym. Przetestowaliśmy wersję o szerokości 6 m i masie 1700 kg.

Konstrukcja maszyny Klünder

Rama składa się z dwóch rur profilowych, o kwadratowym przekroju, z uchwytami zaciskowymi na piasty kół. W zależności od potrzeb na piastach montowane są koła do pracy w rzędach upraw o rozstawie 45 lub 75 cm. Testy przeprowadzone przez producenta wskazują, że mniejsze opony, z których korzystaliśmy, również sprawdzają się podczas pracy w uprawach z szerszym rozstawem rzędów. Począwszy od elementów zaciskowych, poszczególne opony w rozmiarze 16 x 7,5-8 są montowane na łożyskach bezobsługowych, na odchylonych do tyłu słupicach. Przed owijaniem się roślin słupice są chronione przez otaczające je bębny. Na bębnach są zamontowane gumowe zabieraki, które kierują łodygi chwastów do…

Pełen raport z pracy urządzeniem Klünder do wyrywania chwastów prezentujemy w magazynie „profi” 2-2021.

opr. aj

fot. magazyn „profi”

Nie tylko giganty

Wydawać by się mogło, że jedynie słusznym trendem w nowych siewnikach są duże szerokości robocze, pneumatyka, systemy wielozbiornikowe i coraz bogatsze innowacje, np. kontrola sekcji.

Wystarczy spojrzeć na rynek, aby przekonać się, że na mniejszych areałach najpopularniejsze są siewniki mechaniczne o szerokości roboczej 3 m. Horsch zdaje sobie z tego sprawę, a mówiąc precyzyjnie, młody zespół rozwoju produktów potrafił szybko przekonać kierownictwo do tego pomysłu.

Jeszcze jeden prototyp

Versa to nazwa siewnika, który wraz ze znaną broną wirnikową Kredo będzie sprzedawany jako Versa 3 KR, co ma nastąpić od jesieni/zimy 2021 roku. W nadchodzącym sezonie tak naprawdę pracować będzie ograniczona liczba tych prototypowych maszyn.

Pomijając nawet to, że Horsch zajmuje się tego typu konstrukcją, to na pierwszy rzut oka niewiele tu rozwiązań spektakularnych:

• zbiornik na ziarno o pojemności 900 l, do którego z czasem oferowany będzie opcjonalny osprzęt,
• redlice dwutalerzowe z rolką dociskową i zagarniaczem, rozstaw rzędów 12,5/15 cm,
• na wale zagęszczającym jest uchwyt łącznika górnego do brony wirnikowej.

System dozowania nasion

Pod osłoną zespołu dozującego napędzanego elektrycznie emocje rosną. Od razu widać, że plastikowe dozowniki nie są osadzone na wałku. Każda jednostka ma indywidualną obudowę i napędzana jest przez parę kół zębatych za pomocą wałka pośredniego.

Ten układ ma wszystko, co potrzeba. Choćby liczbę rzędów ścieżek technologicznych, które można zmieniać indywidualnie i bez użycia narzędzi. Wystarczy przesunąć gładki zacisk oraz przestawić napęd koła zębatego… i gotowe. To wspaniała nowość, nie tylko do użytku wewnątrz firmy.

Wymiana kółek dozujących

Za dozowanie nasion normalnych odpowiada kółko wysiewające ze skośnymi zębami, a do nasion drobnych jest wąskie, dwurzędowe kółko krzywkowe. Przestawianie jest łatwe, wystarczy otworzyć i zamknąć zasuwy. Każde koło dozujące można zdjąć, sprawdzić i w razie potrzeby wymienić bez użycia narzędzi.

Próba kręcona

Podobało się nam wygodne blokowanie dwóch wałów. Dzięki napędowi elektrycznemu próba kręcona jest dziecinnie prosta. Podobnie jak w przypadku wszystkich siewników Horscha, również aplikacja MobilControl na smartfon umożliwia wykonanie próby kręconej – świetne rozwiązanie. Cały artykuł znajdziecie Państwo w Profi 2/2021 str. 34 i 35.

opr. jj

Wał Namysło Front Cutler 300

Powstał z myślą o niszczeniu resztek pożniwnych – głównie ścierniska po kukurydzy. Naszym zdaniem, lepiej sprawdza się przy likwidacji wysokich poplonów, które trudno przykryć nawet głęboką orką zimową.

Konstrukcja wału czołowego Cutler 300

Podobała się nam konstrukcja wału, która składa się z dwóch części. Trójkątną ramę nośną z układem zaczepiania kat. II stanowią trzy profile zamknięte o przekroju kwadratowym, które ułożone są w kształcie ostrosłupa, wierzchołkiem zwróconego w kierunku jazdy. Dzięki temu rama główna jest w 3 miejscach połączona z ramą, w której na bezobsługowych łożyskach osadzone są dwa wały nożowe. Jedno połączenie przegubowe z przodu i dwa wahliwe z rolkami z tyłu (od strony ciągnika) umożliwiają swobodne przechylanie wału na boki oraz niewielkie ruchy w górę i w dół. Takie rozwiązanie pozwala na dobre kopiowanie terenu podczas szybkiej jazdy po nierównym polu.

Likwidacja poplonów wałem nożowym

Głównym zadaniem wału podczas naszego testu było niszczenie poplonu gorczycy bezpośrednio przed orką. Zestaw, złożony z wału zawieszonego na przednim TUZ, w połączeniu z 4-skibowym pługiem obracalnym z tyłu ciągnika, dobrze spełnił swoje zdanie. Noże kładły i miażdżyły łodygi wysokiej na ponad 1 m gorczycy, co umożliwiało dobre przykrycie organicznych resztek glebą. Ograniczało to znacznie zapchanie pługa przez nadmiar zielonej masy. Co ważne, wspomniany system zawieszenia umożliwiał…

Pełen raport, nasze oceny oraz cenę czołowego wału Namysło Front Cutler 300 przedstawiamy w magazynie „profi” 2-2021.

opr. aj
fot. Jakubek

Ekonomiczny silnik

Dotychczas w popularnej klasie 250–300 KM Deutz-Fahr miał pewien deficyt asortymentu między modelami 7250 TTV (246 KM) a 9290 TTV (295 KM). Dość już jednak historii.

Aktualnie ciągnik 8280 TTV jest jedynym modelem nowej serii 8. Z czasem może jednak zdobywać punkty dzięki maksymalnej mocy 211 kW/287 KM. Dlatego w Lauingen stawiają na ekonomiczny silnik Deutza o pojemności 6,1 l, znany z serii 7. W wersji TTCD 6.1 ma on podwójne turbodoładowanie i wraz z drugą chłodnicą powietrza doładowującego zapewnia imponujący moment obrotowy 1226 Nm.

Układ chłodzenia został podzielony na dwa. Pierwszy – zasadniczy – to chłodnica silnika, Intercooler, chłodnica paliwa, chłodnica klimatyzacji. Drugi, mały układ to chłodnica drugiej turbiny i oleju przekładniowego.

Nowa przekładnia bezstopniowa

Jeszcze bardziej ekscytująca jest sama przekładnia. Nowy projekt opracowany „wspólnie z partnerem technologicznym” Deutz-Fahr nazywa SDF T7780. Przekładnia ma dwa automatycznie przełączane zakresy jazdy (niedostrzegalne przez traktorzystę), które pozwalają uzyskać prędkość maksymalną 40 km/h przy 1220 obr./min. Wiele dowodów wskazuje na to, że wspomniany partner technologiczny to Claas Industrietechnik. W tej kwestii nie ma jednak oficjalnego oświadczenia. Interesujące jest również to, że firma Deutz-Fahr sama opracowała kompletne rozwiązania, związane z obsługą i sterowaniem.

Funkcja PowerZero

Jeśli chodzi o wrażenia z jazdy, możemy wskazać jedynie pozytywne odczucia podczas pracy z załadowaną naczepą. Szkoda, że na polu było zbyt mokro. Mogliśmy jednak sprawdzić działanie funkcji PowerZero, rewers, przyspieszanie i hamowanie. W praktyce wszystkie te czynności i zadania sprawiały bardzo dobre wrażenie.

Reakcja WOM

Należy również wspomnieć o nowej funkcjonalności, w trybie auto można teraz regulować minimalne obroty dźwignią gazu ręcznego i obroty maksymalne za pomocą pokrętła Eco/Power. Ponadto w trybie manualnym dostępna jest funkcja Overperformance do stopniowego, manualnego zwiększania przełożenia napędu i przyspieszenia. Ważniejsze jest jednak to, że poprawiono również reakcję trybu WOM i można go teraz wyłączyć.

Dual Speed

Apropos wału odbioru mocy: oprócz pozycji neutralnej (do łatwiejszego podłączania przekaźnika), nowa przekładnia oferuje trzy prędkości (540E/1000/1000E), które przełącza się pokrętłem. Podoba nam się również to, że w serii 8. można korzystać z przedniego WOM z Dual Speed (1000/1000E) przy mocy do 200 KM. Jeśli chodzi o hydraulikę, do wyboru są pompy tłoczkowe o wydajności 120, 160 lub 210 l/min – bardzo dobrze! Dotyczy to również opcji wyposażenia maksymalnie w pięć obwodów z tyłu (plus dwa z przodu) z przepływem 140 l/min (zamiast 100 l/min). Jeszcze większe wrażenie robi ilość oleju dostępnego dla zasilanych maszyn, która wynosi 90 l i jest pobierana z oddzielnego zbiornika!

Udźwig 11,1 t

Nową konstrukcją jest również podnośnik o udźwigu 11,1 t przy zakresie podnoszenia 85 cm, którą Deutz-Fahr określa jako wartość wyjściową – świetnie! Ponadto podnośnik wyposażony jest w ramiona Walterscheida, które można ustawić w tzw. pozycji transportowej. Dzięki temu jest miejsce na dolny zaczep, nawet ze sprzętem, który korzysta z WOM. Wyposażenie tyłu ciągnika: jest zaczep transportowy i kulowy K80, który w serii 8. wytrzymuje 4-tonowe obciążenie pionowe przy prędkości 60 km/h.

Duża dopuszczalna masa całkowita 16 t i masa własna wynosząca ok. 10,3 t sprawiają, że ciągnik ma dużą ładowność. To zaledwie 50% artykułu, całość znajdziecie Państwo w Profi 2/2021. 

Symetryczne rozmieszczenie zębów

Podczas projektowania rozmieszczenia zębów konstruktorzy dużą wagę przywiązali do symetrii, aby wyeliminować ściąganie na boki, jednakowo oddziaływać na glebę na całej szerokości roboczej oraz w miarę możliwości spowodować równomierne zużycie elementów roboczych. Udało się to zachować również w składanych segmentach bocznych.

Trzy obwody dwukierunkowe

Do naszego testu kultywator Pöttinger Terria był sprzężony z ciągnikiem za pomocą dolnych łączników kat. III. W opcji dostępne jest sprzęg kat. IV lub ucho na dolny zaczep polowy. W ofercie nie ma zaczepu kulowego. Dzięki trzem zaworom trójdrożnym, wygodnie osadzonym na płycie, potrzebne są tylko trzy dwukierunkowe jednostki sterujące (3 pary wyjść hydraulicznych) do regulacji głębokości roboczej, składanej ramy i podwozia, a także do preselekcji docisku elementów składanych i ochrony przed przeciążeniem – świetne rozwiązanie.

Duże ogumienie w Pöttinger Terria

Podwozie jest standardowo wyposażone w dwa koła z oponami 15,5/80-24, z bieżnikiem AS w kształcie jodełki. Relatywnie duża średnica ogumienia nadrabia jego małą szerokość, spowodowaną ograniczoną przestrzenią na koła. Niemniej jednak, nie tylko ze względu na masę modelu 6030, wynoszącą ok. 8 t, zaleca się czterokołowe podwozie.

Różnorakie ustawienie elementów roboczych

W przypadku zrywania ścierniska Terria 6030 była wyposażona w redlice skrzydełkowe o szerokości 35 cm z poprzecznym rozstawem zębów 28,6 cm., co zapewnia dokładną uprawę całej powierzchni. W dwóch pozycjach ustawiać można zarówno grządziele – zwiększając lub zmniejszając ich kąt natarcia – oraz lemiesze skrzydełkowe, przygotowując je do płytkiego podcinania ścierniska lub intensywnego mieszania resztek pożniwnych. Do lepszego zagłębiania redlic w średnio ciężkiej, przesuszonej glebie, pracowaliśmy z większym podcięciem.

Dociążenie tylnej osi ciągnika

Lemiesze skrzydełkowe były ustawione na płasko, aby zbyt głęboko nie przykryć samosiewek i nasion chwastów. Przy głębokości 8 cm ze stożkowo wyprofilowanymi redlicami, które rozszerzają się z 4 do 8 cm, rozwijaliśmy prędkość między 10 a 12 km/h, zachowując dobrą jakość pracy. Aby zapewnić większą przyczepność ciągnika, siłownik dyszla można ograniczyć klipsami, przenosząc część ciężaru kultywatora na tylną oś. Nawet na ściernisku z rozdrobnioną słomą z jęczmienia nie zauważyliśmy zatorów resztek pożniwnych. Trójbelkowa Terria 6030 z 80-cm rozstawem belek i ramą o wysokości 82 cm ma dużą przepustowość, a koła podwozia można unieść wysoko. Jeśli to nie wystarczy, można zdecydować się na 4-belkową wersję nowego kultywatora Pöttinger.

Dobre utrzymanie głębokości

Dwa podwójne koła z oponami AS 11,5/80-15 wraz z wałem ugniatającym zapewniają dobrą kontrolę głębokości kultywatora. Jedynie w przypadku dużych hałd materiału lub zagłębień terenu, głębokość robocza nieznacznie się zmieniała, ze względu na sporą długość kultywatora i odległość między kołami prowadzącymi a wałem ugniatającym.

Pełen raport z pracy kultywatorem Pöttinger Terria 6030 prezentujemy w „profi”2-2021.

opr. aj

Początki przyczep Rapide sięgają 1986 roku, kiedy firma Schuitemaker opatentowała maszynę z wleczonym podbieraczem pokosu. Konstrukcja na przestrzeni lat ewoluowała, czego efektem są nowe rozwiązania. Od maja 2020 roku dystrybucją maszyn Schuitemaker w Polsce zajmuje się spółka Agrihandler. Podczas Demo Tour na przełomie sierpnia i września przyjrzeliśmy się bliżej przyczepie samozbierającej Rapide 8400 Plus.

Przyczepa wielozadaniowa

Solidna rama i podłoga sprawiają, że Rapide sprawdzi się nie tylko jako przyczepa zbierająca trawę, ale także jako przyczepa objętościowa do współpracy z sieczkarnią i do transportu zbóż, rzepaku lub zrębków drewna. Co ważne, jest malowana proszkowo, więc lakier jest trwały i dobrze chroni elementy przed korozją. To podnosi jej wartość w przypadku odsprzedaży.

Mocna konstrukcja przyczep Rapide

Burty, wykonane z blachy o grubości 1,7 mm, są przykręcane do słupków w segmentach o szerokości 50 cm. To cecha, która wyróżnia czerwono-pomarańczowe przyczepy, ponieważ większość tego typu sprzętu ma blachę o grubości 0,7 mm. Segmentowa konstrukcja burt powoduje, że w razie uszkodzeń można je szybko i stosunkowo łatwo wymienić.

Podbieracz podrzuca, rotor ładuje

Inżynierowie dużo uwagi poświęcili systemowi zbierająco-tnącemu. To główny podzespół, stanowiący o wysokiej wydajności maszyny. Otóż podbieracz wyposażony w 6 rzędów palców, podrzuca zbierany materiał do góry, ale nie przenosi go do tyłu, jak większość podbieraczy. To sprawia, że podbieracz w przyczepie Rapide ma mniejsze zapotrzebowanie na moc. Podrzucana w górę zielonka przechwytywana jest przez rotor, który obraca się do tyłu (odwrotnie niż w przyczepach innych marek) i nad sobą przerzuca materiał w kierunku tylnej ściany. Producent deklaruje, że dzięki temu o 20– 30% lepiej zagęszcza zielonkę w skrzyni ładunkowej niż konkurencyjne modele. Odległość między palcami podbieracza a zębami rotora to zaledwie 2 cm. Szerokość podbieracza i rotora jest taka sama (2 m), więc zbierana masa przechodzi szybko i bez zatorów, warunkując wysoką wydajność pracy.

Duża prędkość robocza

W trakcie zbioru dobrze widać, że wleczony podbieracz pod przyczepą (a nie przed nią) dobrze kopiuje nierówności na łące, nawet przy prędkościach powyżej 20 km/h, dzięki kołom kopiującym na zawieszeniu tandemowym. Zespół tnący stanowią 43 gładkie noże z przodu przyczepy, zabezpieczone hydraulicznie, z regulacją siły zwalniającej. Kiedy jest dużo zielonki, ciśnienie w układzie ustawione na 100–120 barów powoduje, że noże nie odchylają się pod naporem trawy.

Bogate wyposażenie

W opcji przyczepę Rapide można wyposażyć w automatyczne centralne smarowanie, co ułatwi codzienną obsługę. Dużą zwrotność zapewnia elektroniczny system skrętu przedniej i tylnej osi, który działa na bazie informacji z potencjometru na dyszlu zaczepowym. Komfort pracy, nawet przy dużych prędkościach, zapewnia hydrauliczna amortyzacja przyczepy. 

opr. aj

fot. Jakubek

Prosta budowa

Budowa podwozia nie jest skomplikowana. Do solidnej stalowej ramy przymocowano dwie wahliwe belki z półosiami. Nadążna skrętna oś, znana ze standardowych tandemów, działa dzięki drążkowi, który umożliwia synchroniczną pracę obu belek przy skręcaniu Niestety, ten mechanizm wystaje poza obrys podwozia i trzeba na niego uważać podczas cofania. Byliśmy pozytywnie zaskoczeni kopiowaniem terenu przez 8-kołowy tandem, przy ciasnych i stromych wjazdach na łąki podwozie dopasowywało się do terenu i ograniczało przechylanie się, wysokiej na blisko 4 m, przyczepy.

Jedyna taka w Europie

Strautmann współpracował z firmą DWM przy pojedynczych projektach, montując niestandardowe podwozia do większych modeli przyczep samozbierających i objętościowych. Zelon jest pierwszą przyczepą tych rozmiarów, do której zamontowano 8-kołowy układ jezdny. W pracy na torfach największym ograniczeniem jest ciągnik i stosunek jego mocy do masy. Mimo zredukowania masy ciągnika i uzbrojenia w najszersze dostępne ogumienie w rozmiarze 710/60 R42 z tyłu i 600/60 R30 z przodu, 150-konny John Deere 6155R może ugrzęznąć na torfowiskach o wyjątkowo luźnej strukturze.

CFS poprawia wydajność

Seria maszyn Zelon CFS jest najmniejszą z oferowanych przez niemieckiego producenta. Objętości skrzyń ładunkowych zaczynają się od 23 m3 a kończą się na 31 m3, właśnie taką kubaturą charakteryzuje się opisywany przez nas egzemplarz. Napędzany mechanicznie podbieracz z 5 rzędami skośnie ułożonych palców zbiera zielonkę z szerokości 1,7 m. Następnie zebrana zielonka przechodzi przez rolkę CFS,  która rozprowadza zbieraną masę równomiernie na całą szerokość cięcia. Według producenta zapewnia to niskie zapotrzebowanie na moc przyczepy i korzystnie wpływa na zużycie paliwa. Działanie systemu jest zauważalne również przy wymianie lub odwracaniu noży. Wystarcza wzrokowa ocena, żeby stwierdzić, że noże zużywają się równomiernie. Sama czynność wymiany noży jest łatwa w kabinie ciągnika hydraulicznie wysuwamy belkę nożową, zdejmujemy osłonę noży, ręcznie odciągamy zabezpieczenie, a następnie za pomocą specjalnego uchwytu wyjmujemy nóż z belki. 
Więcej szczegółów oraz cenę całego zestawu znajdą Państwo w wydaniu 1/2021 magazynu "profi".
opr. łs
fot/video: Łukasz Siara

Valtra T154 robi wrażenie dużego, ale kompaktowego ciągnika, z charakterystycznym przewężeniem ramy pod silnikiem, które pozostawia miejsce na duży skręt przednich kół. Sześciocylindrowy silnik o pojemności 6,6 l rozwija moc maksymalną 121 kW/165 KM, która z doładowaniem wzrasta do 132 kW/180 KM. Maksymalny moment obrotowy wynosi 680 Nm, a z powerboostem 740 Nm przy 1500 obr./min. Normę emisji spalin Stage V zapewniają: katalizator DOC, filtr DPF i układ SCR z czynnikiem Ad-Blue.

Bezstopniowa przekładnia Direct

Testowany przez nas ciągnik wyposażony był w bezstopniową przekładnię Direct, która oferuje 4 zakresy przełożeń (A, B, C, D) oraz maksymalną prędkość 53 km/h przy zredukowanych obrotach silnika. Producent zapewnia, że silniki AgcoPower to oszczędne jednostki. Postanowiliśmy to sprawdzić przy wiosennej uprawie, z ważącym 2,5 t kultywatorem marki Agro-Tom, którego szerokość robocza wynosiła 4 m. Test zużycia paliwa sprowadzał się do dwóch pomiarów: pierwszego bez dociążenia przodu ciągnika i drugiego z obciążnikiem o masie 1,2 t na przednim TUZ. Odpowiemy także na pytanie, jaki wpływ na zużycie paliwa ma odpowiednie dociążenie przedniej osi ciągnika.

Przepływomierz w instalacji paliwowej

Pomiar zużycia paliwa wykonał niezależny ekspert z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu – dr Mirosław Czechlowski. W instalację pomiarową Valtry włączyliśmy przepływomierz o dokładności pomiaru 1 cm³. Ważnym elementem jest odpowiednie ciśnienie w kołach ciągnika. Według zaleceń producenta ustawiliśmy je na 0,9 bara. Po zaczepieniu agregatu uprawowego ruszyliśmy do pracy.

Precyzyjne ustawienie łączników dolnych

A propos TUZ i sprzęgania narzędzi uprawowych. Oceniany model był wyposażony w urządzenie marki Piippo Hydraulik, które umożliwia precyzyjne ustawienie łączników dolnych. Dzięki niemu możemy przesuwać każde cięgło osobno lub obydwa razem w prawą lub lewą stronę, łatwo dopasowując do zaczepianego narzędzia. Na polu warunki były dobre, gleba przesuszona i osiadła przez zimę po jesiennej orce. W dwóch próbach (z obciążnikiem i bez) uprawiliśmy każdorazowo ok. 1 ha w czasie ok. 20 min. Średnia głębokość pracy wynosiła 5 – 6 cm, a prędkościomierz ciągnika wskazywał teoretyczne 11 km/h przy 1600 obr./min. Jak się później okazało, prędkość rzeczywista była mniejsza (różna w dwóch próbach) ze względu na poślizg kół. Mile zaskoczył nas niski poziom hałasu w kabinie. Wykonaliśmy pomiar jego natężenia przy uchu traktorzysty …

Pomiar zużycia paliwa

Przejdźmy do zużycia paliwa. Uprawioną powierzchnię obliczała nawigacja w ciągniku, pracująca z dokładnością 2 cm. Przydała się także do autoprowadzenia. Valtra 154 Direct bez przedniego obciążnika na uprawę 0,892 ha (nie licząc uwroci), potrzebowała…

Pełen raport z pracy wraz z wynikami pomiarów przedstawiamy w „profi” 1-2021.

opr. aj
fot. Jakubek

Valtra G zamiast mniejszych modeli N

Z tego powodu Valtra zamiast trzech 4-cylindrowych modeli serii N wprowadza również 4-cylindrowe, ale mniejsze i bardziej wszechstronne maszyny serii G. Obejmuje ona 5 modeli od 105 do 135 KM, przy czym najmocniejszy model serii – G135, ma podobną moc jak N134. 

Norma emisji Stage V

W celu spełnienia normy emisji spalin Stage V zastosowano SCR i DOC oraz filtr cząstek stałych. Producent określa interwał regeneracji co 600 godzin, co pokrywa się z innymi czynnościami obsługowymi ciągnika. W idealnym przypadku regeneracja odbywa się podczas obsługi serwisowej. Jeśli czujniki sygnalizują pełny filtr DPF,  regeneracja zachodzi w trakcie pracy. 

Valtra G125ECO

Wyjątkowym modelem w serii G jest G125ECO. Po naciśnięciu przycisku oprogramowanie przełącza się na drugi tryb pracy i silnik zyskuje inną charakterystykę mocy, która zapewnia wyższy moment obrotowy przy niskich prędkościach obrotowych silnika. Według producenta ogranicza to zużycie paliwa, szczególnie w pracach pociągowych.

Zwrotność Valtry G

Jeśli chodzi o zwrotność, to Valtra G135 z rozstawem osi 2,55 m i przednimi kołami o szerokości 400 nie ma się czego wstydzić. Wąska talia pod silnikiem zapewnia niezbędną ilość miejsca do dużego kąta skrętu przednich kół. 

Piąta para wyjść hydraulicznych w opcji

W opcji dostępna jest także piąta para wyjść hydraulicznych o niskim przepływie oleju, wykorzystywanych do hydraulicznego łącznika górnego lub stopy podporowej przyczepy. Natomiast w każdym wariancie wyposażenia z przodu ciągnika może być do 4 par wyjść hydraulicznych, które można skonfigurować do pracy z ładowaczem czołowym lub innym sprzętem sterowanym hydraulicznie. Możliwe jest fabryczne przekierowanie pary tylnych wyjść hydraulicznych do przodu, jeśli przedni podnośnik służy tylko do zawieszenia obciążnika. 

Kabina

Rama kabiny w serii G jest taka sama, jak w mniejszej serii A, jednak jej wnętrze bardziej przypomina to z większych serii ciągników Valtry. Dotyczy to zwłaszcza Versu, które wyposażone jest w podłokietnik SmartTouch z ekranem dotykowym. Podłokietnik jest przejrzysty, a masywna dźwignia jazdy wygodnie leży w dłoni.

Przekładnia Versu

W trybie ręcznego sterowania przekładnią traktorzysta przełącza biegi powershift, popychając dźwignię przyspieszenia do przodu lub do tyłu, natomiast zakresy prędkości za pomocą przycisków plus i minus pod kciukiem. Ciekawiej robi się w trybie automatycznym, ponieważ mamy duże możliwości konfiguracji sterowania. 

Pełen raport z pracy nową Valtrą G135 znajdziesz w najnowszym profi 6/2020.

opr. aj
fot. Jakubek

Sprytny schowek

W koźle zawieszenia jest schowek na narzędzia. Węże i kable prowadzone są z lewej i prawej strony kozła. Na wieży pługa są otwory, w tym dwa podłużne do łącznika górnego. Wysokość ramy 80 cm, a odległość między korpusami w standardzie to 95 cm. Maschio oferuje bez dodatkowej dopłaty wersję z korpusami rozstawionymi co 105 cm. W standardzie pługa Unico w wariancie L 5 + 1 jest pięć korpusów.

Połączenia śrubowe

Dla ewentualnej szóstej pary dostępna jest płyta kołnierzowa (13 883 zł, wszystkie ceny netto). Grządziele przykręcone są do ramy. Generalnie Maschio stawia głównie na połączenia śrubowe, wychodząc z założenia, że szwy spawalnicze osłabiają materiał. Korpusy standardowo zabezpieczone są przed przeciążeniem za pomocą śrub ścinanych. Na życzenie (10 643 zł) Maschio może również dostarczyć wersję non stop z automatycznym, hydraulicznym systemem zabezpieczenia na gleby zakamienione. W zależności od wymagań, system może być pod ciśnieniem utrzymywanym przez akumulatory gazowe (azot), a tym samym wstępnie naprężony. Zabezpieczenie pierwszego korpusu płużnego jest mocniejsze od pozostałych. Poza tym warto dodać, że korpusy mogą się odchylać ku górze i na boki.

Wygodne ustawienie

Pługi z oznaczeniem Vario mają hydrauliczną regulację szerokości orki w zakresie od 30 do 55 cm. W standardowej wersji mechaniczna regulacja szerokości ma cztery poziomy. Regulacja pługa odbywa się na równoległoboku. W porównaniu z wersjami wyposażonymi w sanki ma to odciążyć ramę i trzypunktowy układ zawieszenia. Poza tym łatwiej będzie ustawić punkt ciągu. Szerokość pierwszej skiby można zmieniać podczas jazdy, bez wpływu na hydraulicznie regulowany punkt ciągu.

Ceny

Jako wyposażenie dodatkowe producent oferuje wahadłowe koło podporowe lub koło kombinowane (3690 zł), na którym pług podczas transportu drogowego będzie ustawiony w pozycji poziomej. Wahadłowe koło podporowe z oponami w rozmiarze 10,0/80-12 (oferowane opcjonalnie ogumienie 26/12-12,0, wyceniono na 878 zł) pozwala na łatwą regulację głębokości roboczej za pomocą wrzeciona. W przypadku koła kombinowanego odbywa się to na płycie z otworami. Pełna wersja raportu z pracy pługa ukazała się w magazynie "Profi" 6/2020 na str. 44-45.

opr. jj

Zacznijmy od pytań

Trójkołowiec Vervaet

530 koni pod maską

Vervaet z rozsuwaną osią

Kabina Claas, nawigacja John Deere

Centrum dowodzenia Hydro Trikem

Przyrząd żniwny

Pod przyrządem żniwnym Power-Stream 700 o szerokości 7 m (w opcji dostępny jest heder 9-metrowy) są mechaniczne czujniki zapewniające poprzeczne kopiowanie nierówności pola i utrzymanie wysokości koszenia. Czoło gardzieli ma możliwość zmiany kąta natarcia hederu –trzeba to jednak wykonać ręcznie przez regulację śruby rzymskiej. Szkoda, że niema możliwości doposażenia mechanizmu w siłownik. Umożliwiałoby to szybką regulację z kabiny kombajnu.

Jam Control w klepisku

Układ omłotowy ma możliwość natychmiastowego opuszczenia klepisk w przypadku zapchania się młocarni. Wystarczy obniżyć ciśnienie w układzie hydraulicznej regulacji klepisk.To kwestia naciśnięcia nogą przycisku znajdującego się w podłodze kabiny. To dobre rozwiązanie, ponieważ umożliwia natychmiastową reakcję kombajnisty. Podczas pracy nie musieliśmy z niego korzystać.

Konstrukcja ramowa

RSM 161 na konstrukcji ramowej ma masę ponad 17 ton, więc do pracy w trudnych warunkach i na podmokłych stanowiskach możemy go wyposażyć w napędzaną tylną oś (w opcji) oraz ogumienie w rozmiarze1050/50R32 z przodu i 600/65R28z tyłu. Oceniany przez nas model miał standardowe ogumienie w rozmiarze 900/60 R32 na przedniej i 500/70/R24 na tylnej osi. Producent informuje, że w opcji dostępny jest również napęd gąsienicowy. Więcej o zbiorze pszenicy kombajnem RSM 161, przeczytają Państwo na stronie 42 wydania 6/2020 naszego magazynu.

Warto dodać, że na łamach „profi”1/2018 prezentowaliśmy zarówno najmniejszy model marki Rostselmash – Nova330, jak i największy – Torum 770.

opr.łs
fot. Siara

Model przedprodukcyjny

Crossover Harvesting

Inna separacja ziarna niż w CX6.90

Rotorowy zespół separujący

SmartSieve w standardzie

Obsługa i konserwacja

Najmocniejszy Ursus w historii – 1934

1,5 miliona Ursusów

Nowe produkty w portfolio Ursusa

Ostatni z ciężkiej serii – Ursus 18014A

Odrodzony na lubelskiej ziemi Ursus z dużym zapałem promował swoje produkty w kraju i za granicą. To ostatni akcent tzw. ciężkiej serii: model 18014A z silnikiem Deutza, skrzynią 16x16 z rewersem i niezależnymi prędkościami WOM 540/1000. Ostatnie lata dla krajowego producenta nie są łatwe, firma boryka się z poważnymi problemami finansowymi i broni się przed kolejną upadłością.

Jeśli ciekawi Cię, jak wyglądały początki historii ciężkiej serii ciągników Ursus przeczytaj artykuł: Ursus – historia ciężkiej serii ciągników oraz Ciąg dalszy historii ciężkiej serii ciągników Ursus

Zbiór zwartego łanu pszenicy

Przy zbiorze pszenicy ozimej, której plon wyniósł ok. 7,5 t/ha, jechaliśmy z prędkością do 7,5 km/h. Terminal wskazywał zaskakująco niskie obciążenie silnika – na poziomie 28%. Trudno jednak było jechać szybciej. Łan był co prawda w miarę wyrównany, lecz pojawiały się obszary pochylonych roślin. W takich przypadkach, aby dokładnie zabrać plon, musieliśmy obniżać nie tylko deflektor znajdujący się przed rotorem, ale także całą przystawkę. To niestety znacznie spowalniało zbiór. Kombajnista musiał mieć czas na reakcję i zmianę ustawień w trakcie jazdy.

Oszczędza nie tylko paliwo

Nowa metoda zbioru polegająca na obrywaniu samych kłosów jest mniej energochłonna, co obniża zużycie paliwa, ale także zużycie elementów roboczych kombajnu. Z kolei pozostawienie wysokiego ścierniska nie tylko ogranicza erozję glebyi zatrzymuje w niej wodę, ale znacznie poprawia skuteczność siewu bezpośrednio w rżysko. Redlice talerzowe aplikują nasiona i nawóz na odpowiednią głębokość, co warunkuje dobre wschody roślin.
Więcej o zasadzie działania angielskiego hederu przeczytają Państwo w magazynie "profi", wydanie 5/2020.

opr. łs

W 2019 roku do popularnej serii ciągników T6 z przekładnią DynamicCommand producent wprowadził system zarządzania prędkością GSM2 (ang. Ground Speed Management II). Wraz z nim ciągniki T6 zyskały także monitor IntelliView IV i światła obrysowe LED. Z przekładniami DynamicCommand oraz AutoCommand wprowadzono ISOBUS 3, oraz HTS2 (ang. Headland Turn System) z systemem sterowania na uwrociach IntelliTurn. 

DynamicCommand to mechaniczna skrzynia biegów, sterowana elektronicznie, która oferowana jest w trzech wariantach. Więcej szczegółów w naszym filmie oraz w „profi” 5/2020.

opr. aj
fot. Jakubek
film: Siara

Ursus 1002

Napędzany tylko na tylną oś traktor wyposażono w 4-cylindrową turbodoładowaną jednostką o mocy 96 KM. Ciągnik ten jest zmodernizowaną wersją starszego modelu Ursus 1002.

Ursus 912

To kolejna odsłona 4-cylindrowych Ursusów o mocy 80 KM. Znajdziemy tu nowszy typ kabiny, zwiększony udźwig TUZ czy zwiększoną do 4 liczbę szybkozłączy hydrauliki (maks. 7). Od poprzednich modeli odróżnia go ścięta z przodu górna maska (nowsze modele miały maskę obniżającą się z tyłu do przodu na całej długości). Ciągnik należy do serii: 914, 1012, 1014, 1222, 1224, 1614.

Ursus 1014

Napęd na dwie osie dostępny był w modelu Ursus 1014. To znacznie zwiększało możliwość wykorzystania ciągnika, szczególnie podczas ciężkich prac polowych.

Ursus 1222

Kolejną grupę mocy reprezentuje model 1222, w którym moc niespełna 120 KM, generowana przez 6-cylindorwy silnik, przekazywana jest na podłoże tylko przez tylną oś. Wcześniej ciągniki Ursus 1222 pracowały najczęściej przy transporcie płodów.

Ursus 1614

Gigantyczną jak na owe czasy mocą 155 KM „szesnastka” górowała nad pozostałymi modelami z serii. W tym ciągniku Ursus 1614 maksymalna prędkość jazdy wyniosła aż 31 km/h, udźwig podnośnika 5,5 t. Szkoda tylko, że skrzynia miała zaledwie 12/6 biegów.

Jeśli ciekawi Cię, jak wyglądały początki historii ciężkiej serii ciągników Ursus przeczytaj artykuł: Ursus – historia ciężkiej serii ciągników.  Prezentujemy w nim modele począwszy od Ursusa C-385.

Cztery wersje

Catros XL rozszerza ofertę Amazone w segmencie bron kompaktowych. Dostępne są teraz cztery wersje: Catros (talerze 460 mm) do płytkiej uprawy ścierniska, Catros+ (510 mm)  i Cetros (660 mm) do głębokiej uprawy  i mieszania dużej ilości resztek pożniwnych. CatrosXL to nowa maszyna (610 mm), przeznaczona do pracy na średniej głębokości.

Podwozie

Amazone oferuje dwie serie maszyn Catros XL, wyposażone w podwozie. Pierwsza obejmuje sprzęt o szerokości 4,5 i 6 m, druga 7 i 8 m. Do niedawna dostępne były tylko wersje zawieszane 3, 3,5 i 4 m. Maszyny wyposażone w podwozie można zamówić z różnymi wersjami zaczepów: na TUZ, z zaczepem oczkowym i kulowym. Dwie ostatnie wersje muszą mieć hydraulikę montowaną na zaczepie. W zależności od wyposażenia do współpracy z maszyną potrzeba nawet 5 dwukierunkowych sekcji rozdzielacza hydraulicznego (unoszenie na zaczepie, składanie, regulacja gł., obsługa podwozia i obsługa narzędzi pracujących przed talerzami). 

Podwozie przystosowane do prędkości 40 km/h umieszczone jest za wałem zagęszczającym. Jeśli maszyna nie chce się zagłębiać, podwozie można tak złożyć, że będzie znajdować się nad maszyną. Dodatkowo można zamontować dwie płyty do demontowanych obciążników (na każdą stronę 4 × 25 kg, dopłata 306 euro, wszystkie ceny netto bez VAT). W układzie hydraulicznym składania podwozia zamontowany jest układ amortyzacji (aktywacja po przełączeniu zaworów), który ma zapobiegać przenoszeniu wibracji podczas pracy.

Poziomica na ramie

Do pracy konieczne jest dokładne wypoziomowanie maszyny, można posiłkować się małą poziomicą umieszczoną na ramie. Głębokość zmienia się poprzez obracanie belek, na których umieszczone są talerze. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że wraz ze wzrostem głębokości talerze drugiego rzędu oddalają się od wału, dzięki czemu jest więcej miejsca dla masy organicznej.

opr. jj

Cały artykuł znajdziecie państwo w Profi 5/2020 od str. 56

Delikatne zgrabianie

Mimo to Twist 600 o szerokości 6 m nie jest staruszkiem, a raczej ciekawą alternatywą. Pracowaliśmy tą maszyną w trakcie sianokosów.

Samasz obiecuje, że Twist traktuje zbierany materiał szczególnie delikatnie. W przypadku tej dwuczęściowej zgrabiarki pięć belek grabiących z lewej i prawej strony transportuje paszę do środka. Na każdej belce jest 18 palców, które są lekko wykorbione, dzięki czemu zbierany materiał nie jest przesuwany po ziemi, lecz lekko unoszony. Zmniejsza to straty liści na wrażliwych uprawach.

Luźny pokos

Podczas zbioru pokos układany był luźno na szerokość ok. 1,30 m, a nie zagęszczony jak w przypadku konwencjonalnych zgrabiarek średniej wielkości. Użytkownicy sugerowali, że podczas pracy dochodziło do lekkiego splątania pokosu, ale było to niemal niezauważalne.

Przy silnym wietrze czasami trzeba zmniejszyć prędkość jazdy. W przeciwnym razie zbyt wiele materiału zostałoby zdmuchnięte w trakcie podnoszenia. W przypadku grubych warstw, takich jak słoma, można zamówić opcjonalny wał dogniatający (1250 zł). W taki element wyposażono testowaną przez nas maszynę. Służy on do przyciskania pokosu po zgrabianiu, co zapobiega jego przesuwaniu pod ciągnikiem.

Maszyna z przodu traktora

Przednie mocowanie maszyny na traktorze umożliwia lepsze chronienie zbieranej paszy. Dzięki temu koła ciągnika lub koła kopiujące zgrabiarki nie najeżdżają na pokos, co ogranicza straty paszy. Można też zmienić ustawienie grabi, aby ograniczyć zanieczyszczenie zielonki.

opr. jj

Cały artykuł znajdziecie Państwo w Profi 5/2020 od str. 48

Ursus C-385 – rok 1969

Pierworodnym dzieckiem z rodziny ciężkich Ursusów był model C-385 z czterocylindrowym silnikiem o mocy 76 KM, którego produkcja ruszyła w lipcu 1969 roku. Po kolejnych modernizacjach polską fabrykę opuściło 9559 egzemplarzy tych ciągników.

Ursus 1201 – rok 1973

W tym roku na rynek wchodzą zmodyfikowane wersje modelu C-385 pod nazwą 1201, z silnikiem 6-cylindrowym, o mocy 112 KM. Podstawowe różnice dotyczą nowego, większego silnika, dzięki czemu wzrósł udźwig i siła uciągu. Ciągniki z taką jednostką napędową również doczekały się wielu modernizacji. Tu wersja eksportowa DeLuxe.

Ursus C-385A – rok 1975

Model ten był pierwszym ciężkim ciągnikiem z napędem na cztery koła, który opuścił mury Zakładów Mechanicznych Ursus. Jego produkcja trwała w latach 1975–1981.

Ursus 1204 – rok 1975

Niemal równocześnie w ofercie pojawił się sześciocylindrowy ciągnik z napędem na obie osie. Ciągnik ten zdobył wiele nagród na międzynarodowych targach rolniczych. Po doposażeniu silnika w turbosprężarkę ciągnik zyskał oznaczenie 1604. Na zdjęciu remontowany przez „top agrar Polska” model 1204 w eksportowej odsłonie DeLuxe. Ten odpicowany Ursus może być Twój. Szczegóły na portalu topagrar.pl oraz na redakcyjnym profilu na platformie YouTube. Na bieżąco będziecie mogli tam śledzić postępy naprawy, komentować, sugerować modernizacje czy zgłaszać się do konkursu.

Ursus 902 – rok 1983

Po politycznej zawierusze wznowiono prace nad nową rodziną ciężkich Ursusów. W modelu 902 pod maską pracował 75-konny silnik DS Martin, a skrzynia biegów miała 16 biegów do przodu i 8 w tył. W tej serii były też modele: 904, 1002, 1004, 1212, 1214, 1604.

Kompletną historię ciężkich ciągników rodzimej marki Ursus prezentujemy w magazynie „profi” 4/2020.

2,5-tonowy agregat uprawowy

Testowany przez nas model był dodatkowo wyposażony w przedni TUZ o udźwigu 3 ton, dzięki czemu mogliśmy dociążyć przód ciągnika obciążnikiem 1200 kg. Umożliwiło to stabilną pracę z ciężkim 4-metrowym agregatem o masie 2,5 t. Do układu paliwowego podłączyliśmy przepływomierz, w celu precyzyjnego pomiaru zużycia paliwa w trakcie prac uprawowych. Ciśnienie w oponach wyregulowaliśmy na 1,8 bara i ruszyliśmy na pole.

Głośny, ale oszczędny

Na średniociężkiej glebie wykonaliśmy uprawę na ok 5-6 cm. Przy prędkości obrotowej silnika w zakresie 1700-1800 obr./min ciągnik osiągał prędkość ok 11 km/h. Uprawiliśmy parcele o powierzchni 3 ha. Sonometrem zmierzyliśmy, jak głośno mruczy białoruski 6-cylindrowiec. Niestety cicho nie było, na szczęście brzmienie silnika jest przyjemne dla ucha.

Przekładnia 16/8

Jednym ze słabszych punktów ciągnika Belarus jest skrzynia biegów. 16 biegów do przodu i 8 biegów do tyłu wybierane są za pomocą dwóch dźwigni. Na pierwszej z nich wybieramy zakresy przełożeń, a na drugiej wybieramy jeden spośród 4 biegów. Wybieranie przełożeń jest to szczególnie uciążliwe podczas transportu ciężkich ładunków. Natomiast w pracach polowych odczuwaliśmy brak rewersu.

Cena

Zaletą Belarusa 1523.3 jest wspomniana na prosta konstrukcja i w większości sterowanie mechaniczne. Belarus to solidna maszyna budżetowa. Cena wersji podstawowej ciągnika o mocy 158 KM to ok. 196 tys. zł netto. Za klimatyzację trzeba jednak dopłacić ok. 6000 zł netto.

Więcej szczegółów na temat testowanego ciągnika znajdziecie w 4 numerze magazynu „profi”.

opr. aj

Moduły w AmaTron 4

Terminal współpracuje z maszynami z magistralą ISOBUS i może obsługiwać różne moduły: prowadzenie równoległe GPS-Track, kontrolę sekcji GPS-Switch Basic lub GPS-Switch Pro, dokumentację zabiegów z geolokalizacją GPS-Maps & Doc (bezpłatnie) i automatycznie włączaną kamerę cofania AmaCam. Wszystkie moduły oprogramowania, w tym te, które trzeba odblokować za dopłatą, są od razu zainstalowane w terminalu. Jeśli zdecydujesz się na nowy terminal AmaTron 4, możesz darmowo z nich korzystać maksymalnie przez pięćdziesiąt godzin. Wyjątkiem jest AmaCam, która bezpłatnie dostępna jest tylko przez 10 godzin.

Łatwa obsługa terminala Amazone

AmaTron 4 z opryskiwaczem UX4201 Super

AmaTron 4 to najnowszy terminal ISOBUS marki Amazone, z którego korzystaliśmy podczas testowania opryskiwacza UX 4201 Super (profi 3/2020). Od tego czasu dodano niektóre funkcje oprogramowania, np. możliwość zapisu raportów w plikach .pdf, czy automatyczne rozpoznawanie zapisanego wcześniej pola.

opr. aj

Nowa konstrukcja 8RX

Ciągnik serii 8RX to zupełnie inna konstrukcja w odniesieniu do kołowej wersji 8R. Różnice są ogromne, wersja z czterema gąsienicami ma inną, dłuższą ramę, dłuższy o 20 cm rozstaw osi, inną tylną i przednią oś. Podnośnik i tylna oś w ciągnikach 8RX przesunięte są do tyłu. Liczne zmiany w konstrukcji wersji na gąsienicach wpływają na zwiększenie masy ciągnika średnio o ok. 4,7 tony w porównaniu z ciągnikiem o tej samej mocy w wersji kołowej. Dopuszczalna masa całkowita ciągników John Deere 8RX wynosi aż 24 t (wersja kołowa 8R 18 t). Rozkład masy w 8RX wynosi 50/50, przedni balast należy wykorzystywać tylko podczas pracy z mocno obciążonym TUZ.

Model 8RX 410 robi wrażenie

Podczas pokazów organizowanych przez dilerów John Deere w polu pracował flagowy model 8RX 410. Ten kolos to prawdziwe monstrum, uprawa pola o powierzchni 50 ha zajęła mu chwilę. Aby w pełni wykorzystać jego możliwości potrzeba pól aż po horyzont.

Zmiany pod maską

Pod jednoczęściową, unoszoną do góry maską, zastosowano kilka istotnych zmian. Użytkownicy dotychczas oferowanych ciągników serii 8 dostrzegą w mgnieniu oka, że kompresor klimatyzacji i układu pneumatycznego przeniesione zostały na przód silnika i znajdują się tuż za chłodnicą. Poza tym oferowany do niedawna układ chłodzenia VariCool z hydraulicznie napędzanym wentylatorem zastąpiono tradycyjnym sprzęgłem wiskotycznym. W oczy rzuca się naklejka z lewej strony chłodnicy, gdzie wskazane są punkty inspekcji najważniejszych elementów silnika, a także numery katalogowe filtrów – przydatne rozwiązanie.

Najmocniejsze ciągniki serii 8R z oznaczeniem 410 dostępne są tylko z przekładnią…

Kompletny raport z pracy ciągnikiem John Deere 8RX prezentujemy w najnowszym profi 4/2020.

opr. aj

Nowości w New Holland BigBaler 1290 HD

Napędy, supłacz LoopMaster i podwozie – to trzy główne podzespoły, w których należy szukać nowości. Zacznijmy od przodu: wraz z firmą Walterscheid opracowano dwustopniową przekładnię powershift, która umożliwia płynne uruchomienie prasy, niezależnie od intensywności włączania WOM w ciągniku. Podczas naszego testu działanie przekładni zrobiło na nas dobre wrażenie. Przy włączaniu WOM nie odnotowaliśmy dużego spadku obrotów silnika w ciągniku New Holland T8.380. Wręcz przeciwnie, rozruch był łagodny i cichy, a przełączenie przekładni na wyższy bieg jest prawie niezauważalne. W tym celu New Holland zastosował przekładnię ze…

Dyszel zaczepowy

Łagodny gigant jest sprzężony z ciągnikiem za pomocą dyszla pociągowego o nowej konstrukcji. Dzięki dwóm regulowanym podporom można łatwo dopasować wysokość krótkiego, ale bardzo wąskiego dyszla do różnych ciągników. Do wyboru jest ucho zaczepowe lub zaczep K80.

Podbieracz BigBaler 1290 HD

W podbieraczu New Holland zdecydował się na szerokość 2,35 m, który był także w poprzednim modelu – BigBaler 1290 Plus – z 5 rzędami zębów, polietylenowymi osłonami podbieracza i rolką dociskającą słomę. Z poprzedniej wersji pozostawiono również rotor Crop-Cutter o średnicy… 

opr. aj

EasyDrill 3000 Fertisem

Na początek kilka szczegółów na temat EasyDrill 3000 Fertisem, który w zeszłym roku z kilkoma aktualizacjami wszedł na rynek jako model EasyDrill 3010. Z ciągnikiem jest sprzężony za pomocą łączników dolnych. Do sterowania siewnikiem wymagany jest dwukierunkowy obwód hydrauliczny do zasilania siłowników podnoszących maszynę na podwoziu (w opcji z hamulcem pneumatycznym) oraz do zmiany nacisku. Poza tym potrzebna jest jednostka sterująca jednostronnego działania do opcjonalnych znaczników śladów. Na maszynie nie znajdziesz złącza ISOBUS ani innych zaawansowanych technologii.

Zbiornik siewnika EasyDrill

EasyDrill 3000 Fertisem jest wyposażony w zbiornik nasienny, który może być jedno– lub dwukomorowy. W środku zbiornika są grodziowe płyty obrotowe, które w razie potrzeby tworzą dwie komory. Jeśli wysiewamy tylko jeden rodzaj nasion, płyty są w pozycji złożonej. 

Regulowany docisk redlic

Przydatne przy zróżnicowanych warunkach glebowych jest to, że za pomocą siłownika hydraulicznego można zmieniać rozłożenie nacisku (maks. 250 kg) na przednią rolkę FarmFlex, redlice lub rolkę dociskową, która podąża za redlicą wysiewającą

Sky Agriculture udostępnia 3 modele terminali obsługowych: Medion, Ultron i Ultron MS. 

Kompletny raport z pracy siewnikiem Sky Agriculture EasyDrill 3000 Fertisem prezentujemy w „profi” 3/2020.

opr. aj

Agregat hybrydowy Koralin

Pełen raport z pracy agregatem Lemken Koralin 660 KUA prezentujemy w najnowszym profi 3/2020.

Założenia DataConnect

Słowo „wymiana” jest tutaj kluczowe, ponieważ trzej założyciele nie uruchomili czwartej spółki typu joint venture ani kolejnej platformy internetowej. Zamiast tego programiści dosłownie otworzyli systemy 365FarmNet, Claas Telematics i John Deere Operations Center na wzajemną wymianę informacji między maszynami o różnych odcieniach zieleni. 

Start projektu w 2020 roku

Uruchomienie projektu DataConnect planowane jest na lato 2020 roku. Do tego czasu w gospodarstwach testowych trwają prace nad połączeniem maszyn Claas i John Deere w jedną flotę. 

Kolejni członkowie DataConnect

opr. aj

Nowy podłokietnik Fendt

FendtOne w ciągnikach Profi+

W przypadku ciągników Profi+ za pomocą Fendt Task Manager można zarządzać aplikacjami typu SmartFarming, czyli przeznaczonymi dla rolnictwa inteligentnego. Obejmuje ono prowadzenie maszyn, zarządzanie i dokumentację danych zbieranych podczas wykonywania zabiegów, planowanie zadań w biurze i przesyłanie ich do ciągnika za pomocą sieci komórkowej. Wystarczy otworzyć nowe zlecenie, wybrać traktor, narzędzie współpracujące, pracownika, pole oraz dostarczyć potrzebne środki produkcji i gotowe! 

Obszerne informacje na temat podłokietnika FendtOne prezentujemy w profi 2-2020.

opr. aj

spulchniacz śladów

Zaczepienie sprzętu uprawowego na przednim TUZ–ie ma jedną wadę – koła ciągnika ponownie zagęszczają glebę, co powoduje podsiąkanie wody i szybszy wzrost chwastów. Jeden z naszych Czytelników znalazł na to dobre rozwiązanie. Na składowisku złomu poszukał trójkąt zaczepowy starego kultywatora i dał mu drugie życie. Kultywator był do tego stopnia zniszczony, że oprócz kozła zostały tylko 4 redlice. Po odrestaurowaniu taki sprzęt dobrze sprawdza się jako spulchniacz śladów zaczepiany z tyłu ciągnika.

opryskiwanie pod liśćmi 

Na aukcjach internetowych można trafić na różne skarby, takie jak części do opryskiwacza (mocowanie rozpylaczy, przewody itp.). Takie elementy można kupić niedrogo i wykorzystać do budowy opryskiwacza podliściennego. Na tylnej części ramy pielnika za pomocą uchwytu kabłąkowego w rozmiarze 40 mm przymocowano węże ciśnieniowe opryskiwacza. Na ich końcach są mocowania rozpylaczy – po dwa na jeden rząd siewny. Rozpylacze z asymetrycznym stożkiem opryskującym po lewej i prawej stronie rzędu roślin. Taki układ umożliwia opryskiwanie chwastów pod liśćmi kukurydzy. Szerokość pasa oprysku wynosi 25 cm, czyli odpowiada przestrzeni nieuprawianej mechanicznie. Rozpylaczy celowo nie umieszczono na równoległoboku przy redlicach spulchniających, ponieważ wygodniejszym rozwiązaniem jest montaż na głównej ramie sprzętu. Poza tym pozwala to na pryskanie chwastów przed redlicami, gdy rośliny nie są jeszcze zanieczyszczone ziemią. Dwa kółka kopiujące regulują nie tylko głębokość pracy pielnika, ale zapewniają również równomierną wysokość oprysku.

opr. aj